Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 114

มีใครที่มีผมสีดำจะเป็นใครนอกจากหลินเสี่ยว?

ต้องขอบคุณหลินเสี่ยวทำให้เชนไตหยินเลิกการค้นหาวิกฤตจึงเปลี่ยนไปและในที่สุดเอเลน่าก็รู้สึกโล่งใจสักครู่

แต่ถึงแม้ในความฝันของเธอเธอจะไม่นึกถึงการได้เห็นหลินเสี่ยวที่นี่! เธอเพิ่งคิดเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นก่อนหน้านี้และตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าเธอ

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไม? ทำไมไอ้นั่นถึงอยู่นี่ เขาไม่ควรนอนที่บ้านเหรอ?

เอเลน่าจ้องที่หลินเสี่ยวอย่างเหนียวแน่นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เป็นไปได้ไหมว่าครั้งสุดท้ายที่หลินเสี่ยวแอบตามเธอมาตลอดเพราะเขากังวลเกี่ยวกับเธอ?

เป็นไปไม่ได้! เอเลน่าปฏิเสธเธอทันที

คราวนี้เธอมีเรดาร์ตรวจจับเวทย์มนตร์ของเธอเต็มกำลังเธอเป็นคนเดียวที่ทำสิ่งต่อไปนี้ไม่มีทางที่ทุกคนจะติดตามเธอได้ ดังนั้นเธอจึงมั่นใจ 100% ว่าหลินเสี่ยวไม่ปรากฏที่นี่เพราะเขาติดตามเธอ

ถ้าเช่นนั้นทำไม

“ พี่สาว …พี่สาวหยน?” หลินเสี่ยวยืนที่ปากทางเข้าจ้องที่เชนไตหยินผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความตั้งใจฆ่าด้วยใบหน้าประหลาดใจและขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อ

“ หลินเสี่ยว?” ในทำนองเดียวกันเชนไตหยินก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงอย่างกะทันหันทำให้เธอไม่สบายใจมาก เชนไตหยินเป็นเหมือนเด็กที่ทำอะไรผิดที่ถูกจับมือแดง เธอไม่รำคาญที่จะตามหาสาวกแม้ว่าจะมีคน ๆ หนึ่งแม้ว่าการแสดงออกของเธอยังไร้วิญญาณเธอก็มองไปทางซ้ายและขวาและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและสัญชาตญาณลักษณะเหมือนที่เธอพยายามรักษาความงามของเธอในสายตาของคนอื่น

ในไม่ช้าเธอก็ตระหนักว่าเธอกำลังถือดาบลักษณะที่น่ากลัวของเธอราวกับว่าเธอกำลังจะฆ่าใครบางคนเป็นส่วนที่แปลกประหลาดดังนั้นเธอจึงรีบสอดมัน

เธอฝักดาบของเธออย่างรวดเร็วนิ้วมือของเธอจับด้ามจับเบา ๆ หิมะที่เรียวทำให้ส่วนโค้งที่สวยงามบนท้องฟ้าก่อนที่จะกระทบกับฝักกระบวนการทั้งหมดไหลเหมือนน้ำที่ใคร ๆ ก็บอกได้ว่ามันถูกฝึกมาหลายครั้งแล้ว

แต่บางทีอาจเป็นเพราะเธอประหม่าเกินไปเธอทำผิดพลาดในตอนท้ายของการเคลื่อนไหวฝักที่ทำซ้ำหลายพันครั้ง นิ้วชี้ของเธอที่มือขวาแตะที่ดาบโดยบังเอิญและมีบาดแผลถูกผ่าเล็กน้อยแม้ว่าแผลจะเบาแต่เลือดสดยังไหลออกมา

“ นี้ ท่านสบายดีไหม?” เมื่อเห็นเธอบาดเจ็บหลินเสี่ยวก็รีบวิ่งมาถามอย่างกังวลใจ

“ ข้า – ข้าสบายดี…” เชนไตหยินก้มหัวของเธอกำกำปั้นของเธอแล้วดึงนิ้วชี้ที่บาดเจ็บกลับมาไม่ต้องการให้เขาเห็น

