Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 207

เลคไซด์ ที่ตั้งแคมป์ เสาคริสตัวเรโซแนนซ์

มันเป็นวันที่หกของการแข่งขันเหลือเพียง 10 ทีมเท่านั้น เช่นนี้มันเริ่มรุนแรงขึ้นมากขึ้น อารมณ์ของอาจารย์ผู้ชมเป็นเหมือนรถไฟเหาะ พวกเขาจะส่งเสียงเชียร์เมื่อทีมของตัวเองเพิ่มขึ้น แต่หลังจากนั้นไม่นานทีมของพวกเขาจะถูกปล้นและกำจัดอารมณ์ของพวกเขาก็ลดลงเหลือน้อยที่สุด

สำหรับ วูและมัมของสถาบันลอรัน พวกเขากังวลมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ว่าหลินเสี่ยวจะมีทักษะบางอย่างและสามารถชนะสถาบันน้ำในวันที่สองและสถาบันกาโต้ในวันที่สี่ ตอนนี้พวกเขามีมากกว่า 200 คะแนนและได้อันดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตามวูรู้สึกตื่นตระหนกยิ่งขึ้นในตำแหน่งที่ได้เปรียบกว่า

ความคาดหวังที่มากขึ้น ความผิดหวังก็จะยิ่งมากขึ้น … ถ้าทุกอย่างออกไปในท่อระบายน้ำและพวกเขาสูญเสียสถานอันดับแรก วูก็จะตายด้วยความโกรธ

ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาทำในตอนเช้าของวันที่หกคือวิ่งไปที่เสาคริสตัลเรโซแนนซ์เพื่อยืนยันสถานการณ์ เขาสามารถสงบสติอารมณ์หลังจากเห็นทีมของพวกเขายังอยู่ในตอนแรก

“ เหลือเพียงวันสุดท้ายเท่านั้นไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” วูพึมพำในขณะที่ลูบเคราของเขา

ตอนนี้ทีมเดียวที่เหลืออยู่ที่สามารถคุกคามวิทยาลัยลอรันได้ก็คือวิทยาลัยเฮโนแม้ว่าทีมอื่น ๆ จะสามารถตามคะแนน แต่พวกเขาไม่สามารถหมุนกระแสน้ำได้

ความแข็งแกร่งของนักรบระดับที่หก เดโวรู จากวิทยาลัยเฮโนเปรียบได้กับซีซาร์ แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในอันดับแรกในตอนนี้แต่ชาร์ลส์มักจะมีสิ่งของในแขนเสื้อของเขามากกว่า

“เอ๋? ทีมที่สองเปลี่ยนไป?”

ในขณะที่เขาใคร่ครวญ วูสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลก

อันดับที่สองที่ควรเป็นวิทยาลัยเฮโนเปลี่ยนมาเป็นสถาบันแบมบู สถาบันการศึกษาชนบทขนาดเล็กในราชอาณาจักรลอมบาร์ด วูเพิ่งเคยได้ยินชื่อของพวกเขา

เกิดอะไรขึ้น?

วูเบิกตาของเขาและตรวจสอบการเคลื่อนไหวของพลังเวทย์มนตร์ภายในคริสตัลอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจและยิ่งทำให้งงมากขึ้น

“ แปลก ๆ สถาบันการศึกษาขนาดเล็กเช่นนี้สามารถกระโดดไปยังอันดับที่สองได้อย่างไร พวกเขาอยู่อันดับล่างแต่ก็โชคดีพอที่พวกเขาไม่ได้ถูกกำจัดแต่ทว่า…….มันเป็นไปได้หรือ?” วูมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เขาเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของคริสตัลอย่างระมัดระวังเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้

“นะนี้ …”

วูพยุงเอวด้วยมือขวาและท่าทางที่ไม่มั่นคงของเขาดูเหมือนว่าเขาจะล้มลงได้ทุกที่ทุกเวลา วิทยาลัยเฮโนได้หายไปและเหตุผลก็เพราะ …

ฮ่าฮ่าเป็นไปได้ยังไงกัน?

วูต้องการหัวเราะและเฉลิมฉลองชัยชนะ แต่เมื่อคิดอีกครั้งการแสดงออกของเขาแข็งทื่อ

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“ พวกเขาทุกคนบอกว่าเจ้านอนน้อยลงตามอายุ วู ทำไมวันนี้เจ้าถึงตื่นเช้าจัง?” เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยมาจากข้างหลังเขา

แม้ว่าเขาจะไม่หันกลับมา แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นหัวหน้าผู้ตัดสินเจนนิเฟอร์

ไม่มีผู้คนมากมายรอบคริสตัล เมื่อเจนนิเฟอร์เห็นวูที่ไม่มั่นคง เธอคิดว่ามันตลกและไปหยอกล้อเขา

