Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 167

หากไม่ใช่เพื่อสิ่งนั้น หลินเสี่ยวก็เกือบลืมไปว่าเชนไตหยินได้รับการฝึกฝนในเทคนิคการลอบสังหารหมายเลขหนึ่งของชนเผ่าตะวันออก ไม่มีใครดีไปกว่าเธอในด้านการโจมตี

คนอื่นอาจไม่รู้แต่หลินเสี่ยวรู้ดี

ผู้คุ้มกันนักรบระดับที่เจ็ด นักเวทน้ำแข็งระดับสูงที่เชี่ยวชาญในการดูแลมือสังหารและมหาปราชญ์ฮ๊อปสัน .. ทั้งสามคนที่เชนไตหยินลอบสังหารนั้นยากแต่เธอก็ยังทำภารกิจสำเร็จและใช้ชีวิต

เมื่อเปรียบเทียบกับการลอบสังหารเหล่านั้นเด็ก ๆ เหล่านี้ก็ยังขนมเกินไป

หลังจากผ่าลูกศรนั้นครึ่งหนึ่งแล้ว เชนไตหยินก็ปฏิบัติต่อศัตรูทั้งสี่อย่างเรียบร้อยแล้วเธอไม่เคยรั้งศัตรูไว้เลย

ด้วยการเตะรองเท้าส้นสูงของเธออย่างอ่อนโยน เธอก็หายตัวไปจากตำแหน่งเดิมของเธอและในวินาทีต่อมาก็ปรากฏขึ้นถัดจากนักธนูซึ่งเป็นคนที่ไกลที่สุดจากเธอ

ใครจะไปรู้ว่าเธอไปถึงที่นั่นได้อย่างไร

จากนั้นด้วยการฟันธรรมดาเท่านั้น นักธนูที่น่าสงสารก็ไม่มีเวลาตอบโต้ก่อนที่เขาจะถูกโจมตี

หัวหน้านักเรียนชายหัวสั่นเทาตั้งแต่หัวจรดเท้าอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก เขาสามารถดูเชนไตหยินอย่างน่าเวทนาเพียงอย่างเดียวเพื่อขอร้องไว้ชีวิตเพื่อนร่วมทีมของเขา

เชนไตหยินไม่ได้ลงเอยด้วยการฆ่า เธอเพียงแค่ถอนหายใจอย่างไร้ประโยชน์ไม่สนใจนักธนูที่คร่ำครวญและวางมือของเธอบนหิมะราวกับว่าเธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง

หัวหน้านักเรียนเข้าใจความหมายของเชนไตหยินทันที

เขารีบไปข้าง ๆ นายขมังธนูเขาค้นหารอบ ๆโดยไม่ให้แผลหนักขึ้นและในที่สุดก็พบผลึกสีน้ำเงินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

“ เรายอมแพ้! นะ นี่คือคริสตัลของเรา” เขาหลั่งเหงื่อหยดเย็น ๆ ขณะที่ส่งคริสตัลในมือที่สั่นเทาของเขา เขาไม่สามารถละสายตาจากดาบของเธอกลัวว่าเธอจะไม่พอใจและตัดเขา

กฎระบุว่าทันทีที่ฝ่ายตรงข้ามยอมแพ้และส่งมอบคริสตัลของพวกเขาจากนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถโจมตีได้

แต่ปัญหาคือไม่มีผู้ตัดสินบนเกาะเดสแปร์

แม้ว่าการแข่งขันจะห้ามการฆ่า แต่ดาบก็ไม่มีตาและไม่มีใครรับประกันได้ว่าพวกเขาจะมีชีวิต นี่เป็นสาเหตุที่ซีซาร์ไม่ต้องการให้โรซี่เข้าร่วม

การแข่งขันที่โหดร้ายนี้โหดร้ายเกินไปสำหรับโรซี่

เชนไตหยินไม่ได้มีความสงสารใด ๆ จริง ๆ แล้วดาบของเธอไปที่คอของเขาจริง หากไม่ใช่เพราะเธอเปลี่ยนใจ หัวของนักธนูคนนี้น่าจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้ว

ถ้าเธอฆ่าเขาหลินเสี่ยวจะโกรธไหม?