แม้ว่าการแสดงออกของเธอยังไร้วิญญาณ แต่หลังจากได้เห็นหลินเสี่ยวน้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเธอรู้สึกว่าเป็นมนุษย์มากขึ้นและไม่เหมือนหุ่นยนต์ไร้อารมณ์อีกต่อไป

ผู้หญิงข้างหน้าเขาเป็นโลกที่แตกต่างจากเจ้าหญิงที่มีเสน่ห์และน่ารักจากโรงเรียนในขณะที่เขาเข้ามาใกล้หลินเสี่ยวก็คิดว่าเขาผิดคน

ดวงตาที่เปิดกว้างครึ่งปกติของเชนไตหยินนั้นเปิดกว้างจริง ๆ ตาใหญ่ของเธอรู้สึกว่างเปล่าและไม่มีชีวิตชีวารูม่านตาของเธอพองออกราวกับว่าดวงตาของเธอไม่สามารถจดจ่อได้

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เธอทานยาผิดหรือเปล่า?

มันเป็นอย่างมากดังนั้นหลินเสี่ยวก็เริ่มสงสัยว่าจริง ๆ แล้วเธอคือเชนไตหยินหรือน้องสาวฝาแฝดของเธอและพวกเขาก็ดูคล้ายกันมากแต่จริงๆแล้วก็เป็นคนสองคนที่ต่างกัน ถ้าเป็นคนเดียวกันนิสัยของเธอจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน?

“ อืม…พี่สาวหยินเป็นท่านจริงๆเหรอ?” เหมือนที่เขาต้องการยืนยันตัวตนของเธอหลินเสี่ยวถามอีกครั้ง

“ อืม…เป็นข้า” ได้ยินชื่อเล่นที่คุ้นเคย เชนไตหยินค่อนข้างเคลื่อนไหวม่านตาของเธอหดกลับทันทีและเธอจ้องมองที่หลินเสี่ยวด้วยความงุนงงราวกับว่าเธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่ได้พูดในท้ายที่สุด หลังจากนั้นการแสดงออกของเธอก็มืดสลัวและไร้สีอีกครั้ง

“ เห้อท่านจริงๆด้วย…ข้าคิดว่าข้าผิดคน” ปฏิกิริยาแปลก ๆ ของเธอไม่ได้หลบเลี่ยงดวงตาของหลินเสี่ยว แต่เขาก็ไม่ได้เจาะลึกลงไปอีกแล้วหัวเราะเปลี่ยนเรื่อง

ถ้าเชนไตหยินจากก่อนหน้าเป็นเจ้าหญิงที่อาบน้ำภายใต้แสงแดดสง่างามมีเสน่ห์และไม่มีที่ติแล้ว เชนไตหยินปัจจุบันคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับแสงอาทิตย์นักฆ่าที่ไม่มีหัวใจซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

หนึ่งหลงใหลหนึ่งใจร้ายแล้วอย่างไหนคือเชนไตหยินตัวจริง?

แม้ว่าหลินเสี่ยวจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้เขาจะไม่มีทางได้รับคำตอบจากเชนไตหยิน สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคุยกับเธอจากนั้นพยายามหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์จากคำตอบของเธอ

“ พี่สาวหยิน ท่านมาทำอะไรที่นี่ ทำไมท่านถึงลาหยุด ท่านป่วยหรือเปล่า?” หลินเสี่ยวถามเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นอันตรายที่เขารู้จัก

“ข้า? โอ้!” เชนไตหยินไม่ตอบคำถามของเขาเธอตอบด้วยเสียงแล้วหันกลับมาและไม่สนใจเขา

เธอจะทำอะไร?

ภายใต้สายตาจ้องมองของหลินเสี่ยวเธอหันไปรอบ ๆ และเดินถัดจากน้องสาวขอทานราวกับว่าเธอกลัวว่าพวกเขาจะหนีไป

เหมือนเมื่อกี้ เชนไตหยินก้มลงอีกครั้งขายาวของเธองอและทับซ้อนกันเขย่งเข่าและกอดเธอเธอหมอบลงต่อหน้าน้องสาวในท่าที่คล้ายกับหญิงสาวมากจากนั้นเธอใช้ดวงตาที่ไร้วิญญาณเพื่อจ้องมองทั้งสอง

ทั้งสองได้รับขนลุกจากจ้องมองของเธอ

พี่สาวสูญเสียความกล้าหาญอย่างสมบูรณ์ไปหมดแล้วมีเพียงพี่สาวเท่านั้นที่ยังคงดิ้นรนอยู่“ ท่านต้องการอะไร? ท่านต้องการที่จะฆ่าเรา …ข้าข้ายอมรับว่าข้าขโมยขนมปังเมื่อวานนี้เพื่อน้องสาวของข้า…ขอโทษข้าจะไม่ทำมันอีก! โปรดปล่อยพวกเราไป!”