ชายชราคนนี้จริงจังจริงๆแต่วิทยาลัยลอรันจะไม่มีวันเอาชนะวิทยาลัยเฮโนได้ ชาร์ลจะเขี่ยพวกเขาออกไปในที่สุดและรับคะแนนทั้งหมด เจนนิเฟอร์คิดในใจในขณะที่เดินไปหาเขา

“ แล้วทีมของเจ้ายังอยู่อันดับแรก? อ้า เจ้าควรจะดูดีนะเพราะสถานที่นั้นไม่ได้มาง่าย แม้ว่าคะแนนของเจ้าจะยังคงถูกปล้นในตอนท้าย แต่ก็ยังไม่ดีนักในตอนนี้” เธอปิดปากและหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางเย้ยหยัน

“ อืม…” วูขมวดคิ้วแต่ไม่ตอบ

“ วู ไม่ต้องกังวล ทัศนคติของเจ้าสำคัญที่สุดแม้ว่าพวกเจ้าจะถูกกำจัดแต่ยังมีครั้งต่อไปใช่มั้ย” เจนนิเฟอร์ยืนถัดจากเขาและก้มลงและพูดต่อไปที่หูของเขาราวกับว่าเขากำลังจะหูหนวก

“อ่า …”

เมื่อได้ยิน เขาหันกลับมามองเจนนิเฟอร์อย่างไร้ประโยชน์ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำแล้วถอนหายใจ

พฤติกรรมของเขาทำให้เธอสับสน

แปลกทำไมเขาไม่พูดอะไรล่ะ? โดยปกติแล้วเขาจะประท้วงและพวกเขาจะเริ่มโต้เถียง แต่วันนี้เขาสงบและถอนหายใจเหมือนเขาสงสารเธอ

บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น?

เจนนิเฟอร์คิดว่ามันเป็นชุดของเธอและลดระดับหัวของเธอเพื่อตรวจสอบหลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรนอกสถานที่เธอเริ่มบ่น

“ ข้าพูด…

“ เจนนิเฟอร์ เจ้าไม่ได้รับข่าวเมื่อคืนนี้เหรอ?” วูก็ขัดจังหวะเธอ

“ ข่าว ข่าวอะไร”

“ เห้อ แปลกจริง ถึงแม้ว่าข้าดีใจที่พวกเจ้าถูกกำจัด แต่สถานการณ์มีนแปลกประหลาด…” วูลูบเคราของเขาและไม่ตอบสนองและชี้ไปที่คริสตัลแทนแล้วบอกให้เธอดู

“ วู เจ้าสับสนแล้ว ทีมของเราจะถูกกำจัดได้อย่างไร? เดโวรูเป็นนักรบระดับหกและยังมีเจ้าชายชาร์ล…เดี๋ยว เอ๋? … เกิดอะไรขึ้น?”

เจนนิเฟอร์ยังคงพูดพล่อยๆ แต่เมื่อเธอเห็นการเปลี่ยนแปลงในคริสตัล ผิวของเธอเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันและลักษณะที่ปรากฏของเธอแข็งทื่อ

“ ปะ เป็นไปได้อย่างไร?” เจนนิเฟอร์ชี้ไปที่คริสตัล

เรโซแนซ์ของวิทยาลัยเฮโนหายไปอย่างสมบูรณ์ซึ่งหมายความว่าคริสตัลของพวกเขาถูกปล้นโดยทีมอื่น!

สิ่งที่ทำให้เธอตกใจมากขึ้นคือทีมที่ปล้นพวกเขาไม่ใช่สถาบันลอรัน แต่เป็นสถาบันขนาดเล็กที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน!

“เป็นไปไม่ได้! ทำไม? สถาบันแบมบูขยะอะไร? พวกเขาจะเอาชนะพวกเราได้อย่างไร?” เจนนิเฟอร์ระเบิด

แม้ในความฝันของเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่า วิทยาลัยเฮโน จะถูกปล้นโดยทีมแมลงวันเล็ก ๆ มันอาจเป็นไปได้โดย วิทยาลัยลอรันแต่โดยสิ่งเหล่านี้…ไม่! เป็นไปไม่ได้!

“ เจนนิเฟอร์ สงบสติอารมณ์ มันเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้…อาจารย์ของวิทยาลัยเฮโนไม่ได้รับรายงานหรือ”

“ ใช่แล้วทำไมไม่มีใครรายงานเลย!? เรา…โอ้! ข้ารู้ว่าอย่าบอกข้าว่าเจ้าชายชาร์ลจะ … บ้าเอ้ย! “

อาจารย์ของ วิทยาลัยเฮโน ถูกเรียกตัวไปที่เกาะก่อนเวลาดังนั้นพวกเขาจะได้รับข้อมูลอะไรได้บ้าง? ตอนนี้คะแนนของพวกเขาถูกปล้นนั่นอาจหมายความว่าเจ้าชายชาร์ลกำลังมีปัญหา!

“ นี้ เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” วูไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดพึมพำ

“อา? ไม่มีอะไรเลย…ข้ายังมีงานต้องทำอีกดังนั้นข้าไปละ!” เจนนิเฟอร์ยิ้มอย่างเชื่องช้าและจากไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้! เฮ้!”

วูตะโกนสองสามครั้ง แต่เธอไม่หันกลับมามอง เธอรีบออกจากค่ายอย่างรวดเร็วและเรียกคนกลุ่มใหญ่

วูไม่รู้สึกสงบและจดจำบางสิ่ง

อาจารย์จากวิทยาลัยเฮโนหายไปนานกว่าสองวันว่ากันว่าพวกเขาได้รับสัญญาณและมุ่งหน้าไปที่เกาะดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ในค่าย นั่นอาจเป็นสาเหตุที่พวกเขาไม่ได้รับข้อมูลใด ๆ เมื่อคะแนนของ วิทยาลัยเฮโน ถูกปล้นและตระหนักถึงความรุนแรงของปัญหาในเช้าวันรุ่งขึ้น

คำถามคืออาจารย์เหล่านั้นไปทำอะไร

“ หาวววว … วู เจนนิเฟอร์จะทำอะไร?” มัมที่พึ่งตื่นขึ้นมาในที่สุดหาวในขณะที่ทักทายวูอย่างเกียจคร้าน

“ อาจช่วยพวกเขาได้”

“ฮะ? เจ้าชายที่น่ารักคนนี้แพ้? ไม่มีทาง.”

“ ใช่แล้ว วิทยาลัยเฮโน ถูกกำจัด”

“ …” รอยยิ้มของมัมแข็งทื่อขึ้น เขาถูหัวโล้นแล้วมองไปที่วู“ เฮ้เจ้าจริงจังไหม? ใครจะกำจัดพวกเขา พวกเรา?”

“ ไม่เป็นสถาบันแบมบู”

“ฮะ? นั่นเป็นโรงเรียนชนบทเล็ก ๆ พวกเขาจะเอาชนะพวกเขาได้อย่างไร”

“ ไม่รู้สิ…” วูส่ายหัวแล้วคิดอย่างนั้น

จริงๆแล้วสิ่งที่น่าประหลาดใจมากกว่านั้นคือ วิทยาลัยเฮโน ไม่สามารถเอาชนะได้ สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่านี้คือปฏิกิริยาของเจนนิเฟอร์

“ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น…”

…

…

เกาะ เดสแปร์

“ ฟู่…ป่าอยู่ข้างหน้าเหรอ? ในที่สุดเราก็มาถึงที่นี่ อ่าาา ข้าเหนื่อยมาก…ซีซาร์ ข้าไม่สามารถเดินได้อีกแล้ว! หยุดพักกันเถอะ!” ที่ขอบของป่าที่แปลกประหลาด หญิงสาวผมสีชมพูถูขาเจ็บขณะบ่น

มันดีที่พวกเขามีแผนที่และไม่ต้องกังวลกับการหลงทาง มันเป็นวันที่หกและพวกเขามีเวลาเพียงพอในการค้นหาสถานที่ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รีบร้อน

ตามความต้องการแรงกล้าของโรซี่ ทุกคนหยุดพักระยะสั้น

เพื่อปกป้องเอเลน่า โรซี่จับแขนของเธอตลอดทางติดกันเหมือนน้องสาว แน่นอนว่าเอเลน่าขัดขืน แต่เจ้านายของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่และไม่มีใครช่วยเธอได้ แต่หญิงสาวไม่สามารถห้ามเธอได้ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เธอทำสิ่งที่เธอต้องการ

เอเลน่าจัดการกับเธอไม่ได้เลย เธอไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร นับตั้งแต่หลินเสี่ยวจากไปเธอก็ยังคงยึดติดกับเธอและน่ารำคาญจริงๆ

โรซี่รู้สึกตรงข้ามกับเธออย่างสมบูรณ์ เมื่อหลินเสี่ยวอยู่ที่นี่เธอไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกับเอเลน่ามากนัก แต่ตอนนี้มีแค่สามคนในที่สุดเธอก็มีโอกาสที่จะเข้าใจแม่บ้านที่สวยงามคนนี้มากขึ้น

โรซี่หยุดหยุดพักไม่ได้ดังนั้นเธอจึงลากเอเลน่ามานั่งและเริ่มพูดคุย

“ เอเลน่า เจ้าสวยจริงๆ!” โรซี่ยิ้มขณะที่จ้องมองเอเลน่าและมีดวงตาเหมือนชายชราลามกทำให้เอเลน่าสบายใจ

“อยู่ห่าง ๆ ข้าไว้.” เอเลน่าขมวดคิ้วและโอบหน้าอกด้วยแขนของเธอปกป้องบางสิ่งบางอย่าง

เธอคนนี้มีความคิดที่เป็นอันตราย!