เชนไตหยินกลัวว่าหลินเสี่ยวจะมองผ่านข้ออ้างของเธอ

ถ้าเธอไม่ได้เป็นเจ้าหญิงที่น่าเคารพนับถือในสายตาของหลินเสี่ยว แต่เป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยมเขาคงไม่ชอบเธออีกต่อไปใช่ไหม? แม้ว่าเธอจะไม่มีทางที่จะตอบสนองต่อความรู้สึกของเขาแต่เธอก็ไม่ต้องการทำให้เขาผิดหวัง

“ งั้นนี่คือคริสตัลหรอ?” เชนไตหยินกะพริบเมื่อพบข้อเสนอของเขาและไม่ตอบสนองต่อมัน

“ ใช่นี่คือคริสตัล! ท่านก็มีเหมือนกัน ท่านสามารถรับ 10 คะแนนปล้นจากการดูดซับของเราดังนั้น…เรายอมรับความพ่ายแพ้!” เขาคิดว่าเชนไตหยินจงใจทำให้สิ่งต่าง ๆ เป็นเรื่องยากสำหรับเขาดังนั้นเขาจึงเริ่มร้องไห้เล็กน้อยในขณะที่ขอความเมตตา

“ โอ้ คะแนนปล้นฮา” เชนไตหยินเข้าใจแล้วพยักหน้าให้วัยรุ่นที่มีผมสีดำ“ มอบให้เขา”

“เขา? อ๋อ โอเค! “นักเรียนชายลังเลแล้วก็วิ่งไปทันที

เขาเป็นคนที่งุนงงเขาคิดว่าคริสตัลจะอยู่บนสาวงามที่แข็งแกร่งและกล้าหาญนี้ ใครจะไปคิดว่าวัยรุ่นธรรมดานั้นเก็บไว้จะปลอดภัยกว่า

โดยปกติแล้วคนที่จัดการคริสตัลจะเป็นแกนหลักของทีมที่แข็งแกร่งที่สุดหรือเป็นคนที่พวกเขามีความเชื่อมั่น แต่ไม่เพียงแต่วัยรุ่นที่มีผมสีดำไม่ดูแข็งแกร่งแล้วเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนผู้นำเลยด้วยลักษณะง่วงนอนของเขา ทำไมจึงให้คริสตัลให้กับเขา?

“ ไม่ต้องกังวลใจ ให้คริสตัลให้ข้า” หลินเสี่ยวกวักมือเรียกเขาอย่างใจเย็นและหยิบคริสตัล

แน่นอนหลินเสี่ยวสามารถบอกได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

อันที่จริงเขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นหัวหน้าทีมและไม่ใช่คนแข็งแกร่งที่สุดในทีม (อย่างน้อยเขาก็แกล้งทำไม่เป็น) แต่ใครบอกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเงื่อนไขที่จำเป็นในการรักษาคริสตัล

「ปล่อยคริสตัลให้ข้า! นั่นเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ข้าเป็นนักเวทและจะไม่อยู่แนวหน้าและข้าก็ต้องปกป้องแม่บ้านของข้าในระหว่างการต่อสู้ดังนั้นทันทีที่ใครก็ตามเริ่มโจมตีศัตรูด้วยข้าที่เป็นศูนย์กลางและข้าจะต้องรับผิดชอบในการยิงสนับสนุน. นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครเหมาะกว่าข้าที่จะเก็บคริสตัลไว้อย่างปลอดภัย! 」

นั่นคือสิ่งที่หลินเสี่ยวพูดเมื่อพวกเขาถึงฝั่ง มันสมเหตุสมผลแล้วทุกคนก็เชื่อว่ามันเป็นตรรกะที่ดีดังนั้นทุกคนจึงเห็นด้วย

แต่มีคนหนึ่งเห็นผ่านความคิดของหลินเสี่ยว เอเลน่า

ไม่มีใครเหมาะกว่าเขาอีกเหรอ? ช่างตลก

ทำไมเขาถึงต้องเป็นศูนย์กลาง? ทำไมเขาถึงซ่อนตัวในแบ็คไลน์ที่ให้การสนับสนุนและซีซาร์ต้องรีบเร่งและเสี่ยงชีวิตของเขาในการต่อสู้กับคนอื่น?

เกิดอะไรขึ้นกับซีซาร์? เขาไม่ได้แค่พูดตรงไปตรงมาชอบทำสงครามทำไมเขาควรได้รับการปฏิบัติในฐานะคนงาน?

เหตุผลที่เขาต้องการคริสตัลก็เพราะเขาต้องการที่จะขี้เกียจและสามารถซ่อนตัวในแนวหลังระหว่างการต่อสู้

และสิ่งที่เกี่ยวกับการปกป้องเธอ เธอก็แค่โล่ของเขาใช่มั้ย…เอเลน่ารู้สึกไม่สบายใจถ้าไม่ใช่เขามองเธอตลอดเวลา เอเลน่าจะเปิดเผยเขาทันที!