เธอคิดว่าเชนไตหยินเป็นนักเลงที่ได้รับการว่าจ้างจากร้านขายขนมปังและขอร้องอย่างรวดเร็ว

เชนไตหยินไม่ดำเนินการต่อและส่ายหัว

“ พวกเจ้าต้องการที่จะมีชีวิตต่อไปหรือไม่” เธอถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องทันที

“ ดำเนินชีวิตต่อไป? แน่นอน! พี่สาวใหญ่ข้าขอร้องท่าน! ได้โปรดอย่าทำร้ายเรา…” ขาของสาวผมยุ่งกำลังสั่นเทาแต่เธอยังคงกัดฟันและขออภัยอย่างยิ่ง

น้องสาวที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพี่ใหญ่ในที่สุดก็ไม่สามารถระงับอีกต่อไป

“ ข้าขอร้องท่าน โปรดอย่าทำร้ายพี่สาวของข้า! หากท่านต้องการมาที่ข้า! ปล่อยพี่สาวของข้าไปเถอะคะ!” ถึงแม้ว่าน้องสาวจะซีดเซียวไปแล้วจนถึงจุดที่คุกเข่า แต่เธอยังคงยึดฟันของเธอและยืนขึ้นด้วยพลังที่ไม่ยอมแพ้และพยายามปกป้องพี่สาวของเธอด้วยร่างกายที่อ่อนแอ

ในเวลานี้หลินเสี่ยวก็เดินไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและหมอบอยู่เงียบ ๆ ถัดจากเชนไตหยิน อยากเห็นสิ่งที่เธอวางแผนจะทำกับพี่สาวขอทานที่น่าสงสารเหล่านี้

“ มาทีเจ้าเหรอ? เจ้าต้องการเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องพี่สาวของเจ้าหรือไม่?” เชนไตหยินถามอย่างไม่เกรงกลัวแต่เสียงที่สั่นไหวของเธอทรยศต่อความคิดที่อยู่ภายในสุดของเธอ

เมื่อเห็นว่าน้องสาวก้าวไปข้างหน้าตัวเองมันเหมือนกับว่าเธอเห็นเงาของใครบางคนในตัวเธอ

“ อือ…พี่สาวของข้าทำให้ข้ามามากพอแล้วข้าก็อยากทำอะไรให้เธอด้วย!” เสียงของเธอร้องไห้สะอึกสะอื้นแต่น้ำเสียงของเธอก็แน่วแน่

“ น้องโง่ปิดปากเจ้า! ข้าข้า…” ได้ยินคำประกาศของน้องสาวเธอรู้สึกสำลัก

มันเหมือนน้องสาวที่น่าสงสารมาถึงจุดสิ้นสุดของถนนพวกเขาอดไม่ได้ที่จะโอบกอดและร้องไห้ด้วยกันแม้แต่หลินเสี่ยวที่ได้รับการชมจากด้านหนึ่งก็รู้สึกค่อนข้างซาบซึ้ง

กระนั้นสายตาของเชนไตหยินก็ยังคงเหมือนเดิมก่อนหน้านี้มองไปที่พี่น้องผู้ร้องไห้อย่างเฉยเมยโดยไม่เสียดายสักนิดหน่อยราวกับว่าเธอกำลังมองหาคนตายสองคน

ในที่สุดเธอก็ขยับ

พี่สาวคิดว่าในที่สุดเธอก็จะคลายดาบของเธอและฆ่าพวกเขาดังนั้นพวกเขาจึงปิดตาด้วยความสิ้นหวังและยินดีต้อนรับความตายแต่หลังจากรอไปครู่หนึ่งพวกเขาสังเกตเห็นว่าพี่สาวคนนี้ไม่ได้ชักดาบแต่เธอเอื้อมมือไปในกระเป๋า