Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 164

ข่าวของนักบุญหญิงสโนว์และอาร์คบิชอปแอนเดอร์สันมาถึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนักเนื่องจากพวกเขาไม่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันและมีผู้ที่สนใจโบสถ์แสงศักดิ์สิทธิ์ไม่มากนัก

ไฮไลท์คือการแข่งขันที่จะเกิดขึ้น!

วันนี้ทะเลสาบที่คึกคักด้วยเสียงและความตื่นเต้นในอีกด้านหนึ่งคือทะเลสาบที่เต็มไปด้วยเสียงและอีกด้านหนึ่งคือเกาะเดสแปร์ใจกลางทะเลสาบ

ในที่สุดทุกทีมก็มาถึงแต่ละทีมได้จัดตั้งหน่วยและนั่งบนเรือลำเล็กมุ่งหน้าไปยังเกาะเดสแปร์เพื่อต่อสู้เพื่อเกียรติยศ

“ แชมป์ งั้นหรือ…”

จากทุกคนที่นี่อาจมีเพียงหลินเสี่ยวที่ไม่กระตือรือร้น ใจของเขาไม่ได้อยู่ในทัวร์นาเมนต์และเขาไม่สนใจเกี่ยวกับผลลัพธ์

วิทยาลัยลอรันมีทั้งซีซาร์และเชนไตหยิน ดังนั้นมีคนไม่มากที่สามารถคุกคามพวกเขาสิ่งเดียวที่กังวลคือพวกเขาสามารถคว้าแชมป์ได้หรือไม่

แม้ว่าหลินเสี่ยวจะต้องการแชมป์และมันก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขาเช่นกันหากพวกเขาสามารถรับรางวัลฮีโร่เป็นการส่วนตัวแต่ก็ยังมีบางคนในทีมที่มีความกังวลมากกว่าเขาดังนั้นเขาจึงไม่กังวลมากนักดังนั้นเขาจึงไม่ได้หนักใจอะไร

ด้วยซีซาร์ เขาต้องกังวลอะไรละ?

หลินเสี่ยวกำลังกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่สโนว์บอกเขาเมื่อวานนี้

อาร์คบิชอปแอนเดอร์สันมีส่วนเกี่ยวข้องกับปีศาจเลซเวอร์และอันตรายอย่างไม่ต้องสงสัย สโนว์เป็นเพียงเด็กไม่ว่ามันจะฉลาดขนาดไหนมันก็ไม่ง่ายและเธอก็อาจตกไปอยู่ในแผนการของเขา

หลินเสี่ยวมีความรู้สึกซับซ้อนมือข้างหนึ่งเขาเป็นห่วงเรื่องสโนว์และไม่ต้องการให้เธอเสี่ยงชีวิตของตัวเองโดยหวังว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างให้เธอได้ ในอีกด้านหนึ่งเขาทนและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของสโนว์

ถ้าเป็นไปได้เขาหวังว่าสโนว์จะอยู่ในอ้อมกอดของเขาตลอดไปในฐานะน้องสาวตัวเล็กที่เชื่อฟัง ไม่มีอะไรผิดปกติกับการเป็นคนตาบอดเขาจะให้อาหารเธอพาเธอไปที่ห้องน้ำและนอนข้างเธอ

อนิจจานั่นเป็นเพียงความคิดนึกคิดของเขาเอง

จะเป็นอิสระได้ยังไง โดดเดี่ยว ดื้อรั้นอย่างสโนว์ที่ใช้ชีวิติสองหน้าถูกลดขนาดให้เป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายของเธอได้อย่างไร?

เป็นไปไม่ได้ ฉากแบบนั้นจะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิตของเขาและจะไม่เกิดขึ้นอีก

“ เห้ออออ…” หลินเสี่ยวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้จับศีรษะแล้วมองออกไปที่น้ำในทะเลสาบขนาดใหญ่ที่อยู่รอบตัวพวกเขา

เขานั่งในเรือลำเล็ก ๆ พร้อมกับนักเรียนอีกสามคนครูสองคนและสาวใช้กำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะกลาง

วูนั่งที่หัวเรือพร้อมกับหลับตาถือหินสีม่วงแปลก ๆ ดูเหมือนว่าเป็นแหล่งพลังงานสำหรับเรือลำเล็กควบคุมโดยพลังเวทย์มนตร์  มัมดูหงุดหงิดมองซ้ายและขวารายงานสภาพแวดล้อมไปยังวู

