Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 215

“นานะ !!!”

 

เสียงที่ชัดเจนของเอเลน่าดังกึกก้องตลอดคืนที่เงียบสงบ

 

ทันใดนั้นเธอก็ลืมตาดวงตาสีแดงเลือดของเธอย้อมด้วยความกลัว

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ กิ่งก้านที่ทอนั้นเป็นฝันร้าย เอเลน่าร้องออกมาและทันใดนั้นเธอก็หายใจลึก ๆ แต่พบว่ามันยากที่จะหายใจ หัวใจของเธอเต้นไม่หยุด

 

“ มีอะไรผิดปกติ” เสียงที่คุ้นเคยมาจากข้างเธอ

 

“มะไม่มี …”

 

เอเลน่าพยักหน้าและหันไปมองเด็กหนุ่มผมบลอนด์หล่อเหลา

 

ซีซาร์นั่งใกล้เธอเบา ๆ ลูบดาบบนตักขณะจ้องมองด้วยความงุนงงสู่ความมืด เด็กหญิงสีชมพูผมคนอื่นนอนอยู่ข้างๆเขานอนหลับสนิทอยู่ข้างตัวเขา ไม่ถูกรบกวนโดยเสียงตะโกนของเอเลน่าอย่างสมบูรณ์

 

หลังจากคืนนี้ พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของการแข่งขัน  วิทยาลัยลอรันได้เข้าลึกป่าเดสแปร์แล้วดังนั้นการเฝ้าดูยามค่ำคืนจึงมีความสำคัญมาก ตามแผนที่พวกเขาควรจะไปถึงหลุมฝังศพสีเงินในช่วงเวลาอาหารกลางวันพรุ่งนี้ตราบใดที่ไม่มีใครเข้ามา

 

ซีซาร์ถามเพียงแค่กังวลแต่ไม่เคยตั้งใจจะปลอบเธอ เขายังคงนั่งที่จุดของเขาเอเลน่าเข้าใจว่าอาจเป็นเพราะเขาเป็นราชวงศ์และเธอเป็นแม่บ้านของหลินเสี่ยว เนื่องจากนายท่านของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่และเป็นตอนกลางคืนที่เขาต้องรักษาระยะห่างจากเธอ

 

“ฝันร้าย?” ซีซาร์ถาม

 

“อ่า”.เอเลน่าพยักหน้า

 

“ ชื่อนั้น…ไม่ไม่มีอะไร” ซีซาร์กำลังจะถามแต่รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เขาส่ายหัวและหยุดพูดโดยแกล้งทำเป็นว่าเขาไม่เคยพูดอะไรเลย

 

เขาไม่ต้องการพูดออกา? เอเลน่าคิด

 

ก็ดีเช่นกันเนื่องจากเขาไม่ได้คุยกับเธอเธออาจมีเวลาสงบสติอารมณ์

 

ใช่เธอฝันร้ายเธอฝันว่าทั้งหลานและสโนว์ตกอยู่ในอันตราย สโนว์บอกว่าเธอจะปกป้องเอโลน่า แต่ตัวเธอเองก็มีปัญหาเช่นกัน

 

เธอคิดอย่างนั้นเหรอ? สโนว์คือ นักบุญหญิง เอโลน่าน่าจะปลอดภัยกับเธอ

 

“ฟู่…”

 

หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งในที่สุดเอเลน่าก็สงบลง เธอพยายามสลัดความวิตกกังวลและกลับไปนอน แต่เธอทำไม่ได้

 

“เฮ้อ …”

 

เธอถอนหายใจและลุกขึ้นนั่งอย่างว้าวุ่นใจ

 

“ เจ้าต้องการที่จะพูดคุย? ดูเหมือนว่าเจ้ากังวลมาก”

 

“ ไม่” เอเลน่าปฏิเสธเขาอย่างแน่วแน่ แต่หลังจากคิดถึงเรื่องนี้และเนื่องจากเธอนอนไม่หลับเธอก็อาจจะ“ ซีซาร์…ถ้าคเจ้าคิดว่าข้ากังวลเรื่องหลินเสี่ยว เจ้าผิด ไม่สำคัญว่าเขาจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่!”

