Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 195

รูปร่างที่สวยงามและเพรียวของเชนไตหยินหลอมรวมเข้ากับทิวทัศน์ที่มืดมิด

 

เจ้าชายชาร์ล วิลเลี่ยม เจ้าชายคนโตแห่งราชอาณาจักรเฮโน ว่าที่กษัตริย์หรือเจ้าหญิงกับดักที่เหมือนกระต่ายแสนน่ารักที่สวมเสื้อคลุมสีทองหรือหรือนางฟ้า …

 

คุณสามารถเรียกเขาว่าอะไรก็ได้ที่คุณต้องการเพราะในไม่กี่นาทีชีวิตของเขาจะถูกเก็บเกี่ยวด้วยใบมีดที่เอวของเชนไตหยิน

 

ใช่แล้วชาร์ลคือเป้าหมายต่อไปของเธอ

 

เหตุผลที่เธอถูกส่งมาไกลเพื่อรับข้อตกลงที่เป็นมิตรกับคู่หมั้นของเธอเพื่อเข้าร่วมในทัวร์นาเมนต์การแข่งขันและเพื่อเข้าสู่เกาะเดสแปร์ …มีเพียงเหตุผลเดียวนั่นคือทั้งหมดสำหรับช่วงเวลานี้

 

เพื่อลอบสังหารชาร์ล!

 

เชนไตหยินไม่ขยับเธอนิ่ง ๆ นิ่ง ๆ อยู่หลังต้นไม้แล้วจ้องที่กะพริบตาที่ชาร์ล เธอระงับการหายใจของเธอเหมือนเสือชีตาห์ซุ่มอยู่ในที่ซุ่มซ่อนถัดจากเหยื่อของเธอรอการสังหาร

 

เมฆร่วงลงมาบนท้องฟ้ายามค่ำคืนแสงจันทร์สลัว ๆ ส่องสว่างในป่าและส่องประกายด้วยแก้มอันบอบบางของเชนไตหยิน

 

หากมีใครเห็นการแสดงออกของเธอในปัจจุบันพวกเขาจะต้องตกใจอย่างแน่นอน โดยปกติเชนไตหยินชอบที่จะเหล่ตาของเธอและดวงตาครึ่งหนึ่งที่เปิดอยู่ของเธอก็ดูน่ารัก แต่ตอนนี้มันไม่มีความน่ารักและเสน่ห์แบบนั้นเลย

 

มันไร้วิญญาณว่างเปล่าและซึมเศร้า รูม่านตาของเธอกว้างขึ้นเธอเปิดมันอย่างเต็มที่อยากจะจับแม้แต่แสงที่แผ่วเบาที่สุดในความมืดนี้

 

ดวงตาไม่เคยตกแต่งเพื่อความงามหรือส่งความสนิทสนม แต่เพื่อดูสิ่งต่าง ๆ

 

เพื่อให้เห็นตำแหน่งของเหยื่ออย่างชัดเจนเพื่อยืนยันการเคลื่อนไหวของพวกเขาใช้ดวงตาคู่นั้นเพื่อล็อคเหยื่อไว้อย่างแน่นหนาไม่ให้โอกาสในการหลบหนีนั่นคือจุดประสงค์ของดวงตาสำหรับนักฆ่า

 

ตั้งแต่วินาทีที่เธอออกจากทีม เธอไม่ได้เป็นเจ้าหญิงอีกต่อไปไม่ได้เป็นคู่หมั้นของซีซาร์อีกแล้วดังนั้นจึงไม่มีใครรักตั้งแต่แรกเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องจักรกลสังหาร

 

เครื่องจักรไม่ต้องการอารมณ์พวกเขาแม่นยำรวดเร็วและไม่เลอะเทอะจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวของเธอที่มีอยู่คือการทำภารกิจ

 

เชนไตหยินรู้ว่ามีสองเส้นทางมุ่งหน้าสู่ป่าเดสแปร์ เส้นทางเดียวที่สะดวกตามแม่น้ำและอีกเส้นทางหนึ่งผ่านหุบเขาเธอรู้ว่าชาร์ลจะเลือกเส้นทางที่ใกล้กว่านี้

 