ทัวร์นาเมนต์เริ่มขึ้นแล้วและมาถึงปลายทางเป็นขั้นตอนแรก! หากเลือกจุดผิดพวกเขาอาจถูกซุ่มโจมตีทันทีที่ขึ้นฝั่งและการบุกทะลวงจะเป็นเรื่องยาก

แม้ว่าทีมของพวกเขาจะแข็งแกร่งพวกเขาไม่จำเป็นต้องเพิ่มความยากลำบากให้กับตัวเองดังนั้นพวกเขาควรเลือกสถานที่ที่แออัดน้อยกว่าเพื่อจอดเทียบท่าเพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นเพื่อรักษาความแข็งแกร่ง

วูก่อนหน้านี้ได้อธิบายรายละเอียดกฎการแข่งขันให้ทุกคนฟังแล้ว

แค่อย่างเดียว สังหารและอยู่รอดถึงคนสุดท้าย

เกาะล้อมรอบไปด้วยน้ำมี 120 ทีมและมีเวลาหนึ่งสัปดาห์ ทัวร์นาเมนต์ใช้ระบบคะแนนหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ทีมที่ไม่เสียสมาชิกและได้รับคะแนนมากที่สุด

มีสองวิธีในการรับคะแนน:

หนึ่งคือการเก็บผลไม้ใบไม้สีเงิน ผลไม้นี้เป็นเพียงชื่อของมันอธิบายใบของมันเป็นสีเงินสีขาวที่สวยงามและผลไม้เป็นสีเหลืองอ่อนที่มีพลังเวทย์พิเศษ ตอนนี้ถึงเวลาออกผลของมันดังนั้นตราบใดที่พวกเขาค้นหาอย่างระมัดระวังพวกเขาสามารถพบมากบนเกาะ

ทีมทุกคนได้รับคริสตัลโปร่งแสงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งสามารถเก็บพลังงานของผลไม้และแสดงผลเป็นตัวเลขได้ทุกผลไม้มีคะแนนหนึ่งจุด

พวกเขาจะพบผลไม้และเก็บพลังงานไว้กับคริสตัลหลังจากสัปดาห์ทีมที่มีคะแนนมากที่สุดชนะ

นั้นไม่ดูง่ายไป? ตราบใดที่พวกเขารวดเร็วและเก็บผลไม้ส่วนใหญ่พวกเขาจะชนะ

วิธีที่สองคือกุญแจสำคัญในการแข่งขัน

นั้นคือการปล้น!

ทีมได้รับอนุญาตให้ต่อสู้ซึ่งกันและกันและผู้ชนะสามารถปล้นคริสตัลและดูดพลังของพวกเขาและปล้นคะแนนทุกจุดของพวกเขาในขณะที่ได้รับ 10 คะแนนปล้นเพิ่มเติมด้วย

ด้วยกฎข้อที่สองสิ่งนี้เปลี่ยนจากเกมเก็บผลไม้ง่ายๆเป็นเกมสังหารในป่าที่อันตรายแฝงตัวอยู่ทุกมุม ทำให้เรานึกถึงเกมหนึ่งที่เคยเล่นมาก่อนที่เขาจะทานอาหารค่ำไก่แม้ว่าเขาจะกลายเป็นกล่องทันทีที่เขากระแทกพื้น … แต่มันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่อย่างแน่นอน!

การเก็บผลไม้แบบสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ใช่วิธีที่ถูกต้องทันทีที่พวกเขาถูกปล้นคะแนนทั้งหมดที่พวกเขาได้รับจะกลายเป็นของคนอื่น

ไม่เพียงเท่านั้นทีมปล้นไม่เพียงเพิ่มอีก 10 คะแนนจากการปล้น กฎดังกล่าวทำให้การแข่งขันมีความรุนแรงมากขึ้นเนื่องจากทีมที่อ่อนแอที่สุดจะกลายเป็นผลไม้ใบไม้เงินมนุษย์และจะไม่สามารถหลบหนีได้ในครั้งเดียว

นอกเหนือจากการรับคะแนนแล้วยังมีกฎเกณฑ์ที่ต้องจับตามอง

หนึ่งถ้าคริสตัลของทีมถูกปล้นพวกเขาจะถูกกำจัด

สองถ้าหนึ่งในสี่ของทีมไม่มีความสามารถพวกเขาก็จะถูกกำจัด

นี่หมายความว่าทีมไม่เพียงแต่ต้องมุ่งเน้นไปที่การเอาชนะศัตรูของพวกเขา แต่ยังต้องพึ่งพาตนเองพวกเขาไม่สามารถดำเนินการต่อไปได้หากสมาชิกคนใดในทีมหายไปดังนั้นความร่วมมือและยุทธวิธีจึงสำคัญมาก

