ตอนที่262
แล้วจะยังกล้าไปซีเรียสกับเรื่องอดีตของเธอและเวทัส ได้ยังไง?
ติรยามองจันวิภาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ฝานไปสักพักก็ ยังไม่ได้พูดอะไร
จันวิภา “อายุเธอก็เท่ากับลูกรักของฉัน เด็กผู้หญิงคน หนึ่งก็ควรทำแบบเด็กผู้หญิงวันๆอย่าคิดจะทำแต่แผนชั่วๆ เพราะมันก็ไม่มีผลดีต่อเธอ ปาณีก็แต่งเข้ามาในบ้านวิสิทธิ์ เวชแล้วพวกเราก็จะไม่มีทางให้ใครมารังแกเธอได้ฉะนั้น หวังว่าเธอคงรู้ตัวดี”
จันวิภาพูดจบก็เดินออกไปเลย
เหลือติรยาไว้ในห้องคนเดียวเธอกำหมัดแน่นน้ำตาก็
ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้
เธอไม่คิดว่าสุดท้ายปาณีจะหาคนที่พึ่งพาได้ขนาดนี้ ไม่ว่าตัวเองจะทำยังไงก็ทำร้ายปาณีไม่ได้อยู่ดี
จันวิภาออกมาจากห้องก็เห็นเวทัสยืนอยู่หน้าประตู ราวกับว่าไม่ไว้ใจเรื่องของติรยา
เธอเห็นจันวิภา “แม่ครับ”
จันวิภาเดินไปแล้วมองลูกชายตัวเองก่อนหน้านี้เขา ไม่รู้เรื่องระหว่างปาณีและเวทัสทำอะไรหลายอย่างที่ทำ ให้เวทัสอึดอัด
เธอพูดกับเวทัสอย่างอ่อนโยน “ถ้าลูกเหนื่อยก็กลับไปพักก่อนก็ได้นะ”
เวทัส “ติรยสเป็นยังไงบ้างครับ”
“ไม่เป็นไร ฉันไปทักทายเธอสักหน่อย” คนก็ชอบเอา หน้าตัวเองไว้อยู่แล้วเธอเองก็พูดชัดเจนพอแล้วหวังว่าติร ยาควรรู้ขอบเขตตัวเอง
ได้ยินคุณแม่พูดแบบนี้เวทัสค่อยไว้ใจหน่อย คุณน้ากับปาณีจะแต่งงานเธอก็เสียใจ
แต่ถ้างานแต่งงานวันนี้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมาเธอก็ คงจะไม่ดีใจ
ยังดีที่ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น
จันวิภาพูดกับเวทัส “ฉันไปดูน้าชายเธอก่อน เธอกลับ ไปก่อนเลย”
ถ้าเป็นปกติเธอคงจะเรียกเวทัสไปด้วยแต่พอเธอรู้ ความจริงก็ไม่ทำอะไรเกินเรื่องอีก
จันวิภาเดินมาถึงหน้าห้องพึ่งจะผลักประตูยังไม่ทัน เห็นปาณีและธามนิธิก็ได้ยินเสียงของทั้งสองคนดังออกมา จากข้างใน
เสียงต่ำๆของธามนิธิ “เป็นยังไง? สบายขึ้นหรือยัง?”
“เจ็บนิดหน่อย เบาหน่อยสิ..” %3D
“ไม่เป็นไรหรอกทนอีกหน่อย”
อยู่ๆก็ปาณีก็ตะโกน “อ่า….มันเจ็บมากจริงๆ”
%3D ” ฟังถึงตรงนี้จันวิภาก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ถึงแม้วันนี้เป็นวันแต่งงานของทั้งสองคนแต่มาทำใน ห้องแบบนี้มันไม่โอเว่อร์ไปหรือไง! ฟังไม่ลงไปอีกแล้วเธอเลยรีบถอยออกมาแล้วปิด
ประตู
วินาทีต่อมาก็ยิ้มขึ้มางั้นก็หมายความว่าร่างกายของธา มนิธิแข็งแรงดี?
ได้อยู่ๆราวกับว่าเธอไปเห็นเด็กคนหนึ่งเรียกตัวเองว่า คุณป้า
“คุณหนูจันวิภาครับ” ไวยาตย์เดินมาก็เห็นจันวิภายืน อยู่หน้าประตูอย่างแปลกๆ “ทำไมคุณไม่เข่าไปครับ?”
“ฉันพึ่งเข้าไปเอง” จันวิภาว่าจะไปทำธุระก่อนแล้ว
เดียวค่อยมา ไวยาตย์มองจันวิภาแบบแปลกๆก็ไม่ได้สนใจเลยจะ เปิดประตูเข้าไปหาธามนิธิอยู่ๆก็โดนจันวิภาเรียก “ไวยา ตย์”
“ครับคุณจันวิภา?” ไวยาตย์หยุดเดินแล้วมองจันวิภา อย่างไม่เข้าใจ
จันวิภาเดินมาแล้วลากแขนเธอดึงไป “ฉันมีเรื่องให้เธอ ช่วยหน่อย”
กว่าสองคนนี้จะยอมทำเรื่องนี้ถ้าให้ไวยาตย์เข้าไป ตอนนี้เดียวก็ไปสร้างความเดือดร้อนอีก?
ในห้อง ปาณีนอนราบบนโซฟา ธามนิธิช่วยเธอนวดที่เอวอยู่ “ดีขึ้นหรือยัง?”
ปาณียืนขึ้นมาแล้วลองขยับดู “เหมือนดีขึ้นนิดนึงแต่ก็ ยังเจ็บอยู่แต่ทนได้อยู่”
