ตอนที่ 27
“ปาณี”จันวิภายิ้มทักทายก่อนที่จะลงไปข้างล่าง
“คุณอาหนูเอาผลไม้มาให้”ปาณีเดินเข้าไปใน ห้องเห็นธามนิธินั่งอยู่ตรงนั้น
ธามนิธิบอกว่า”เธอกินสิ”
“หนูกินอิ่มแล้วเมื่อกี้หนูนั่งกินอยู่ข้างล่าง”
ธามนิธิเงยหน้าขึ้นมองไปยังปาณี
ปาณีแต่งตัวชิวมากๆเสื้อยืดกับกระโปรงสั้น เสื้อผ้าของเธอไม่แพงเลยสั่งซื้อมาจากเถาเป่าแต่หุ่น เธอเรียวสูงและผอมมากจึงทำให้เธอดูดีขนาดนี้
ธามนิธิเห็นเธอเป็นเด็กมาตลอดเลยไม่เคยคิดจะ ล่วงเกินเธอ
จากเมื่อกี้ที่จันวิภาบ่นเขามาครึ่งวันเขาถึงกับปรับ ทัศนคติใหม่มองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ตอนไม่คิดยังดีแต่พอคิดแล้วบริเวณท้องน้อยก็ แน่นตึงขึ้นมา
ปาณียืนอยู่ตรงหน้าเขามือหนึ่งถือจานผลไม้อีก มือหนึ่งก็ถือส้อมไว้เธอเอาผลไม้ป้อนให้เขา”คุณอาหนู ป้อนให้!”
เธอยื่นมือออกไประยะห่างของทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากภาพวิวในตาของธามนิธิตอนนี้เหลือเพียงเส้น ไหปลาร้าที่ชัดเจนของเธอและ…มองลงไปอีกนิดดู เหมือนเป็นบริเวณที่นุ่มนิ่ม..
“ฉันกินเอง”เขาหยิบผลไม้มาจากมือเธอด้วย สีหน้าของเขาจริงจังมาก
ปาณีเห็นเขาเกรงใจกับตัวเองขนาดนี้หัวเราะแล้ว พูดว่า”ก่อนหน้านี้ใครเป็นคนพูดคะว่าหนูเป็นภรรยาของ คุณละให้หนูไมต้องเกรงใจอย่าเห็นคุณอาเป็นคนอื่นคน ไกล?”
เด็กคนนี้!
เมื่อก่อนเวลาอยู่ต่อหน้าเขายังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ แท้ๆเดี๋ยวนี้นับวันยิ่งกล้าเข้าไปใหญ่
ถึงขั้นกล้าหว่านเสน่ห์เขาเชียวหรอ
ธามนิธิกินผลไม้อยู่คนเดียวปาณีวิ่งไปนั่งบน โซฟาที่อยู่ข้างๆเพิ่งหยิบมือถือขึ้นมาก็เห็นมีการแจ้ง เตือนคำขอเพิ่มเพื่อนใหม่:เด็กน้อยของเจ๋อเจ๋อได้ส่ง คำขอเป็นเพื่อนกับคุณ
ปาณีตกใจไปชั่วครู่ก็ได้สติกลับมานี่คือ ….ชื่อ
ใหม่ของติรยา
เธอป่วยทำไง?
จ่ามาขอเป็นเพื่อนทำไม?
ปาณีขมวดคิ้วอย่างรู้สึกประหลาดใจนึกถึง ปฏิกิริยาของติรยาเมื่อครู่ตอนอยู่ข้างล่างแล้วจึงกดยอมรับคำขอของเธอไป
เธออยากจะดูว่าติรยาอยากทำอะไรกันแน่
แต่เดิมติรยาก็มีท่าทีที่จะลองใจปาณีดูว่ายังสนใจ เธออยู่ไหม?
คิดไม่ถึงว่าปาณีกดยอมรับเธอเป็นเพื่อน
ปาณีเป็นคนไม่คิดอะไรมากจะสืบอะไรจากเธอไม่
ยาก
พอคิดถึงข้อนี้ติรยาจึงพิมพ์ข้อความส่งไป ว่า”ปาณีเรื่องที่ผ่านมาขอโทษด้วยนะ”
ปาณีมองไปยังคำว่าขอโทษที่เพิ่งส่งมาอดไม่
ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ติรยาน่าจะป่วยจริงๆสินะ?
เธอคงคิดว่าเรื่องระหว่างเธอสองคนแค่คำว่า ขอโทษก็จะแก้ไขปัญหาได้ทั้งหมด
จากการที่ปาณีรู้จักติรยานั้นเดาได้เลยว่าติรยา
กำลังลองใจเธออยู่
ปาณีพิมพ์ตอบไปว่า”มีธุระอะไร?”
“ไม่มีอะไรฉันแค่อยากถามว่าเธอมาที่นี่ได้ยัง
ไง?”
เวทัสไม่ได้เล่าให้เธอฟังเธอจึงต้องมาถามปาณี
ปาณีมองดูคำถามนี้ติรยาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดูเห มือนเวทัสจะไม่ได้บอกเธอสินะ?
ไม่เช่นนั้นติรยาคงไม่มาถามเธอด้วยตัวเอง
ปาณีตอบว่า “ก็ลองไปถามเวทัสดูสิ!เธอพูดเอง ไม่ใช่หรอว่าเธอกับเขาเป็นคนที่อยู่ในโลกใบเดียวกันฉัน คิดว่าเธอรู้ทุกอย่างสักอีก”
เมื่อก่อนที่เล่าเรื่องทุกเรื่องให้ติรยาฟังนั่นเป็น เพราะว่าเห็นเธอเป็นเพื่อน
และในตอนนี้ปาณีไม่ได้โง่ขนาดนั้น
ติรยาพูดว่า”เวนัสเคยพาเธอกลับมาหรอ?ทำไม เมื่อก่อนเธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉัน?”
ติรยาพิมพ์ประโยคคำถามไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
ปาณีหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่ได้”เธอเป็น ใคร?ทำไมฉันจะต้องบอกเธอด้วย?”
ติรยาเงียบไปสักพักจึงจะพิมพ์ข้อความ ตอบ”ปาณีเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ?เราเป็นเพื่อนกัน มานานขนาดนี้เพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็จะไม่สนใจฉัน เลยหรอ?”