ดังนั้นเพื่อที่จะได้รับรางวัลพวกเขาไม่เพียงแต่มีความแข็งแกร่งก็ยังต้องมีกลยุทธ์ การวางแผนและโชคเล็กน้อยโดยไม่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งพวกเขาอาจจะล้มลงและหากพวกเขาไม่สามารถทำคล้ายกันพวกเขาก็ไม่สามารถอยู่ได้ทั้งสัปดาห์

ดังนั้นสิ่งสำคัญในการแข่งขันครั้งนี้คือการรักษาความแข็งแกร่งของพวกเขาไว้

แม้ว่าพวกเขาจะสามารถปล้นในตอนแรกพวกเขาจะทำร้ายตัวเองมากเกินไปดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจที่จะเก็บผลไม้บางอย่างในขณะที่หลีกเลี่ยงการต่อสู้ในการเริ่มต้นแล้วโจมตีในสองสามวันสุดท้ายเมื่อสะสมคะแนนทั้งหมด

แน่นอนว่าเอเลน่าไม่เห็นด้วยกับแผน

ด้วยความเข้าใจในหลินเสี่ยวของเธอเธอรู้ว่าเขาไม่ได้คิดแผนการสั่วๆเพราะเขาต้องการช่วยให้ทีมชนะ เขาขี้เกียจเกินไปและไม่ต้องการต่อสู้ดังนั้นเขาจึงใช้การรักษากำลังเป็นข้ออ้าง

ดูเขาสิ! ตอนนี้เขากำลังพยักหน้า! เขาหันหัวเหล่ที่ทะเลสาบทำท่าว่าเศร้าหรืออะไรกัน? เธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรเกี่ยวกับยัยแม่มดเจ้าเล่ห์อย่างแน่นอน! เจ้าโรคจิตอย่างเขานั้นรักโลลิน่ารักเหมือนสโนว์ถูกดึงดูดไปที่ร่างของหญิงสาว…ขยะ!

ก่อนที่เอเลน่าจะทำเสียงผู้หญิงอีกคนหนึ่งเงียบลง

“ หลินเสี่ยว มีอะไร?”

“ พี่สาว? มะไม่มีอะไร …”

เพราะเขากังวลเรื่องสโนว์เขาจึงใจลอย

“ ผิวของเจ้าซีดมากเจ้าหมายความว่ายังไงไม่มีอะไร! … ไม่สบายเหรอ?“

การแข่งขันเริ่มขึ้นในไม่ช้าเขาจะป่วยได่อย่างไร นี่เป็นเรื่องสำคัญ! แม้ว่าเขาจะปฏิเสธแต่เธอก็ยังเป็นห่วง

ดังนั้นเธอจึงยื่นมือออกมาและสัมผัสหน้าผากของเขารู้สึกถึงอุณหภูมิของเขาด้วยผิวหนังของเธอเอง

“ โอเค ไม่มีอะไรผิดปกติ” ยืนยันอุณหภูมิที่มาจากด้านหลังมือของเธอเป็นเรื่องปกติ เชนไตหยินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มันคาดไม่ถึงแต่ใบหน้าของหลินเสี่ยวก็แดงก่ำ

“ เอ๊ะ มีอะไรผิดปกติกับใบหน้าของเจ้า…?” เชนไตหยินต้องการดึงมือของเธอออกแต่สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาเป็นสีแดงสดในทันที!

เธอคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติเธอจึงขยับมือจากหน้าผากลงไปที่แก้ม

“ เอ๊ะ นี่ร้อนเหรอ?” เธอแปลกใจ

“ นั่นเอ่อ…” หลินเสี่ยวพึมพำอย่างเชื่องช้าไม่ทราบวิธีอธิบายตัวเอง

เขาไม่สามารถพูดได้ว่าใบหน้าของเขาเป็นเช่นนั้นเพราะสัมผัสของเธอใช่มั้ย

ไม่ทราบว่าเธอทำอย่างจงใจหรือไม่ ครั้งนี้เชนไตหยินไม่ได้ใช้หลังมือแต่เธอใช้ฝ่ามือเพื่อพยุงใบหน้าของหลินเสี่ยวเบา ๆ

หลินเสี่ยวรู้สึกเพียงว่าใบหน้าของเขามึนงงและคันเหมือนไฟฟ้าช็อต