 

“ แต่ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้ากังวลเกี่ยวกับเขา…ทำไมเจ้าถึงรีบปฏิเสธ?”

 

“ …ไม่ ไม่มี” เอเลน่ายื่นริมฝีปากและรู้สึกเหมือนพูดอะไรผิดไป

 

“ นานะ…เธอเป็นญาติสนิทกัน?”

 

“ เจ้าได้ยิน? ข้าเดาว่าข้าฝันว่าเธอตกอยู่ในอันตราย … ไม่ นั่นไม่ใช่อย่างนั้น!” เอเลน่ากำลังจะพูดเกี่ยวกับความฝันของเธอ แต่จำได้ว่าฉากหลังของหลินเสี่ยวมีไว้สำหรับเธอและเธอไม่ควรมีญาติเลยดังนั้นเธอจึงรีบแก้ไขตัวเองอย่างรวดเร็ว“ ครั้งที่สองเป็นการรำลึกถึงอดีตข้าก็…”

 

“ เอเลน่า เจ้าไม่สามารถโกหก” ซีซาร์ก็ขัดจังหวะเธอ

 

“อะไร?”

 

“ เจ้าไม่เหมือนหลินเสี่ยว ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าเขาล้อเล่นหรือจริงจัง … แต่เจ้าแตกต่างออกไป” ซีซาร์จ้องไปที่เอเลน่า“ เจ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่มีเกียรติจากตระกูลล่มสลายและการตั้งค่าฉากหลังของเจ้าเป็นของปลอมทั้งหมดใช่มั้ย”

 

“ …” เอเลน่าไม่พูดอะไร

 

หลินเสี่ยวหายไปเพียงหนึ่งหรือสองวันและเธอก็สัมผัสตัวเองอย่างงุ่มง่าม เนื่องจากเธอไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากต้อนรับการจ้องมองของเขาและถามอย่างไม่ยอมใครง่ายๆ“ แล้วไงล่ะ”

 

“ ไม่มีอะไรข้าแค่อยากจะพูดในสิ่งที่ข้าคิด เจ้าเป็นใคร ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้า ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นแม่บ้านของหลินเสี่ยวและก็เพียงพอแล้ว”

 

“ โอ้งั้นเหรอ?”

 

หลังจากนั้นควรมีอะไรถูกกว่าอีกไหม? มิฉะนั้นแล้วทำไมซีซาร์ถึงพูดถึงสิ่งที่ไร้ประโยชน์มากมาย?

 

ตามที่คาดไว้ ซีซาร์หยุดชั่วคราวจากนั้นดำเนินการต่อ

 

“ เจ้าเคยวิตกกังวลในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เพราะความกังวลกับหลินเสี่ยวใช่ไหม”

 

“ ข้าเพิ่งพูดว่าข้าไม่กังวลเกี่ยวกับเขา! โปรดอย่าเข้าใจผิด” เอเลน่าขมวดคิ้วขณะที่เธอตอบกลับ

 

“ เป็นอย่างนั้นเหรอ? แต่อย่างที่ข้าพูดเจ้าโกหกไม่เก่ง”

 

“เหอะ …”

 

เธอเกลียดการแสดงออกที่หยิ่งยโส

 

“ ซีซาร์มันแปลกสำหรับเจ้าไหมที่ข้าในฐานะสาวใช้ข้าไม่กังวลเกี่ยวกับเจ้านายของข้าหรือ?”

 

“ ใช่สุด ๆ ข้าคิดเสมอว่าพวกเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดี”

 

“ ขออภัย แต่เจ้าอาจตาบอด”

 

“ เจ้าเกลียดเขาหรือเปล่า”

 

“ใช่.”