“ อืมให้ข้าดูว่ามันทำงานอย่างไร”

หลังจากรับคริสตัลเขาเริ่มศึกษาอย่างจริงจัง นักเรียนชายคนนั้นพุ่งกลับไปที่นักธนูในความวุ่นวายและเริ่มช่วยรักษาบาดแผลของเขาด้วยคำแนะนำของเชนไตหยิน

หลินเสี่ยวถือคริสตัลของเขาไว้ในมือซ้ายของเขาและคริสตัลที่พวกเขาเพิ่งปล้นทางขวาของเขาและพยายามฉีดเวทมนตร์ไปทางมือขวาของเขา

เวทมนตร์ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขาและผลึกทั้งสองเปล่งแสงสีน้ำเงินจาง ๆ ออกมาอย่างรวดเร็วและเริ่มสั่นเร็วขึ้นและบ่อยขึ้น

หลังจากนั้นไม่นานคริสตัลในมือขวาของเขาก็แตกโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า แสงสีฟ้าจาง ๆ ของพลังงานซึมผ่านรอยแตกและถูกดูดซึมโดยคริสตัลอื่น ๆ

“ โอ้ โอ้ คะแนนกำลังเพิ่มมากขึ้น!” หลินเสี่ยวค้นพบการเปลี่ยนแปลงคริสตัลสีฟ้าในมือซ้ายของเขาพร้อมกับการดูดซับพลังงานสีฟ้า

มีริบบิ้นสีขาวสองสามอันโผล่ขึ้นมาในคริสตัลสีฟ้าโปร่งแสงมันไหลเวียนอย่างช้า ๆ ภายในเหมือนของเหลวจนกลายเป็นตัวเลขที่ชัดเจน

“ 10 คะแนน!”

พวกเขาได้คะแนนปล้น 10 คะแนนถ้าพวกเขาเก็บผลไม้ใบเงินก่อนหน้านี้มันจะรวม 11 คะแนน 11 คะแนนจากตั้งแต่แรกมันอาจกล่าวได้ว่าเป็นโชคดีมากแต่โชคร้ายสำหรับทีมอื่น

พวกเขาสูญเสียคริสตัลและสมาชิกคนหนึ่งบาเดเจ็บสาหัส พวกเขาสูญเสียคุณสมบัติในการแข่งขันอย่างไม่ต้องสงสัยและต้องออกจากเกาะทันที

ไม่นานหลังจากนั้นมีเรือลำเล็ก ๆ แล่นเข้ามาใกล้นั่นคือเรือที่บรรทุกวิทยาลัยลูเร็น

“ แปลก อาจารย์ของวิทยาลัยลูเร็นมาที่นี่อย่างรวดเร็วพวกเขารู้ทีมแพ้ได้อย่างไร?” เชนไตหยินเดินกลับไปด้านข้างของหลินเสี่ยวด้วยความสบายราวกับว่าเธอไม่ได้เพิ่งเปิดท้องใครบางคน .

“ มันอาจจะเป็นผลของคริสตัล” หลินเสี่ยวมองไปที่คริสตัลที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในมือขวาของเขาและจดจำคำของวู

นอกจากคริสตัลขนาดเล็กในมือแล้วยังมีคริสตัลขนาดใหญ่อยู่บนชายฝั่งของค่ายสูงกว่าหนึ่งเมตร ผลึกทั้งหมดของพวกเขานับร้อยได้ถูกบันทึกไว้ที่นั่นและพวกมันจะสะท้อนซึ่งกันและกัน

หากคริสตัลขนาดเล็กถูกปล้นไปมันจะแตกเป็นก้อนหินไร้ประโยชน์และในเวลาเดียวกันคริสตัลที่ค่ายจะดังก้องและเปลี่ยนแปลงดังนั้นอาจารย์จากโรงเรียนทุกคนสามารถรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทีมของพวกเขาขณะยืนที่ชายฝั่ง

หลังจากรู้ว่าทีมพ่ายแพ้ อาจารย์จะมุ่งหน้าไปที่เกาะพร้อมกับผู้ตัดสินทันทีและรับนักเรียนที่พ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว

“ อาจารย์เราอยู่ที่นี่! อาจารย์!”

พวกเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าสาวงามขายางที่ดูไม่มีอันตรายใด ๆสามารถตัดท้องของใครบางคนได้

เนื่องจากพวกเขาไม่เข้าใจดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน พวกเขารีบหยิบเพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บและวิ่งไปที่ชายฝั่งโบกมือและตะโกนขอความช่วยเหลือ

ทันทีที่เรือมาถึงพวกเขาก็ขึ้นไปบนเรือโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมเช่นหนีตาย ในขณะที่พวกเขาจากไปพวกเขาจ้องที่สาวงามที่สวมถุงน่องผ้าไหมสีดำด้วยความกังวลใจราวกับว่าพวกเขาฝันร้าย

“ เฮ้อ…ทำไมเราไม่สามารถไปด้วยกัน? ดูสิว่าการกำจัดจะรู้สึกแย่แค่ไหน” หลินเสี่ยวถอนหายใจขณะมองไปที่ผู้แพ้

เขาหันกลับไปมองเชนไตหยินและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากที่ได้เห็นดวงตาที่น่ารักของเธอเขาสามารถเปลี่ยนความโกรธของเขาต่อซีซาร์

และนั่นคือวิธีที่มันเริ่มต้นขึ้นทั้งหมด

“ ซีซาร์ข้าคิดว่าเราควรจะมีการคุยกัน” หลินเสี่ยวรวมตัวกันทุกคนเพื่อการประชุม