ดังนั้นเธอจึงออกจากวิทยาลัยลอรันไปทางด้านหลังและเดินผ่านป่าเพียงลำพัง ความเร็วของเธอเร็วกว่าทีมอื่นถึงหลายเท่าแม้ว่าเธอจะใส่รองเท้าส้นสูงเธอก็สามารถเต้นผ่านหุบเขาได้

 

แต่เธอไม่เคยเลือกที่จะลงมือทันทีไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งแค่ไหน

 

เธออดทนอย่างระมัดระวังสังเกตเหยื่อและรอโอกาสที่สมบูรณ์แบบ นักฆ่าต้องการเพียงแค่โอกาสเดียวแม้ว่าเธอจะต้องรอทั้งคืน แต่โอกาสเดียวที่จะผ่าคอเหยื่อก็เพียงพอแล้ว

 

“ เดโวรู ลองไปดูสิข้าคิดว่าข้าได้ยินอะไรบางอย่างก่อนหน้านี้”

 

“ตกลง.”

 

วิทยาลัยเฮโน ยังคงมีความขยันหมั่นเพียรและการลาดตระเวน

 

เชนไตหยินไม่เคลื่อนไหวเธอยังคงรออยู่

 

เธอรอมานานแล้วเธอไม่สนใจที่จะรออีกสองสามชั่วโมง

 

จริงๆแล้วเมื่อสองสามปีก่อนพวกเขาทำผิดพลาดจากการใจร้อนเกินไป

 

พวกเขาคิดว่าพวกเขาเตรียมการไว้อย่างดีและชัยชนะก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมและเมื่อพวกเขาคิดว่าพวกเขาจนมุมจนในที่สุดและพยายามใช้ชีวิตของพวกเขาอย่างเปิดเผย พวกเขาก็ถูกเปิดเผยและถูกกำจัดออกไปโดยใช้ชีวิตมากมาย .

 

ในครั้งนี้เชนไตหยินจะไม่ทำผิดพลาดเหมือนเดิม

 

ชาร์ลมักอยู่ในวังจึงมีผู้คุมมากเกินไปแม้ว่าเขาจะออกไปเป็นครั้งคราวเขาก็จะได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะลอบสังหารเขา

 

เมื่อปีที่แล้วเขาถูกยึดโดยราชประสงค์และกล่าวว่าเขาต้องการมีส่วนร่วมในการแข่งขันของสถาบันการศึกษา หลังจากพบสิ่งนั้น เชนไตหยินก็มุ่งหน้าสู่อาณาจักรลอมบาร์ดและพบกับคู่หมั้นของเธอล่วงหน้า

 

การหมั้นนั้นเป็นเพียงปริศนาการลอบสังหารคือเป้าหมายที่แท้จริง ชาร์ลไม่มีทางพาทหารไปยังเกาะเดสแปร์ ดังนั้นแม้แต่เชนไตหยินเพียงคนเดียวก็สามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดายและสามารถออกไปได้โดยไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง

 

ดังนั้นตั้งแต่วินาทีที่ชาร์ลตัดสินใจเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์เขาจึงต้องตาย!

 

เชนไตหยินคลุมหน้าของเธอด้วยผ้าผืนหนึ่งเพื่อซ่อนรูปลักษณ์ของเธอจากนั้นก็จับดาบของเธอการเคลื่อนไหวของเธอสะอาดและมีประสิทธิภาพ … ในที่สุดเสือดาวตัวนี้ก็พบโอกาสของเธอ!

 

ในขณะนี้!

 

ขณะที่เธอกำลังจะกระโดดออกไปด้วยเหตุผลบางอย่างก้าวของเธอก็สับสนและคลื่นก็เริ่มรบกวนจิตใจอันเงียบสงบของเธอ

 

รูปร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาเธอและใช้น้ำเสียงที่จริงใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เพื่อพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

 

“ เจ้าหญิง ข้าชอบท่าน”

 

“เอ๋? …มีใครอยู่ตรงนั้น?”