 

“ หากการตั้งค่าพื้นหลังของเจ้าเป็นของปลอม เจ้าจะไม่ต้องจ่ายหนี้ เหตุใดเจ้าจึงเป็นแม่บ้านของเขา”

 

“ เหอะ …เจ้ามีปัญหากับเรื่องนี้?” เอเลน่าไม่สามารถตอบสนองต่อสิ่งนั้นได้และตอบโต้ด้วยความรุนแรงแล้วเย้ยหยันอย่างน่ารังเกียจ“ เจ้าชายซีซาร์อย่าลืมคนที่หลินเสี่ยวชอบคือคู่หมั้นของเจ้า! เขาสารภาพกับเธอมากกว่าหนึ่งครั้งและข้าเพียงแค่ติดตามเขาเพราะสถานการณ์บางอย่าง ข้าจะไปหลังจากการแข่งขัน!”

 

“ โอ้หลังจากการแข่งขันมัน…โอเค”

 

ซีซาร์ไม่ได้โกรธหลังจากถูกบอกออกไปเขาพยักหน้าและเริ่มพูดเรื่องอื่น

 

“ ตามจริงแล้วเมื่อโรซี่บอกข้าว่าหลินเสี่ยวชอบเชนไตหยิน ข้าประหลาดใจจริงๆ”

 

“ ดูคู่หมั้นของเจ้าไม่เช่นนั้นเธอจะถูกขโมยไปโดยไอ้ลามก” เอเลน่ายังคงเย้ยหยันเขา

 

“ ไม่ข้าประหลาดใจกับทัศนคติของหลินเสี่ยว” ซีซาร์หย่อนศีรษะลงแล้วมองดาบบนตักมองไปที่ที่ว่าง“ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”

 

“ก่อน?”

 

“ ใช่ก่อนที่เจ้าจะมา ข้าจำได้ว่าหลินเสี่ยวเคยใช้ชีวิตแบบเสื่อมโทรมเขาไม่มีแรงจูงใจที่จะทำอะไร ข้าไม่สามารถรู้สึกกระตือรือร้นกับชีวิตจากเขา เขาไม่เคยพูดคุยกับใครและรู้สึกหดหู่ใจอยู่เสมอ หากเขาไม่ได้มาจากชนเผ่าตะวันออกข้าจะไม่จำชื่อถังขยะชนิดนั้นด้วยซ้ำ”

 

“จริงๆเหรอ?”

 

ซึมเศร้าและไม่มีชีวิตชีวา? เอเลน่ารู้สึกว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ

 

แม้ว่าหลินเสี่ยวจะไม่ได้เป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมในตอนนี้ แต่เขาก็ยังขี้เกียจอย่างไร้ที่เปรียบและต้องการมีชีวิตที่ไร้จุดหมาย

 

“ เอเลน่าหลังจากที่เจ้าปรากฏตัวเขาเปลี่ยนไป”

 

“ เหอะงั้นเหรอ? เขาเปลี่ยนจากถังขยะซึมเศร้ามาเป็นถังขยะลามกใช่ไหม”

 

“ ไม่…” ซีซาร์เกาหัวของเขาและไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไร“ ข้าไม่สามารถอธิบายได้ แต่…ข้าแค่ไม่เข้าใจถ้าหากก่อนหน้านี้หลินเสี่ยวจะไปสารภาพกับคู่หมั้นของข้าหรือ? เขาจะกล้าไหม?”

 

“เอ๊ะ?”

 

เอเลน่ารู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ซีซาร์พูด

 

แม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นสิ่งที่เขาเคยเป็นมาก่อน แต่ตามคำอธิบายของซีซาร์เขาปฏิเสธการมีปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์และไม่ต้องการมีชีวิตอยู่เขาจะชอบคนอื่นได้อย่างไร เพียงแค่สารภาพกับผู้หญิงคนหนึ่งก็ต้องใช้ความกล้าหาญและความมั่นใจในตัวเอง

 

ใครบางคนที่เช่นนั้นสารภาพรักกับเจ้าหญิงชั้นสูง? เขายังไล่ตามเธอหลังจากถูกปฏิเสธสองครั้ง

 

“ เอเลน่าข้าไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับหลินเสี่ยวคืออะไรแต่ข้ารู้ว่าเขาเปลี่ยนไปเพราะเจ้า ดังนั้นข้าจึงเดาว่าเขาจะต้องได้รับบางสิ่งบางอย่างจากเจ้าแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความสัมพันธ์ของผู้รับใช้ที่เจ้าปฏิเสธอย่างรุนแรง แต่ก็มีอย่างอื่น”

 

เขาได้อะไรจากเธอเหรอ?

