ตอนที่ 282
ในรถเงียบมาก ไวยาตย์เห็นปาณีเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้ พูดอะไร นั่งเป็นฉากหลังอย่างเงียบๆ
ธามนิธิมองไปยังปาณีที่ซบอกเขาอยู่ แขนของเธอ กอดเอวเขาไว้แน่น
เหมือนเธอจะเดินมาไกลมาก เหนื่อยจนเกือบจะเป็น ลม ซบอยู่กลางอกเขา ทำให้เขาด่าไม่ออกเลยแม้แต่คำ เดียว แต่กลับมีความรู้สึกอยากปกป้องเธอ
ไวยาตย์เปิดประตูอย่างเบามือ ลงจากรถ ให้พวกเขา สองคนคุยกันเป็นการส่วนตัว
ธามนิธิมองไปยังปาณีที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ไม่ได้
รีบร้อนพูดอะไร
ปาณีที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา เงียบจนเหมือนคน ที่นอนหลับ
ผ่านไปสักพัก ธามนิธิก็ได้ยินปาณีไอสองครั้ง เขาก้ม หัวลง และแนบลงบนหน้าฝากเธอ พบว่าเธอตัวร้อนมาก
“เธอเป็นไข้?” เขามองเธออย่างเข้มขรึม
ปาณีพูดว่า “เปล่าค่ะ แค่เจ็บคอนิดหน่อย หนูง่วงมาก อยากนอนสักพัก”
พูดจบ เธอก็ซบเข้าไปในอ้อมแขนของเขา หาท่าทาง ที่หลับสบายมากที่สุด เธอหลับในอ้อมแขนของเขา
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ชลิตก็เปิดประตูรถ มองไปยังปาณี ที่อยู่ในอ้อมแขนของธามนิธิ “ทำไมเรียกฉันมาที่นี่ล่ะ?”
เขายอมใจจริงๆ !
หลังเลิกงาน คนยังไม่ทันถึงบ้าน ก็ถูกธามนิธิเรียกมา ที่นี่สักก่อน
ธามนิธิไม่ได้รู้สึกผิดที่จู่ๆก็เรียกชลิตมาที่นี่ ในสายตา เขามีเพียงปาณีเท่านั้น “เธอเป็นไข้”
ชลิตยื่นปรอทมาให้ “วัดไข้ให้เธอก่อน”
ในโลกใบนี้ ก็มีเพียงธามนิธิเท่านั้นที่จะเรียกใช้เขาได้
หลังจากวัดไข้เสร็จ ปรอทก็หยิบยาออกมา พูดกับธา มนิธิว่า “ยังดีที่ไข้ไม่สูงมาก ให้เธอพักผ่อนเยอะๆก็จะดี ขึ้น”
ปรอทลงจากรถไป ปาณีที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของธา มนิธิก็ลืมตาขึ้น ธามนิธิเห็นเธอตื่นแล้ว พูดอย่างอ่อนโยน
ว่า “กินยานี่ก่อน”
ปาณีรับยามา ใส่เข้าไปในปาก จากนั้นก็ดื่มน้ำตาม สองสามวันนี้อากาศเย็นมาก ความเป็นห่วงของธามนิธิ เปรียบเสมือนมอบถ่านไม้ให้ในช่วงเวลาที่หิมะตก อบอุ่น จนใจเธอแทบละลาย
เธอมองไปยังเขาแวบหนึ่ง ก็พบว่าเขากำลังจ้องเธออยู่ พอดี
ธามนิธิมองหน้าเธอ พร้อมกับถามว่า “กลับบ้านกับฉัน
ไหม?” เธอไม่ได้กลับบ้านตั้งสองวันแล้ว ยังปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้อีก
….” ปานมองไปยังเขา พยักหน้ารับ “ค่ะ”
สองวันนี้เธอเป็นกังวลมาก แม้จะยังคงยืนหยัดในการ อัพเดท Weibo ทุกวัน แต่ในใจของเธอรู้สึกถึงความพ่าย แพ้แล้ว
พยายามมานานขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยที่จะมองเห็นแสง สว่างเล็กน้อย แต่ผลปรากฏว่า เธอต้องนั่งดูแสงสว่างอัน ริบหรี่นั้นดับหายไป
แต่ในตอนนี้ พอเจอธามนิธิ ก็รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้ หนักหนาอะไร
ถ้าหากครั้งนี้พ่ายแพ้ไป ก็แค่ทำมันใหม่ก็แค่นั้นเอง
ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล ถ้าหากไม่มีความกล้าที่จะเผชิญ กับความพ่ายแพ้แล้ว จะเดินต่อไปอีกได้อย่างไร?
ไม่นานนัก โมรีก็หยิบกระเป๋าและโน้ตบุ๊คของปาณีมา
ให้
เขามองปาณีแวบหนึ่ง พูดกับธามนิธิว่า “หลายวันที่ ผ่านมาปาณีหลับดึกมากค่ะ แล้วก็กินน้อยด้วย หลังจากที่ กลับบ้านไป คุณช่วยบอกให้เธอพักผ่อนเยอะๆหน่อยนะ คะ”
แม้จะรู้ว่าปาณีกำลังยุ่งอะไรอยู่ แต่เห็นปาณีเป็นแบบ นี้ โมรีก็รู้สึกเป็นห่วง ปาณีเห็นโมรีที่กำลังฟ้องเรื่องของตัวเอง จึงเถียงว่า “ที่ไหนกัน? ไม่ใช่สักหน่อย”
ให้ธามนิธิได้ยินคำพูดพวกนี้ กลับไปเธอต้องโดนด่า อีกแน่ๆ
ต้องรู้ว่าคุณอาเข้มงวดกับเธอมาโดยตลอด
โมรีมองบน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฉันจะใส่ร้ายเธอรี
ไง?”