 

เมื่อมองดูต้นไม้ที่เชนไตหยินซ่อนตัวเอง เดโวรูดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง เขาก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยหอกและพุ่งออกมาอย่างดุเดือด

 

หอกแหลมของเขาแทงทะลุผ่านต้นไม้ที่หนาและแข็งแรงอย่างไร้ความปราณี

 

“ มันเป็นแค่ลม…แปลก”

 

เดโวรูเห็นเพียงเศษไม้ที่เหลืออยู่หลังต้นไม้เขาส่ายหัวดึงหอกออกมาและลาดตระเวนอย่างต่อเนื่อง

 

แน่นอนว่าเขาไม่เห็นภาพพิมพ์รองเท้าส้นสูงที่โดดเด่นของเธอทิ้งไว้และเชนไตหยินที่ใช้ก้าวพริบตา

 

“ ช่างมีความกระตือรือร้น สมความคาดหวังสิงโตทองคำ เขามีความรู้สึกพิเศษในออร่าสังหารหรือไม่?”

 

หลังจากซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้อื่นเธอเริ่มสังเกตการเคลื่อนไหวของเดโวรู ขณะถอนหายใจ

 

เดโวรู สามารถตรวจจับความผันผวนเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสภาพจิตใจของเธอได้ถ้าไม่ใช่ทักษะของเธอ เธอก็จะมีช่องโหว่อยู่ในร่างกายของเธอไปแลเว

 

“ ฟู่ เกิดอะไรกับข้า…”

 

เธอรู้สึกปวดหน้าอกซ้ายของเธอเบา ๆ

 

ตึก ตึก ตึก ตึก … หัวใจเต้นเร็วของเธอและความประหลาดใจบางอย่างปรากฏขึ้นในดวงตาที่ไร้อารมณ์ของเธอ

 

ความกังวลใจ?

 

เจ้าล้อเล่นใคร เธอเป็นนักฆ่า! เธอใช้ชีวิตไปมากมายแล้วและทำใจให้สงบในทุกสถานการณ์ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนทำไมเธอถึงรู้สึกประหม่า?

 

เหตุผลที่ทักษะการลอบสังหารที่เธอใช้อยู่อันดับหนึ่งไม่เพียงเพราะความแข็งแกร่งของมันเท่านั้นที่สำคัญยิ่งกว่านั้นมันได้ฝึกฝนสภาพจิตใจของคน ๆ หนึ่งและทำให้พวกเขากลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้อารมณ์ นักฆ่าที่สมบูรณ์แบบ

 

สภาพเช่นนี้เรียกว่าพิธฝังศพดอกไม้

 

ภายใต้สภาวะดังกล่าวไม่ควรมีความผันผวนในสภาพจิตใจของเธอ แต่ในขณะนั้นเธอไม่เพียง แต่ลังเลเธอยังมีอาการประสาทหลอน

 

“ทำไมต้องเป็นเขา?”

 

เชนไตหยินไม่รู้ว่าทำไมทันใดนั้นเธอก็จำฉากที่เมื่อหลินเสี่ยวสารภาพกับเธอเป็นครั้งแรก

 

อย่างที่เสี่ยวฮั่วพูดจริง ๆ หรือเปล่า

 

แต่ทำไมล่ะ

 

เธอไม่เข้าใจหลินเสี่ยวก็ไม่ต่างไปจากผู้ชายคนอื่น ๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยไล่ตามเธอ เขาเป็นคนโง่และคิดกับร่างกายส่วนล่างของเขาเพียงต้องการร่างกายของเธอและเธอไม่เคยยอมรับความรู้สึกของเขา …

 

แต่ทำไมใจเธอถึงยุ่งเหยิง?

 

“ ข้ายินดีที่จะเป็นเพื่อนของท่าน”

 

เชนไตหยินสูญเสียความตั้งใจของเธอทันที

 

ทำไมเธอต้องเสี่ยง? ทำไมเธอถึงต้องฆ่าชาร์ล?

 

เธอเป็นเจ้าหญิงที่สง่างามและมีเสน่ห์ทำไมเธอต้องทำสิ่งเหล่านี้

 

แม้ว่าเธอจะไม่สามารถยอมรับความรู้สึกของหลินเสี่ยวได้ มันจะไม่เลวเลยที่จะไปแต่งงานกับซีซาร์?

