Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 209

เมื่อเผชิญหน้ากับการถามซ้ำของโรซี่ เอเลน่าพูดไม่ออกและเงียบไป

เธอมีทางเลือกหรือไม่? คิดอย่างรอบคอบ โรซี่อาจจะถูกต้อง

บางทีเธออาจจะมีทางเลือกในการเริ่มต้น แต่หลังจากนั้นไอ้โรคจิตใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อบังคับให้เธอเกือบทำลายความภาคภูมิใจของเธอออกไป เอเลน่าต้องระวังเพื่อไม่ให้เสียเปรียบและค่อยๆชินกับมัน

แล้วถ้าโรซี่พูดถูกมันจะพิสูจน์ได้อย่างไร? เธอคุ้นเคยกับวิถีชีวิตนี้เพราะเธอทำอะไรไม่ถูกเลยไม่แสดงว่าเธอชอบหลินเสี่ยว

สโนว์ได้พนันกับเธอก่อนหน้านั้นแม้ว่าเธอจะมีโอกาสฆ่าหลินเสี่ยวและลบสัญญาเธอก็จะไม่ทำมันและเต็มใจที่จะอยู่กับเขา …

เป็นเรื่องตลก! ตามที่คาดหวังจากมนุษย์ที่โง่เขลาเหล่านี้เพียงแค่ทำหน้าที่ยั่วยุ เธอสามารถหลอกทุกคนได้ ดูเหมือนว่าการกำจัดมนุษย์เป็นเพียงเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

เธอคิดอย่างดุร้ายขณะทำท่าทางน่ากลัว

โรซี่เห็นปฏิกิริยาทั้งหมดของเธอและรู้ว่าเธอไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูดและพูดต่อไป

“ เอเลน่า ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่…เนื่องจากเจ้าปฏิเสธมันตอบคำถามนี้ ถ้าเจ้าไม่ชอบเขาจริงๆเจ้าไม่สามารถอธิบายได้!”

“ บางสิ่งที่ข้าอธิบายไม่ได้”

เธอไม่เชื่อสิ่งนั้นมีอยู่จริงและไม่เชื่อว่าเธอจะบิดเบือนความจริง เธอไม่ชอบหลินเสี่ยว มันไม่มีคำโต้แย้งและไม่มีอะไรที่เธอถามจะเปลี่ยนความจริงนี้ได้

“ เอเลน่าเราต่อสู้กับสถาบันน้ำเมื่อสองสามวันก่อนเจ้ายังจำได้ใช่ไหม? เมื่อเวเบลนขว้างขวานของเขาไปยังหลินเสี่ยวเจ้าช่วยเขาให้รอกพ้น แม้ว่าเขาจะพูดอย่างดื้อรั้นว่าเขายังคงสามารถหลีกเลี่ยงได้ด้วยตัวเอง แต่ข้าคิดว่าแน่นอนถ้าไม่มีความช่วยเหลือเจ้าหัวของเขาก็จะถูกบดขยี้!”

“ ข้าจำได้ แล้วไง?”

“ ดังนั้นคำถามของข้าคือ…เจ้าช่วยเขาทำไม หากเจ้าไม่ชอบเขาหรือเกลียดเขาและไม่ต้องการเป็นสาวใช้ทำไมเจ้าไม่ปล่อยให้เขาตาย แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ช่วยเขาก็ไม่มีใครโทษเจ้าได้”

“ นั่นเป็นเพราะ…” เอเลน่าโค้งริมฝีปากอย่างไม่รังเกียจและเตรียมที่จะตอบ

มันกลายเป็นคำถามที่โง่เขลา เธอคิดว่าโรซี่จะถามอะไรที่ยากแต่มันก็แค่นี้

เธอคิดถึงเหตุผลหลายประการแล้วว่าทำไมเธอถึงช่วยเขาได้ เช่นเพราะมันจะลำบากเอโลน่ายังคงอยู่กับสโนว์ ฯลฯ … ทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลเชิงตรรกะอย่างสมบูรณ์แบบที่แสดงให้เห็นว่าเธอทำเพียงแค่การตัดสินอย่างมีเหตุผลและไม่ใช่เพราะความรู้สึกของหลินเสี่ยว

ขณะที่เอเลน่ากำลังให้ข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบของเธอโรซี่ขัดจังหวะเธอ

“ ข้ารู้ เอเลน่า เจ้าอาจมีเหตุผลและข้อแก้ตัวมากมาย แต่ข้าต้องการถามเรื่องนี้เจ้าสามารถชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียทั้งหมดในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้หรือไม่”

“เอ๊ะ?”

“ ในกรณีนั้นเมื่อเขาตกอยู่ในอันตรายเจ้าไม่มีเวลาคิดแม้แต่น้อย มีเพียงเหตุผลเดียวที่เจ้าช่วยเขา…เอเลน่าเจ้าไม่ต้องการให้เขาตาย”

“อะไรนะ?” หลังจากได้ยินโรซี่ เธอก็รู้สึเหมือนถูกฟ้าผ่า

“ ข้าผิดหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะสร้างด้วยเหตุผลกี่ประการในตอนนั้นเจ้าแค่ต้องการช่วยเขา เจ้าไม่ได้เกลียดเขาและเจ้าไม่ต้องการให้เขาตาย เอเลน่า เจ้าไม่สามารถโกหกตัวเองปฏิกิริยาตอบสนองสัญชาตญาณของเจ้าได้ขายเจ้าออกไปแล้ว!”

“ ไม่ นั่นไม่ถูกต้อง! เป็นไปได้อย่างไร? ข้าแค่…”

“ พวกเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ไปกันเถอะดูเหมือนว่ามีคนอยู่ใกล้ ๆ พวกเราต้องไปกันแล้ว!” เสียงของซีซาร์ขัดจังหวะการสนทนาลับของพวกเขา

ด้วยซีซาร์ พวกเขาไม่สามารถสนทนาต่อไปได้

“ เหอะ ขวางทางจัง! …ไอ้ขอนไม้! เขาอ่านบรรยากาศไม่ได้เลย”

โรซี่เหลือบไปมองซีซาร์แต่เธอไม่ได้ทำให้ยุ่งยาก เธอจบการสนทนาของพวกเขาทำสัญญาณแห่งชัยชนะและพูดคำสาปแช่งที่เอเลน่า จากนั้นก็วิ่งไปหาซีซาร์

ในอีกด้านหนึ่งเอเลน่ายังคงหมกมุ่นอยู่กับการกลับใจใหม่

ปฏิกิริยาสัญชาตญาณ?

ดังนั้นเธอไม่ต้องการให้เขาตาย

ตลกแบบไหนกันนะ?

เป็นไปไม่ได้

เธอจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งนั้น!

แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ …

หลังจากพักระยะสั้น วิทยาลัยลอรันก็เริ่มเดินทางอีกครั้ง แต่ตอนนี้มีเมล็ดพันธุ์ปลูกอยู่ในใจของหญิงสาวคนหนึ่ง

เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยในตัวเอง

…

…

ขอบเขตของป่าแห่งความสิ้นหวัง

พี่น้องที่มีผมสีดำพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมสองคนของพวกเขาเดินทางผ่านป่าอันเงียบสงบอย่างระมัดระวัง

“ พี่สาว ดูสิป่าแห่งความสิ้นหวังอยู่ตรงหน้า! แผนที่ถูกต้องฮ่าฮ่า!” หลิงเทียนดึงแขนหญิงสาวสวยแล้ววิ่งขึ้น

หากไม่ใช่เหยาซี่ที่เป็นภาระ เขาอาจจะวิ่งเข้าไปในป่าเพื่อค้นหาสุสานเงินแล้ว!

ไม่มีใครคิดว่าสถาบันการศึกษาขนาดเล็กอย่างพวกเขาสามารถคว้าแชมป์ได้ แต่ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าพวกเขาหลิงเทียนต้องคว้าโอกาสอันมีค่านี้!

“ ฟังสินั่นเสียงอะไรน่ะ?”

การระเบิดใกล้เคียงดึงดูดความสนใจของพวกเขา

“ การต่อสู้อีกครั้ง” หลิงเทียนตื่นเต้นมากกว่า!

บางทีพวกเขาอาจได้รับการเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่กว่าครั้งที่แล้ว!

หลิงเทียนนำทีมของพวกเขาทันทีและมุ่งหน้าไปยังทิศทางของการระเบิด เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่นไม่มีอะไรอื่นนอกจากต้นไม้ที่ถูกไฟไหม้และมีเศษเหลืออยู่บนพื้นดิน

“ เวทมนต์ระดับที่เจ็ด? เป็นไปได้อย่างไร?”

หลังจากที่ได้เห็นฉากนั้นเหยาซี่ก็อ้าปากตกใจ

เป็นเรื่องแปลก เหยาวี่โง่ทฤษฎีและไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความรู้เวทมนต์ แต่เพียงตรวจสอบร่องรอยที่เหลืออยู่พลังเวทมนต์เธอสามารถบอกได้ว่ามันเป็นเวทมนตร์ระดับที่เจ็ด!

“ เวทมนต์ระดับที่เจ็ด? เป็นเรื่องตลกแบบไห มะมีคนที่สามารถใช้เวทย์มนตร์ระดับที่เจ็ดได้อย่างไร?” แม้ว่าหลิงเทียนจะปฏิเสธมัน แต่เขาก็ตื่นตระหนกอยู่ข้างใน

การระเบิดขนาดใหญ่เช่นนี้ แต่มีเพียงการระเบิดเพียงครั้งเดียวพร้อมด้วยถ่านที่อยู่บนต้นไม้และรัศมีการระเบิดมันสามารถทำได้ด้วยเวทมนต์ระดับที่เจ็ดเท่านั้น

ไม่มีนักเวทระดับที่เจ็ดในการแข่งขันนี้และระดับสูงสุดคือเดโวรูของวิทยาลัยเฮโน นักรบระดับที่หกดังนั้นใครจะสามารถใช้เวทย์มนตร์ระดับที่เจ็ดได้อย่างไร

“ แปลก…เดี๋ยวก่อน นั่นคืออะไร”

ขณะที่เขากำลังพิจารณาความเป็นไปได้เขาสังเกตเห็นรอยเท้าพร้อมกับผ้าโบว์ย้อมด้วยเลือด!

“เพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บ? ฮ่าฮ่า โชคดีมาก! ไปกันเถอะ!”

โชคไม่ดีใช่มั้ย มันเหมือนว่าเทพธิดาจัดไว้!

“เอ๋? พวกเราจะตามพวกเขาไปจริงๆเหรอ? ข้าคิดว่าเราควรหนีไป”

“ เงียบ ๆ รีบตามข้ามา!”

หลิงเทียนสั่งและพวกเขาก็แค่เชื่อฟังเขาเท่านั้น ในไม่ช้าพวกเขาก็หยุดที่พุ่มไม้หนาแน่น

“ แปลกรอยเท้าสิ้นสุดที่นี่…”

หลิงเทียนลดหัวของเขาค้นหาเบาะแส แต่เหยาซี่มองขึ้นไปข้างหน้าพร้อมกับแสดงออกอย่างจริงจัง

นี่คือป่าแห่งความสิ้นหวัง

สภาพแวดล้อมเงียบสงบอย่างไม่มีที่เปรียบแม้แต่เสียงนก

“ ทำไมเราไม่กลับไป” เธอพูดขณะกอดแขนแน่นด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

“ พี่สาว เจ้ากำลังพูดอะไรเราจะหันหลังกลับตอนนี้ได้อย่างไร? เรามีแผนที่ชัยชนะอยู่ตรงหน้าเจ้าไม่ต้องการชนะหรือ” หลิงเทียนกระตุ้นกำปั้นอย่างตื่นเต้นในขณะที่มองหาสมาชิกที่บาดเจ็บโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“ตามใจ! ข้าคิดว่ามีบางอย่างที่น่ากลัวที่นี่มีบางสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นถ้าเราเข้าไปข้างใน!” เหยาซี่สูญเสียการควบคุมอารมณ์ของเธอเธอวิ่งไปหาเขาและดึงเสื้อผ้าของเขาออกมาราวกับว่าเธอต้องการให้เขาหยุด “กลับไปกันได้ไหม เรามีคะแนนมากมายอยู่แล้วถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อันดับแรกเราก็สามารถเป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกได้ นั่นเป็นเรื่องที่น่าประทับใจมาก อาจารย์ใหญ่จะต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน!”

“ฮะ?พี่สาว เจ้ากลัวอะไร ไม่ต้องกังวลข้าจะปกป้องเจ้าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น!” หลิงเทียนลูบหัวเธอโดยไม่กังวล

“ไม่! ไม่เลย!” เหยาซี่กัดริมฝีปากของเธอด้วยสีหน้าอันซับซ้อน“ คราวนี้ศัตรูดูเหมือนจะ ดูเหมือน…”

“พี่สาว เจ้า…เอ๊ะ?”

หลิงเทียนไม่อดทนอีกหันกลับมาและอยากจะบ่น แต่เขาก็หยุดหลังจากเห็นสีหน้าน้ำตาไหลของเธอ

ไม่ใช่แค่เขาเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็พบว่ามันแปลกและจ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ

เหยาซี่เป็นนักเวทที่ไร้ความสามารถทุกคนรู้ดีว่าเธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทฤษฎีเวทและไม่สามารถทำให้ครบวงจรได้ แม้ว่าพลังเวทย์ของเธอจะทะลุผ่านระดับที่ห้าเธอก็ไม่สามารถใช้เวทย์มนตร์ระดับที่สี่ได้สำเร็จ ความสามารถในการต่อสู้ของเธอหนักใจดังนั้นความกลัวจึงเป็นเรื่องธรรมชาติ

แต่คราวนี้ปฏิกิริยาของเธอมีมากกว่าความกลัวมันเหมือนว่าเธอมีลางสังหรณ์ของภัยพิบัติที่น่ากลัว

ภัยพิบัติ? แม้กระทั่งตอนนั้นหลิงเทียนก็ต้องการชนะแต่ก็ไม่มีใครหยุดเขาได้!

“ ตกลงใจเย็น ๆ ! เราจะได้พบกับหลุมฝังศพของเงินและชนะแน่นอน! ดังนั้นไม่ต้องกังวลและเพียงแค่ติดตามข้า!”

“ แต่ แต่…เอ๊ะ นั่นอะไร?” ในขณะที่เธอกำลังคิดจะเกลี้ยกล่อมเขาเธอเห็นร่างคลุมเครือในพุ่มไม้ใกล้เคียง

มีผู้หญิงบาดเจ็บซ่อนตัวอยู่ที่นั่น!