Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 191

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เชนไตหยินก็อารมณ์เสีย

 

บางทีมันอาจไม่จำเป็นตั้งแต่เริ่มต้น

 

เธอเป็นคู่หมั้นของซีซาร์

 

เธอไม่ต้องการความรู้สึกที่ไม่จำเป็นเพิ่มเติม

 

ยังมีคนรอเธอกลับมาอยู่

 

ดังนั้นเธอจึงต้องทำภารกิจให้สำเร็จ

 

“ ถึงเวลาแล้ว…” เธอยืนอยู่ในเงามืดและพึมพำอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ตามปกติของเธอมันเป็นเหมือนหน้ากากที่สวยงามที่ซ่อนความรู้สึกทั้งหมดของเธอไว้

 

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ดีเธอเป็นคนที่ปฏิเสธเขา…สองครั้ง เธอเป็นคนที่ยอมแพ้ความเป็นไปได้และตอนนี้เธออิจฉาทั้งสองต่อหน้าเธอ มันขัดแย้งกันมากใช่ไหม?

 

บางทีอาจเป็นเพราะความอ่อนแอ

 

แม้ว่ามันจะเป็นสัญญาที่ไม่สมจริง แต่เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ครั้งหนึ่งเธอเคยแสวงหาจากตอนเด็ก ชีวิตธรรมดา ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ … แต่เธอรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความหวังแต่พวกเขาก็วิเศษมากแม้ว่ามันจะเป็นจินตนาการ เหมือนความฝันที่หายวับไป แต่มันมีอยู่จริง

 

แต่สำหรับเด็กนั้นเธอเป็นเจ้าหญิงที่สง่างามเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบผู้หญิงที่น่ารัก

 

ถ้าเพียงตอบสนองต่อความรู้สึกของเขา …

 

ถ้าเพียงเธอไม่ใช่เธอ …

 

“โรคจิต! พวกเรากำลังนอนแยกจากนี้ไป!” เสียงที่ชัดเจนของเอเลน่าสะท้อนผ่านป่า

 

“ทำไม?” หลินเสี่ยวถามเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 

“ ไม่มีอะไรผิดปกติกับการนอนแยก! หรือ เจ้ากำลังบอกว่าเจ้าต้องการใช้ประโยชน์จากข้าเมื่อข้าหลับและลูบ … ของข้า … ยังไงก็ไม่! “

 

“ ไม่ ข้าไม่เห็นด้วย! เจ้าเป็นแม่บ้านของข้า … แม้ว่าสโนว์จะช่วยให้เจ้าหลุดจากสัญญาทาสหลังจากผ่านไปสองวันข้าก็ไม่ยอมให้เจ้าไป!”

 

“ อืม เรื่องตลกอันใด…หลินเสี่ยวโดยไม่มีสัญญาทาสในเวลานั้นมันจะไม่ขึ้นอยู่กับเจ้า!”

 

“ โอ้ เจ้ากำลังบอกว่าข้ายังคงสามารถทำอะไรก็ได้ที่ข้าต้องการในตอนนี้” หลินเสี่ยวขยายกรงเล็บอันชั่วร้ายของเขาไปยังลูกพีชใหญ่สองลูก

 

“อะไร? ไอ้บ้า! ถ้าเจ้ากล้าแตะข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”

 

การต่อสู้ของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป

 

เชนไตหยินไม่เข้าใจ

 

เกิดอะไรขึ้นกับการเป็นแม่บ้าน ทำไมเธอถึงไม่สามารถถ่อมตัวได้มากกว่านี้? บางทีเอเลน่าอาจไม่รู้ แต่ชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถบรรลุได้สำหรับบางคน เธอก็ไม่รู้แน่นอนว่ามีความสุขใดที่มีเจ้านายที่รักเจ้า

 

ดูแลเจ้านาย ถวายร่างกายและวิญญาณของพวกเขา เจ้าไม่ต้องกังวลหรือกลัวอะไร เจ้าไม่ต้องหลบหนีเพียงแค่มอบความไว้วางใจให้เขาและกลายเป็นความสุขในชีวิตของเขา

