Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 153

เหตุผลของปัญหานั้นเกิดขึ้นเพราะอัตลักษณ์ของเอเลน่าในฐานะแม่บ้าน

แม้ว่าเธอจะมีคริสตัลวิเศษของหลินเสี่ยวแล้วและไม่จำเป็นต้องติดตามหลินเสี่ยวตลอด 24ชั่วโมงแต่เธอก็ยังไม่สามารถไปไกลเกินกว่าที่เวทมนตร์จะหมดไปเธอต้องย้อนกลับไปและเติมพลัง

ดังนั้นในครั้งนี้เธอไม่ได้เป็นเพียงสาวใช้เท่านั้นเธอต้องตามหลินเสี่ยวไปยังเกาะเดสแปร์และเข้าร่วมไม่เช่นนั้นถ้าเธอถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังเธอจะต้องทนทุกข์ทรมานเมื่อผลึกเวทมนตร์หมดลง

ปัญหาคือแม่บ้านสามารถมีส่วนร่วมได้หรือไม่?

แม้ว่ากฎไม่ได้ห้ามนำคนรับใช้มาแต่ใครจะทำอะไรแบบนั้น?

หากผู้รับใช้เป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้จักเวทมนตร์หรือทักษะการต่อสู้พวกเขาก็จะเป็นภาระ ด้วยการมีอยู่ของสิ่งกีดขวางทำให้เราไม่สามารถทำการแข่งขันได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ในทางกลับกันถ้าคนรับใช้นั้นแข็งแกร่งมันก็จะไม่ได้รับอนุญาต

นี่คือการแข่งขันวิทยาลัย ถ้าใครสามารถนำคนรับใช้ที่แข็งแกร่งได้คนรวยก็สามารถจ้างทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งได้และการแข่งขันจะไม่มีความหมาย

“ อาจารย์วูพูดว่าถ้าข้าต้องพ้าจ่สไปหลังจาถึงทะเลสาบเดสแปร์แล้วเจ้าจะต้องทดสอบเวทมนตร์” หลินเสี่ยวถามอย่างกังวลใจ“ เจ้าจะไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“กับ…..อะไร?“

“ ข้าถามว่าเจ้าสามารถผ่านการทดสอบและพิสูจน์ว่าเจ้าเป็นคนธรรมดา”

หลินเสี่ยวลดหัวของเขาแล้วลูบคางในขณะที่เขาคิด

“ การแข่งขันจะดำเนินต่อไปอีกหนึ่งสัปดาห์และเกาะเดสแปร์อยู่ใจกลางทะเลสาบ เกาะเดสแปร์นั้นอยู่ไกลจากทะเลสาบมากเกินไปแม้ว่าข้าจะนำผลึกเวทมนตร์ขนาดใหญ่พิเศษมาให้เพียงพอสำหรับ 48 ชั่วโมง เจ้ายังต้องอยู่กับข้า … ปัญหาคือเจ้าจะผ่านการทดสอบได้อย่างไร “

หลินเสี่ยวต้องหาทางเพื่อที่ราชาปีศาจจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าเธอเป็นแค่แม่บ้านที่ไร้พลังแล้วจากนั้นเธอก็สามารถติดตามหลินเสี่ยวและมีส่วนร่วมได้

เขาควรทำอย่างไรเขาต้องโกงการทดสอบหรือไม่?

หลินเสี่ยวคิดเรื่องนี้จากหลายมุมเมื่อเห็นการแสดงออกของความวิตกกังวลเอเลน่าตกตะลึง

แน่นอนเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ

จากมุมมองของหลินเสี่ยวในฐานะคนที่เกลียดสิ่งที่ลำบาก เขาควรทิ้งเธอไว้ข้างหลังและมีส่วนร่วมด้วยตัวเอง บุคคลที่ควรกังวลและคิดว่าควรเป็นเอเลน่า

แต่เขาไม่ทิ้งเธอไว้

นั่นคือสิ่งที่เธอเกลียดเกี่ยวกับหลินเสี่ยวพวกเขาต่อสู้กันมานานแล้วเธอจึงตัดสินใจที่จะรักษาระยะห่างจากเขาแต่สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ทำให้เธอตัดสินใจได้

เธอไม่เคยเกลียดเขาอย่างแท้จริง

พวกเขามักจะต่อสู้และมีชีวิตเหมือนศัตรูคู่อาฆาตแต่ทุกครั้งที่สิ่งนี้เกิดขึ้นหลินเสี่ยวไม่เคยรั้งเธอไว้และปฏิบัติต่อเธอในฐานะคนที่มีค่า

นั่นควรจะเป็นความรู้สึกสำหรับคนที่เขารักใช่ไหม?