 

เอเลน่าเกือบหัวเราะออกมาดัง ๆ

 

เมื่อไหร่ที่ซีซาร์เรียนรู้ที่จะพูดแบบนี้เขาเรียนรู้จากโรซี่หรือไม่?

 

เอเลน่าจำไม่ได้ว่าให้อะไรกับหลินเสี่ยว

 

เธอถูกบังคับให้เป็นสาวใช้ของเขา

 

เธอเพียงแค่แสดงให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของเธออย่างหน้าไม่อายและให้เขารู้ว่าเธอเป็นราชาปีศาจที่น่ากลัวเพียงใด

 

เธออยู่ข้างๆเขาต่อสู้กับเขา วางยาพิษและสร้างปัญหาให้เขา

 

เธอไม่สามารถฆ่าเขาได้ด้วยเหตุผลหลายประการและบางครั้งก็ยื่นมือให้เขาและมักจะมีข้อตกลงโดยปริยายระหว่างพวกเขา

 

เอเลน่าไม่เข้าใจว่าหลินเสี่ยวจะได้อะไรจากเธอ?

 

ความน่าเชื่อถือ พวกเขาไม่ได้มีหลักการพื้นฐานที่สุดของความไว้วางใจระหว่างพวกเขา

 

เขาสารภาพเชนไตหยินต่อหน้าเธอสองครั้ง เขาทิ้งเธอไว้ในจุดสำคัญของการแข่งขันและวิ่งออกไปพบกับเชนไตหยินอย่างลับๆ แต่ตอนนี้เขาบอกว่าเธอเป็นคนที่เปลี่ยนหลินเสี่ยว ไม่น่าหัวเราะใช่ไหม?

 

“ ซีซาร์เจ้า…”

 

เอเลน่าต้องการโต้กลับ แต่สังเกตว่าซีซาร์ไม่ได้วางแผนที่จะสนทนาต่อไป

 

“ ขอโทษนะข้าพูดอะไรแปลก ๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจแค่แกล้งทำละเมอ”

 

“ เหอะ …พูดให้จบ!”

 

“ ข้าทำไปแล้ว ข้าแค่พูดถึงสิ่งนั้นเพื่อทำให้เจ้าลืมเรื่องฝันร้ายของเจ้า ไม่มีความหมายอื่น”

 

บางทีนั่นอาจเป็นความกล้าหาญของเขาเมื่อเห็นว่าเอเลน่าสงบลงแล้วเขาไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วนอนลง

 

“ ข้าหวังพึ่งเจ้าในการเฝ้าครั้งสุดท้าย ราตรีสวัสดิ์”

 

เขาเริ่มกรนแล้วโดยไม่รอคำตอบของเธอ

 

ขอบคุณซีซาร์ เธอลืมความฝันของเธอได้จริง ๆ แต่เธอคิดถึงคนที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าเดิม!

 

“ เจ้านั่น…”

 

เมื่อพูดถึงหลินเสี่ยวเขาก็นอนหลับอยู่กับคนรักของเขาใช่ไหม เธอไม่รู้ว่าเชนไตหยินเห็นอะไรในตัวเขา แต่ถ้าเป็นเธอเธอคงฆ่าเขาแล้ว!

 

แต่เธอไม่ใช่เชนไตหยิน และเชนไตหยินไม่ใช่เธอ …

 

บางทีอาจจะมีความเข้าใจที่ลึกลับบางอย่างระหว่างพวกเขา นอกเหนือจากคิตตี้ที่น่าภาคภูมิใจนี้ยังมีวัยรุ่นที่เป็นห่วงและวิตกกังวลอีกคนหนึ่ง