 

เอเลน่าไม่รู้ด้วยวิธีนี้เธอก็จะได้รับความสุขเช่นกัน

 

“ ช่างน่าสมเพช … ”

 

ใครจะรู้ว่าเธอหมายถึงใคร แต่เชนไตหยินพูดอย่างนั้นและหันออกไป

 

เมื่อเธอหันหลังกลับไปหลินเสี่ยวซึ่งยังคงทะเลาะกับเอเลน่าดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง เขาหันหลังและจ้องมองอย่างว่างเปล่า แต่ไม่เห็นร่างของเชนไตหยินเพียงป่าดำมืดที่ส่องแสงและความหวังใด ๆ

 

“ศัตรู?”

 

เอเลน่าคิดว่ามีใครบางคนกำลังซุ่มโจมตีเธอหลับตาและขยายทักษะการรับรู้ของเธอและพบว่าเจ้าหญิงกำลังเดินอยู่คนเดียวในป่า

 

“ มันคือเธอ…”

 

ไม่น่าแปลกใจที่เธอไม่เคยพบเชนไตหยิน เธอซ่อนตัวและดูอยู่ใกล้ ๆ

 

เอเลน่าลังเลว่าเธอควรจะบอกหลินเสี่ยวหรือไม่ แต่เมื่อเธอลืมตาเธอก็เห็นตาของหลินเสี่ยวหลงทาง

 

“ ถึงเวลาแล้วหรือ…” หลินเสี่ยวกระซิบอย่างเงียบ ๆ …

 

“เจ้าพูดอะไร?”

 

“ มะไม่มีอะไร…แหหะ” หลินเสี่ยวกลับเข้ามาในความรู้สึกของเขาและเกาหัวของเขาอย่างเชื่องช้า“ เอาล่ะจากนั้นเราจะนอนแยกกัน”

 

“โอ้.”

 

เอเลน่าไม่รู้ว่าทำไมหลินเสี่ยวเปลี่ยนใจในทันที แต่เธอไม่ได้คิดมากเกินไป

 

ดังนั้นทั้งสองจึงกลับไปที่แคมป์และต้องการนอนเพิ่มอีกก่อนถึงเวลากลางวัน

 

“อะไร? พี่สาวหยิน ท่านกำลังบอกว่าท่านจะเฝ้ายามหรือ” หลังจากกลับมาหลินเสี่ยวถามเชนไตหยิน

 

โรซี่เพิ่งต่อสู้และต้องการพักผ่อนดังนั้นเธอจึงหลับไปแล้ว ซีซาร์ใช้พลังงานมากเกินไปและจำเป็นต้องฟื้นพลังและก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

 

แน่นอนหลินเสี่ยวไม่รู้สึกว่าพวกเขาจะสามารถนอนหลับสบายเพราะพวกเขาแค่เล่นยาที่น่าอาย ซีซาร์จับเท้าเล็ก ๆ ของโรซี่ด้วยมือของเขา ทาครีมเย็น ๆ บนนิ้วมือของเขาแล้วทาลงบนข้อเท้าที่ละเอียดอ่อนของโรซี่ทีละนิด

 

เมื่อทาครีมที่เหนียวแล้วทาลงบนผิวที่บอบบางของเธอ มันก็ยากที่ซีซาร์จะรักษาความเย็นชาเอาไว้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำและเขาไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้เงยหัวขึ้นและคุกเข่าถัดจากโรซี่เหมือนคนรับใช้และทายาอย่างเงียบ ๆ

 

สำหรับโรซี่…เธอเล่นมากเกินไป

 

แม้ว่าโรซี่มักจะถูกรังแกแต่ในบางครั้งเธอก็มีความสามารถเหนือกว่าในขณะที่เธอแกล้งซีซาร์อย่างต่อเนื่อง

 

“ อืม…อ่อนโยนหน่อย…อ้า…มันเจ็บ!”

 

“ หยุด…หยุด! … ไม่ตรงนั้น!”

 

“ อืม…โอเค…มา…ให้ข้าอีก…มาเลย!”

