Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 147

การทำงานเป็นวิธีที่ดีงาม

เอลน่าถูกย้าย

หลังจากเลือกอย่างระมัดระวังเธอเลือกร้านขายเสื้อผ้ามันเป็นร้านที่หลินเสี่ยวมักจะพาเธอไปซื้อผ้าเซ็กซี่…โอ้ไม่เสื้อผ้าแม่บ้าน

พนักงานที่นั่นจำเธอได้แล้วพวกเขาจึงต้อนรับเธอ คราวนี้เอเลน่าฉลาดข้อแก้ตัวที่เธอใช้คือเกือบจะเป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้านาย เธอจึงต้องการหางานทำเพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้เขาอย่างลับ ๆ

อ๊ะเป็นแม่บ้านที่ซื่อสัตย์คนสวยและใจดีภักดีแม่บ้านที่สมบูรณ์แบบทุกคนต่างก็ประทับใจเอเลน่า

เธอได้รับการยอมรับเรียบร้อยและทั้งสองฝ่ายตกลงในสัญญา เอเลน่าสามารถเริ่มทำงานได้อย่างเป็นทางการตั้งแต่วันพรุ่งนี้

เอเลน่าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นชีวิตการทำงานที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอกำลังจะเริ่มขึ้นและอนาคตอันแสนวิเศษนั้นอยู่ตรงหน้าเธอ ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยแสงสว่างแต่หลินเสี่ยวก็จบลงด้วยการดับไฟแห่งความหวังอย่างโหดเหี้ยม

“ หลินเสี่ยวนี่คืออะไร” เอเลน่าถามอย่างโหดเหี้ยมเมื่อออกจากวันถัดไป“ ทำไมเจ้าใส่เวทมนตร์นี้ลงไปในคริสตัลเท่านั้น?”

“ มีอะไรผิดปกติเหรอ?” หลินเสี่ยวหาวอย่างเกียจคร้าน

“แน่นอน! มันยังไม่เพียงพอ!” เอเลน่าโกรธ

เมื่อหลินเสี่ยวมอบคริสตัลให้เธอก่อนหน้านี้เขาจะใช้เวลาอย่างน้อย 12 ชั่วโมงในการจำกัดการเคลื่อนไหวของเธอ แต่ตอนนี้เขาแค่ 2 ยังไม่พอ!

เอเลน่าไม่มีทางที่จะทำงานกับเวลาน้อยนี้!

“ หืมทำไมมันไม่พอ? ถ้าเจ้าแค่อยากไปช้อปปิ้งที่ร้านขายของชำ 2 ชั่วโมงก็พอมากมายและเจ้าเคยไปหลายครั้งแล้วดังนั้นเจ้าไม่ควรหลงทางเจ้ากลัวอะไร” หลินเสี่ยวเหล่และถามว่า“ หรือเจ้าวางแผนทำอย่างอื่นนอกเหนือจากการซื้อของชำ? ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะให้พลังเวทแก่เจ้ามากกว่านี้ “

“ ชิ…” เอเลน่าพูดอะไรไม่ออกเลย

ที่จริงแล้วเมื่อเธอเห็นดวงตาปลาตายของหลินเสี่ยวเปล่งประกายด้วยแสงแปลก ๆ เธอควรตระหนักแล้วว่าหลินเสี่ยวจับตัวเธอไว้แล้วดังนั้นเขาจึงให้พลังเวทย์มนตร์น้อยลงเธอจึงไม่สามารถออกไปทำงานเพื่อหารายได้ .

เอเลน่าหาทางอื่นได้เท่านั้น

นอกเหนือจากการทำงาน การฉ้อโกง การขโมยและวิธีการที่ผิดกฎหมายเหล่านี้อาจถูกนำมาใช้เพื่อหารายได้ แต่สำหรับหนึ่งเอเลน่าไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งและสองเธอเป็นกังวลว่าเธอจะต้องถูกจับโดยเจ้าหน้าที่ เธอไม่มีทางที่จะทำผิดกฎหมายและสามารถทิ้งความคิดนั้นได้

“ เฮ้เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่สวยงามเจ้ากำลังหาเงินอยู่หรือเปล่า?”

ขณะที่เอเลน่าเดินไปตามถนนอย่างไร้ประโยชน์หญิงวัยกลางคนที่มีการพัฒนาที่ดีนั้นก็หยุดเธอ

“ ข้ามีงานที่เจ้าสามารถทำเงินได้มาก! ไม่ต้องใช้เวลาหรือกำลังกายมากนักและรู้สึกดีจริงๆว่างล่ะสาวน้อย?”

“เงินก้อนใหญ่?“

มีบางอย่างที่ดีแบบนั้นด้วย? นั่นเป็นงานที่เธอต้องการ!