ไม่เอเลน่าจะไม่เข้าใจทัศนคติความรักของเขาต่อเธอ มันเป็นเพียงเพราะเขาปฏิบัติต่อเธออย่างแท้จริงในฐานะแม่บ้านของเขาและคนที่เขารักคือเจ้าหญิงองค์นั้น

“ หลินเสี่ยวเจ้าต้องการให้แม่บ้านของเจ้าเข้าร่วม?” เชนไตหยินเดินเข้ามาและร่วมสนทนาอย่างราบรื่น“ แต่เธอไม่รู้อะไรเลยแม้แต่การทำอาหาร นั้นไม่อันตรายไปหรือ?”

“ เอ่อ…ทำอาหารหรอ?”

ทันใดนั้นเมื่อพูดถึงหัวข้ออื่นหลินเสี่ยวก็ตกรางเล็กน้อย

เขาหันกลับมามองเอเลน่าแต่ก็โนส่งสายตาด้วยความรำคาญอีกครั้งดังนั้นเขาจึงข้ามหัวข้อไปอย่างมีชั้นเชิง

“ อืม…พี่สาวพูดสั้น ๆ ข้าต้องพาเธอไปไม่อย่างนั้นเธอจะคลั่งไคล้จากความโศกเศร้า” หลินเสี่ยวทำมือของเขาอย่างไร้ประโยชน์และอธิบายว่า“ แค่ทำเหมือนสัญญา”

“ โอ้เป็นอย่างนั้นเหรอ? สัญญาที่เจ้าคลั่งไคล้ในความโศกเศร้า … อย่างที่คาดไว้ เจ้าไม่มีความสัมพันธ์กับคนรับใช้ทั่วไป “ เชนไตหยินพูดพึมพำ

หลินเสี่ยวไม่สามารถได้ยินสิ่งที่เธอพูดได้อย่างชัดเจน แต่เชนไตหยินได้สวมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเธออีกครั้งแล้วพูดถึงเรื่องอื่นต่อไป

ยังมีเวลาอีกพักหนึ่งก่อนถึงจุดหมายปลายทางดังนั้นพวกเขายังสามารถใช้เวลาคิดเกี่ยวกับการทดสอบได้

ดังนั้นกลุ่มคนแต่ละคนที่มีปัญหาและความวิตกกังวลของตัวเองก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

…

วูและมัมให้ความสนใจกับความสามารถของทั้งสี่ในการแข่งขันมากกว่าที่เอเลน่าจะสามารถเข้าร่วมได้หรือไม่

บนท้องถนน วูเตือนความจำทั้งสี่ซ้ำเกี่ยวกับกฎและสิ่งที่พวกเขาต้องระวังเพื่อที่พวกเขาจะได้เตรียมพร้อม

กฎการแข่งขันนั้นง่าย เกาะเดสแปร์คือพื้นที่การแข่งขัน สถาบันการศึกษาแต่ละแห่งส่งทีมสี่คนมาต่อสู้กับ ‘Resonance Crystal’อีกทีมซึ่งทีมใดที่มีคะแนนมากที่สุดในตอนท้ายเป็นผู้ชนะ

ข้อมูลเฉพาะสามารถอธิบายได้เมื่อพวกเขาไปถึงทะเลสาบเกาะเดสแปร์ดังนั้นวูจึงอธิบายเกี่ยวกับคู่ต่อสู้ที่พวกเขาจะได้พบกัน

มีทีมเข้าร่วมประมาณ 100 ทีมแม้ว่าพวกเขาจะเป็นชนชั้นนำจากสถาบันการศึกษาต่าง ๆ พแต่พวกเขาส่วนใหญ่ก็แค่ก้าวเข้ามาหาซีซาร์

ซีซาร์เป็นอัจฉริยะที่แท้จริงไม่ใช่แค่ในวิทยาลัยลอรันแม้แต่ในทวีปไอลีนทั้งหมด จาก 500 คนที่เข้าร่วมซีซาร์นั้นเป็นนักดาบเวทมนต์เพียงคนเดียว

เขาไม่ได้มีแค่ของขวัญและความแข็งแกร่งที่มีมาแต่กำเนิดที่จะกลายเป็นฮีโร่เท่านั้นแต่ยังมีภาวะอารมณ์ด้วย

ด้วยซีซาร์ในฐานะผู้นำของพวกเขา วิทยาลัยลอรันมีโอกาสสูงที่จะชนะในปีนี้อย่างไรก็ตามมันไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีคู่ต่อสู้ที่สมควร

มีห้าทีมที่พวกเขาต้องใส่ใจ

“ ทีมแรกคือสถาบันการศึกษาทางน้ำของอาณาจักรหลินฮีหยาน” ทั้งสี่ล้อมรอบสูตั้งใจฟังเขาพูด

บนไอลีนนอกเหนือจากอาณาจักรลอมบาร์ดที่ตั้งอยู่ตรงกลางมีอาณาจักรหลินฮีหยานอยู่ทางทิศเหนืออาณาจักร ก็อดแธมทางทิศตะวันตกและอาณาจักรเฮโนไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นที่ปัจจุบันที่พวกเขาอยู่ สำหรับภาคใต้นั่นคือบ้านของเอเลน่าคือป่าแห่งจุดจบ

“ สถานศึกษาเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่เก่าแก่ที่สุดในราชอาณาจักรข้าได้ยินมาว่าทีมในปีนี้ประกอบด้วยนักรบสามคนและนักเวทคนหนึ่งซึ่งเป็นองค์ประกอบของทีมของราชาพวกเขาไม่สามารถจัดการได้ง่าย”

ทีมของราชาดังกล่าวเป็นทีมที่ผู้โจมตีหลักคือนักรบสามคนและนักเวทให้การสนับสนุนด้านการโจมตีระยะไกล

มันเป็นองค์ประกอบของทีมที่สะดวกและมีเหตุผล กลยุทธ์นั้นง่ายและหยาบคายพวกเขาไม่ต้องการการฝึกฝนมากนักก่อนที่จะสามารถดำเนินการได้ดี ทีมส่วนใหญ่ในการแข่งขันใช้องค์ประกอบนี้แต่วิทยาลัยลอรันเป็นข้อยกเว้น …

“ เรามีนักดาบเวท นักเวทสองคนและ…แค่กๆ” เมื่อเขาไปพูดถึงนั่น วูก็จ้องมองที่เชนไตหยิน

“ อาจารย์ ท่านจะถามเกี่ยวกับข้าใช่ไหม? ข้าคิดว่าข้าคิดว่าเป็นนักรบครึ่งหนึ่งแม้ว่าข้าไม่เคยเรียนรู้จิตวิญญาณอะไรบูชิโดนั่นก็ตาม ฮิฮิ “

บูชิโด? พวกเขาไม่ใช้ดาบคาตานะและชาร์จด้วยเสียงโห่ร้อง? ท่านเป็นเหมือนนักฆ่า!

แม้ว่าเขาจะชอบนักฆ่า แม้แต่บนพื้นโลกเขามักจะเลือกเรียนที่คล้ายกันอย่าง ‘ขโมย‘ การแทงใครบางคนที่ด้านหลังมักจะรู้สึกเท่ห์มาก

ที่จริงแล้วเมื่อเขาเป็นผู้ข้ามมิติเขานั้นไม่ได้ต้องการเป็นนักเวทแต่เป็นนักฆ่าที่คล่องแคล่วเหมือนเชนไตหยินแต่เขาก็ยอมแพ้เพราะเหตุผลสองประการ

หนึ่งเขาไม่เคยมีพรสวรรค์ที่จะเป็นนักฆ่าแต่มีพรสวรรค์สำหรับนักเวทดังนั้นมันจะเป็นการสิ้นเปลืองที่จะไม่เรียนรู้เวทมนตร์ สองเขากลัวตายและขี้เกียจ …

การเรียนรู้เวทมนตร์นั้นง่ายเขาสามารถอยู่บ้านได้ทั้งวันเพื่อฝึกฝน หากเขาต้องการเป็นนักฆ่าเขาจะต้องฝึกร่างกายและเรียนรู้ทักษะการลักลอบและการลอบสังหาร โดยส่วนตัวแล้วการใช้ชีวิตด้วยมีดในมือของเขาเสี่ยงชีวิตชีวิตที่ยากลำบากและไม่ยั้งยืนนั้นเป็นอาชีพที่อันตรายอย่างยิ่ง

มันให้ความรู้สึกเท่ห์ในเกมแต่จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องอื่น ผู้ที่ถูกฆ่าต้องเตรียมตัวฆ่าไม่มีใครจะกลายเป็นนักฆ่าโดยไม่มีเหตุผลที่คุ้มค่าที่จะเสียสละชีวิต

เขาสงสัยว่าเหตุผลของเชนไตหยินคืออะไร

“ เอ่อ บูชิโด…เห้อแล้วยังไงก็วุ่นวายเกินไป พวกเจ้านั้นไม่เก่งในการต่อสู้เป็นทีมและไม่สามารถร่วมมือกันได้ดังนั้นจึงไม่มีวิธีที่จะช่วยคิดกลยุทธ์การต่อสู้เพราะมันยากเกินกว่าที่จะนำไปใช้”

“ ท่านหมายถึงอะไร” หลินเสี่ยวคัดค้าน“ ซีซาร์จะเป็นผู้โจมตีหลักจากนั้นโรซี่กับข้าจะตะโกน666 …โอ้ไม่สนับสนุนเขาจากด้านหลังแล้วพี่สาว…ไม่สิเจ้าหญิงจะขนาบข้างและใช้ความเร็วของเธอเพื่อทำความสะอาดส่วนที่เหลือ นั่นเป็นกลยุทธ์ความร่วมมือที่ดีใช่ไหม”

“แค่กๆ…อะไรนะ? 666? ข้าไม่เข้าใจ” วูพูดไอไม่รำคาญกับเรื่องไร้สาระและยังแนะนำทีมที่แข็งแกร่งอีกสองคนต่อไป

นอกเหนือจากวิทยาลัยน้ำแล้ว วิทยาลัยกาโต้จากอาณาจักรก๊อดแธมก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน

อาณาจักรก๊อดแธมมีประวัติศาสตร์ที่สั้นกว่ามากเมื่อเทียบกับสามอาณาจักรอื่น ๆ ในไอลีนและวิทยาลัยกาโต้ก็เป็นสถาบันการศึกษาที่ค่อนข้างใหม่

อาณาจักรใหม่ สถาบันการศึกษาใหม่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาอ่อนแอ

บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขามีประวัติศาสตร์สั้น ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงกระหายที่จะแข็งแกร่งขึ้นเร็วขึ้นพวกเขาปรารถนาที่จะได้รับเกียรติ

“ หลักคำสอนของวิทยาลัยกาโต้คือการทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ชัยชนะ ตราบใดที่กฎอนุญาตมันพวกเขาจะใช้ประโยชน์จากพื้นที่สีเทาโดยเฉพาะและทำทุกอย่างเพื่อชนะ! “ วูกล่าวอย่างโหดเหี้ยม” มีอิสระมากมายในการแข่งขันครั้งนี้ไม่มีผู้ตัดสินคนใดเลย ดังนั้นเมื่อพวกเจ้าเข้าสู่เกาะเดสแปร์มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถปกป้องชีวิตของเจ้าได้”

วิทยาลัยกาโต้ไม่ได้เป็นทีมราชาแต่เป็นทีมนักรบสี่คน…ไม่สิ นักธนูคนหนึ่งและมือสังหารสามคนที่ใช้มีดสั้นและดาบสั้น

แทนที่จะพูดว่าพวกเขามาแข่งขันกันจะเป็นการดีกว่าถ้าพูดว่าพวกเขามาเพื่อฆ่าคน