 

หลินเสี่ยวไม่รู้ว่าเธอเรียนรู้สิ่งที่น่าอายจากที่ใดหรือซีซาร์รู้สึกอย่างไรเมื่อเขาได้ยินพวกเขา แต่เขารู้สึกแปลก ๆ เมื่อได้ยิน

 

เอเลน่ารู้ว่าหลินเสี่ยวเริ่มร้อนดังนั้นเธอจึงรีบหนีจากเขาและเข้านอน

 

ดังนั้นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่สามารถป้องกันได้คือหลินเสี่ยวและเชนไตหยิน

 

“ ยังมีเวลาอีกเล็กน้อยจนถึงรุ่งสางและเราไม่รู้ว่าเราจะเจอศัตรูคนอื่น ๆ หรือไม่ เชนไตหยินยิ้มว่า“ ให้ข้าจัดการเถอะ”

 

“ แต่พี่สาวหยิน ข้าสามารถ…”

 

“ ข้าสบายดี เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ ข้าไม่ได้เป็นคุณหนูที่ร่ำรวยดังนั้นแม้ว่าข้าจะได้พบกับคนที่แข็งแกร่งข้าก็สามารถวิ่งหนีและขอความช่วยเหลือได้”

 

“ โอ้ ใช่…” หลินเสี่ยวพยักหน้า

 

“ แล้วเจ้ากังวลเรื่องอะไร ไปนอนเถอะ.”

 

“โอเค ขอบคุณ.”

 

“ ฮิฮิ ไม่มีปัญหา”

 

“ พี่สาวหยิน อืม…”

 

“อะไร?”

 

“ ไม่มีอะไร…ช่างเถอะ”

 

ในขณะที่เขาจากไป หลินเสี่ยวหันมาและอยากจะพูดอะไรบางอย่างขณะที่เขามองเชนไตหยิน แต่ในท้ายที่สุดก็ทำไม่ได้

 

ดวงจันทร์ล่มสลายไปแล้วความมืดปกคลุมทั่วทั้งป่ามันเป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดก่อนรุ่งสาง

 

หลินเสี่ยวค่อยๆก้าวไปไกล ๆ เธอไม่รู้ว่ามันเป็นแค่เธอหรือเปล่า แต่มันรู้สึกเหมือนหลินเสี่ยวกำลังลากมันอย่างตั้งใจและต้องการที่จะเลี้ยวและพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่ยับยั้งความหุนหันพลันแล่นของเขาเอง .

 

“ หลินเสี่ยว!” ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะเรียกตัวเองออกมา

 

“เอ๋? พี่สาวหยินมีอะไร?”

 

หลินเสี่ยวหันหลังมาอย่างกระหาย

 

“ ฮิฮิ อืม…”

 

มันติดอยู่ด้านบนสุดของลิ้นของเธอแต่เธอไม่รู้จะพูดอะไร

 

ทั้งสองอยู่ไกลออกไปคืนหนึ่งขัดขวางทัศนะของพวกเขา เชนไตหยินแทบจะเห็นร่างของหลินเสี่ยวไม่ได้และเขาอาจจะแทบไม่เห็นร่างเธอ

 

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใส

 

“ วิธีที่เจ้าเรียกข้า ข้าชอบมันมาก” เธอกระซิบ

 

“เอ๋? พี่สาวหยิน ท่านพูดอะไรนะ?

 

“ พี่สาวหยิน…ข้าชอบสิ่งนั้น” เธอพูดซ้ำ

 

“ อ๊ะ เยี่ยม ข้าเป็นห่วงว่าท่านจะรำคาญมัน”

 

“ ไม่มีทาง ข้ามีความสุขมากเร็ว ๆ นี้”

 

“จริงๆ? งั้นพี่สาวหยิน อืม…ข้า…”

 

“ โอเค รีบเข้านอนเถอะ”

 

เชนไตหยินขัดจังหวะเขา

 

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาจะพูดแต่เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเขาวางแผนจะพูดอะไรดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการได้ยิน

 

เธอไม่สามารถตอบสนองต่อความรู้สึกของเขาและสิ่งที่มอบให้ทั้งหมดนั้นเป็นภาระยิ่งกว่าเดิม

 

“ โอเค…ราตรีสวัสดิ์”

 

หลินเสี่ยวไม่ท้อแท้เขาหัวเราะเกาหัวแล้วกล่าวลา

 

“ราตรีสวัสดิ์.”