เช่นเดียวกับเอเลน่าที่จะเห็นด้วยเธอมีความคิดที่สอง

เมื่อเห็นสายตาที่กำกวมของเธอเธอก็เข้าใจ

ในสังคมมนุษย์มีผู้หญิงประเภทหนึ่งที่ทำงานประเภทนี้โดยเฉพาะมันเป็นอย่างที่เธอบอกว่ามันใช้เวลาไม่นานหรือมีความแข็งแรงเจ้าแค่ต้องนอนบนเตียงถอดชุดของเจ้าออกทั้งหมด เสื้อผ้ากระจายขาของเจ้าและเจ้าสามารถสร้างรายได้ขนาดใหญ่

แต่นั่นเป็นสิ่งที่เอเลน่าไม่เคยทำในชีวิตของเธอ!

การทำให้ราชาปีศาจกางขาของเธอเพื่อเจ้าพวกนั้นโปรดปราน? ถุย! เอเลน่าอยากถูกแขวนจากเพดานโดยหลินเสี่ยวมากกว่าทำงานต่ำ ๆ

เดี๋ยวก่อน … เธอไม่ต้องการถูกแขวนจากเพดานด้วย!

เอเลน่าตะโกนอย่างรังเกียจและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เธอไม่สามารถทำงานได้ไม่สามารถก่ออาชญากรรมไม่เต็มใจที่จะขายตัวเองเอเลน่าถูกบังคับให้หมดสติ

“ เหลือทางเดียวเท่านั้น”

เธอตัดสินใจที่จะเสี่ยงจากความสิ้นหวังและตัดสินใจใช้วิธีที่ง่ายที่สุดและตรงที่สุดเพื่อขโมยเงินของหลินเสี่ยวโดยตรง!

เพราะเธอขโมยมันไปครั้งหนึ่งแล้วเอเลน่าก็มีบันทึกอยู่แล้วดังนั้นหลินเสี่ยวจึงได้รับการปกป้องจากหลุมฝังศพทองคำขนาดเล็กของเขามากขึ้น เขาบอกเธอว่าหากเธอขโมยเงินอีกครั้งเขาจะใช้วิธีที่รุนแรงที่สุดในการลงโทษเธอ

ในเวลานั้นมันจะไม่เป็นสิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยการจูบหรือสัมผัสมันอาจเป็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้!

อันที่จริงหลินเสี่ยวต้องการหาเหตุผลที่จะลงโทษเธอ แต่เขาไม่มีโอกาสเขาจึงตั้งตารอเอเลน่าขโมยเงินและถูกจับจากนั้นเขาก็สามารถแสดงความคิดชั่วร้ายของเขาได้อย่างเปิดเผย

ถึงอย่างนั้นเอเลน่าก็ไม่มีทางเลือก! เธอไม่สามารถหดกลับได้นี่เป็นความหวังสุดท้ายของเธอ!

ดังนั้นในคืนเดือนมืดที่ไม่มีลมแรงเอเลน่าจึงได้ขโมยสุสานเล็ก ๆ ของเขาขณะที่เขาหลับสนิท มันเป็นกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ล็อคไว้ตามที่หลินเสี่ยวเขาได้เพิ่มเขตแดนเวทกันขโมยและล็อคก็มีราคาแพงเช่นกันแน่นอนว่ามันจะไม่ถูกแบ่งออก

หลินเสี่ยวคิดว่าเขาเป็นคนงี่เง่า

จุดล็อคเหรียญในกล่องไม้คืออะไร? เธอขโมยของไปไม่ได้เหรอ?

ดังนั้นเอเลน่าจึงขโมยกล่องไม้นั้นและนำค้อนมาสอดบนถนนและทุบกล่องด้วยค้อนเอาถุงทองคำออกมา

「แมวเหม็นดูข้าลงโทษเจ้า! แมวเหม็นจับตามองข้าลงโทษเจ้า! 」

ถึงแม้ว่าเอเลน่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมกล่องไม้แตกจึงส่งเสียงได้แต่เธอก็ไม่สนใจและนำเงินไปยังสถานที่จัดการของเธออย่างรวดเร็วตลาดมืดเมืองวินเทอร์เรส เมืองใต้ดิน

เธอมีเวลาจำกัดมีพลังเวทมนต์ไม่เพียงพอดังนั้นเธอจึงต้องทำธุรกิจของเธออย่างรวดเร็วและซื้อยาพิษร้ายแรงที่เป็นตัวแทนจำหน่ายของ Golden Lotus Illness Dispeller!

พิษนี้ถูกคิดค้นขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อนเพื่อฆ่าสามีของเธอซึ่งใช้เป็นพิเศษเพื่อวางยาสามีที่ไร้ประโยชน์ของเธอ

มีคนกล่าวว่าชายคนใดที่กินมันจะเห็นภาพหลอนที่น่ากลัวภายในไม่กี่นาทีเขาจะรู้สึกว่าตัวเองสวมหมวกสีเขียวรู้สึกตัวหนักขึ้นภายในไม่ถึงนาทีจนกระทั่งเขาหายใจไม่ออกจากนั้นเขาจะเห็นชายที่ไม่คุ้นเคยสอนภรรยาของเขาและหัวเราะเบา ๆ ขณะที่พูดว่า“ ภรรยาของเจ้ายอดเยี่ยมมาก!”