 

ความสุขที่เธอต้องการอยู่ตรงหน้าเธอทำไมเธอไม่ยืดแขนออกมาคว้ามันไว้?

 

หนึ่ง สอง …

 

เชนไตหยินถอยกลับอย่างช้าๆโดยสัญชาตญาณ แต่ในขั้นตอนที่สามเธอไม่สามารถทำได้อีกต่อไป

 

แปะ…

 

หยดน้ำตาหล่นลงมาจากเท้าของเธอแล้วซึมลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วหายไป

 

เชนไตหยินหลับตาและหายใจลึก ๆ

 

เธอไม่สามารถคว้าความสุขแม้ว่ามันจะอยู่ตรงหน้าเธอ

 

“ พี่สาว รอข้าด้วย…”

 

เธอสวดอ้อนวอนอย่างเงียบ ๆ เพื่อคนที่อยู่ห่างไกลและเมื่อเชนไตหยินเปิดตาของเธออีกครั้งดวงตาของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่เหมือนเครื่องจักร

 

นั่นเป็นสภาวะพิธีฝังศพดอกไม้ที่สมบูรณ์แบบแม้ว่าจะมีน้ำตาเหลืออยู่ในมุมหนึ่งของดวงตาเธอก็จะไม่รู้สึกอีกต่อไป

 

“ หาว… เดโวรู ทำไมเจ้าไม่นอนซักแปปนึงล่ะ ข้าจะเรียกเจ้าตอนกะต่อไป”

 

“ ไม่ ข้าขอไปดูตรงนั้น”

 

โอกาส!

 

เมื่อดูเดโวรูไปลาดตระเวนอีกด้าน เชนไตหยินรู้ว่านี่เป็นโอกาสของเธอ!

 

ก้าวพริบตา!

 

เธอเคาะพื้นอย่างแผ่วเบาและรูปร่างของเธอก็หายไปโดยปรากฏขึ้นถัดจากชาร์ล เจ้าหญิงน้อยผู้น่าสงสารกำลังซ่อนตัวอยู่ในเสื้อคลุมที่สวยงามของเธอขดตัวไม่รู้เรื่องภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงเธอ

 

“ เงาสังหาร ทลายหัวใจ”

 

ไม่เหมือนกับการเต้นเชอร์รี่ในครั้งนี้เธอดึงหิมะออกมาเบา ๆ โดยไม่มีเสียงที่น่าพอใจหรือการเต้นรำที่สวยงามเพียงแววตาสีแดงเข้มของดาบของเธอภายใต้แสงจันทร์

 

ในไม่ช้าเธอใช้ดาบเพื่อผ่าคอของเขาแล้วแทงมันเข้าไปในหัวใจของเขา การเคลื่อนไหวของเธอไหลราวกับน้ำและใบมีดจมลงในร่างกายของเขาราวกับว่ามันไม่ได้เป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายที่ถูกสังหาร

 

จนถึงตอนสุดท้าย ชาร์ลก็ไม่สามารถกรีดร้องได้

 

“ มันจบแล้วใช่ไหม…”

 

เธอฝักดาบของเธอและในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

ดูเหมือนว่านางฟ้าสีเลือดจะเป็นเช่นนั้นเพียงเพราะเขาเป็นมนุษย์เท่านั้นดังนั้นเขาจะหายไปหลังจากที่ถูกตัดคอและหัวใจของเขาเจาะตำนานนั่นเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่โชคดี

 

“ เดี๋ยว…เกิดอะไรขึ้น … ทำไมไม่มีเลือดล่ะ

 

ขณะที่เธอกำลังเตรียมเดินทางเธอสังเกตเห็นว่าบาดแผลของชาร์ลไม่มีเลือดไหลออกมา! เธอก้มลงและตรวจร่างกายของเขาหลังจากที่ตระหนักถึงปัญหาเธอคว้าดาบของเธอทันที

 

“ อย่าไปสนใจมันเป็นของปลอม”

 

“อะไรนะ?”

 

เธอหันหลังกลับและเห็นมนุษย์ที่มีผมสั้นสีแดง

 

นางฟ้าสีเลือดยิ้มให้เธอ