 

เธอยิ้มและโบกมือให้เขารอยยิ้มของเธอค่อยๆหายไป

 

สิ่งที่เหลืออยู่คือดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอและรูปลักษณ์ที่ไม่มีชีวิตชีวา

 

“ลาก่อน …”

 

…

 

…

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

คืนนั้นทุกคนนอนหลับสนิท

 

โดยปกติแล้วซีซาร์มักจะตื่นขึ้นมาตรงเวลาทุกวัน แต่เนื่องจากการต่อสู้ช่วงดึกเมื่อคืนเขาจึงเหนื่อยและนอนหลับ

 

ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ ป่าเย็นเล็กน้อยก็ค่อยๆอบอุ่นขึ้น

 

“ อืมม…ซีซาร์…หยุดอย่าแตะนะมันสกปรก…เอ๊ะ? เจ้าชอบมันไหม? ถ้าเจ้าชอบมันทำอะไรก็ได้ที่เจ้าชอบ… อืออ แต่เจ้าต้องรับผิดชอบถ้าเจ้าเปลี่ยนใจ ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า…ฮิฮิฮิฮิ…อะไรนะ? อา!!”

 

ผู้หญิงผมสีชมพูน่ารักถูกแช่อยู่ในความฝันทางเพศที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอในขณะที่มันเริ่มเบี่ยงไปในทิศทางที่แปลกประหลาด แสงก็แย้งดวงตาของเธอและตื่นขึ้นมา

 

“เอ๋? อะไร? มันคืออะไร?”

 

เธอลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปทางซ้ายและขวา แต่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแสงที่ทำให้ไม่เห็น

 

“ อืม…มันสดใสมาก”

 

เธอเหล่ตาของเธอและใช้มือของเธอปิดกั้นแสงและในที่สุดก็ตระหนักถึงปัญหา

 

“เอ๋? มันสายแล้วเหรอ?”

 

เธอสังเกตเห็นว่ามันเป็นตอนเช้าแล้วและพวกเขาก็ไม่สามารถนอนอีกต่อไปดังนั้นเธอจึงตื่นขึ้นมาพร้อมกับซีซาร์

 

“ ซีซาร์ ตื่นเร็ว! จริงแล้ว เชนไตหยินเป็นคนเฝ้าระวังเมื่อคืนนี้ใช่มั้ย ทำไมเธอไม่ปลุกพวกเรา?”

 

โรซี่พึมพำขณะเก็บเสื้อผ้าของเธอและเตรียมตัวออกเดินทางเป็นวันที่ห้าของการแข่งขัน

 

“ นี้ เอเลน่าตื่นเร็ว! แปลกทำไมหลินเสี่ยวถึงไม่อยู่ที่นี่พวกเขาไปที่ไหน”

 

“ฮะ?”

 

เอเลน่าลูบตาขณะที่เธอตื่นและมองไปรอบ ๆ เธอ แต่เธอก็ประหลาดใจเมื่อพบว่าหลินเสี่ยวผู้ซึ่งควรจะนอนข้างๆเธอหายไป

 

ไม่เพียงแค่นั้นคนสุดท้ายที่ยืนเฝ้าและผู้ที่รับผิดชอบในการปลุกทุกคนตื่นขึ้น เชนไตหยินก็หายไปเช่นกัน!

 

เธอกำลังลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ?

 

เอเลน่าที่ง่วงนอนยังคงพยายามขยายทักษะการรับรู้ของเธอและต้องการที่จะหาทั้งสองแต่ผิวของเธอเปลี่ยนไปทันที

 

“ไม่มี?”

 

หลินเสี่ยวหายไป

 

และเชนไตหยินก็เช่นกัน