ในที่สุดชายคนนั้นก็จะถูกทรมานจนกว่าพวกเขาจะสูญเสียความตั้งใจที่จะมีชีวิตอยู่และสูดลมหายใจสุดท้าย

ตามคำอธิบายจากพ่อค้าตลาดมืดคนที่ทานยาจะตายจากความปวดใจเป็นวิธีที่เจ็บปวดอย่างที่สุดในการตายและในนาทีสุดท้ายของพวกเขาพวกเขาจะบ่นพึมพำคำเศร้าเหมือนพวกเขาถูกครอบงำอย่างต่อเนื่อง

“ เจ้าช่วยออกจากภรรยาข้าได้ไหม”

“ เก็บไว้ ข้าจะขโมยของเพื่อสนับสนุนเจ้า”

“ แน่นอนข้าเลือกที่จะยกโทษให้เธอ”

หลังจากพูดอย่างนั้นพวกเขาจะตายทันที

ยานั้นเป็นสิ่งที่เอเลน่าต้องการ

ตราบใดที่เธอรีบกลับบ้านเธอสามารถแอบยาเข้าไปในโจ๊กของเขาก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นว่ากล่องไม้เล็ก ๆ ของเขาถูกขโมยจากนั้นเธอก็สามารถวางยาเขาได้สำเร็จ!

ปัญหาเล็ก ๆ คือภาพหลอนจะเกี่ยวกับภรรยาแต่เนื่องจากหลินเสี่ยวไม่มีใคร แล้วจะเป็นใครละ?

เขาเป็นโสดดังนั้นมันจะไม่ทำงานใช่มั้ย

ภายใต้การนำทางของแสงจันทร์เอเลน่าแอบเข้าไปในบ้านร้างที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความคาดหวังเธอเดินตามบันไดไปที่ชั้นใต้ดินเพื่อพบกับพ่อค้าในที่สุด

“ฮี่ฮี่ สาวน้อย เจ้ามาแล้ว”

เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีกระดูกที่มีผมบางเส้นหลงเหลืออยู่บนหัวโล้นของเขา เขาสวมเสื้อผ้าป่านสีเบจเอวที่คดเคี้ยวเขาดูน่าหดหู่อย่างมากชื่อเล่นของเขาคือผมสีดำ

เอเลน่าพบเขาที่ถนนหลังจากปฏิเสธขายร่างของเธอเขาก็พบเขาทันที

เขาเห็นผ่านเธออย่างรวดเร็วและถามว่าเธอต้องการวางยาพิษสามีของเธอหรือไม่และแนะนำให้เธอใช้ยานี้ในราคาเพียง 10 เหรียญทอง!

“ ข้านำเงินมา”

ห้องใต้ดินที่มืดสลัวมีหน้าต่างเล็ก ๆ ที่เปิดแสงจันทร์ผ่านไปเพียงเล็กน้อยเอเลน่ามองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาที่น่าขยะแขยง

“ เจ้ารักษาคำพูดของเจ้าไว้ตามที่คาดหวังไว้ข้าเชื่อว่าเจ้าจะพบกับชายที่ดีกว่าหลังจากที่สามีของเจ้าตาย!

“ สิ่งของอยู่ที่ไหน”

“ ฮี่ฮี่ เจ้าเชื่อว่ายารักษาตัวอยู่จริงๆหรือ?” เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

เขาอยู่ในใต้ดินเมืองวินเทอร์เรสมาหลายปีและไม่เคยได้ยินเรื่องยาชนิดนี้เลย วันนั้นเขาค้นพบเอเลน่าโดยบังเอิญและตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่างเพื่อหลอกลวงเธอเขาไม่เคยคาดหวังให้เธอเชื่อเขาจริง ๆ !

มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบหญิงสาวที่ใจอ่อน อย่างที่คาดไว้ผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่ไม่มีสมองด้วยความไร้สาระของร่างกายเธอเหลืออยู่เพียงแค่หัวเธอ

“ เจ้าหลอกข้า?” เอเลน่าสังเกตเห็นอันตรายและรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้ไล่ล่าเขาแค่กดปุ่มเบา ๆ บนกำแพง

เสียงก้องดังกึกก้องและบันไดที่เดินขึ้นไปชั้นบนพับขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แผ่นหินหนักที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมันปิดกั้นทางออกเท่านั้น! ไม่ขยับเขยื่อนเลยไม่ว่าเอเลน่าจะผลักมันอย่างไร

“ ฮี่ฮี่ สาวน้อยเนื่องจากสามีของเจ้าจะไม่รักเจ้า ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี!”

จากนั้นเอเลน่าตื่นขึ้นมาสู่ความเป็นจริงที่เธอตกหลุมพราง

เธอใช้เรดาร์ตรวจจับเวทย์มนตร์ของเธอเพื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมก่อนหน้านี้เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการซุ่มโจมตีนั่นคือสาเหตุที่เธอเดินลงบันไดอย่างไม่เกรงกลัวเธอไม่เคยคาดหวังให้เขาใช้กลไกในการดักจับเธอ

จริงๆแล้วมนุษย์ทุกคนเป็นขยะ!

เอเลน่ากัดฟันและเตรียมพร้อมที่จะต่อต้าน แต่จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง