ตอนที่ 22
การกระทำที่กะทันหันนี้ทำให้ปาณีอึ้งไปสักพัก นี่….คุณไวยมาตย์และแม่บ้านก็นั่งอยู่ตรงนี้นะ!
คุณอานี่ใจกล้าจริงๆ!
ธามนิธิมองไปยังเธอแล้วพูดว่า”เรื่องการทำ กับข้าวแบบนี้ถือเป็นงานอดิเรกก็พอไม่ต้องทำทุกวัน หรอกมือที่สวยขนาดนี้เอามาทำกับข้าวก็เสียดายแย่”
นิ้วมือของปาณีเรียวยาวไม่เหมือนมือที่ใช้ทำงาน หนักแต่เขาก็รู้ว่าเธอทำงานหนักมาไม่น้อย
เด็กที่อายุเท่าเธอส่วนใหญ่คนในบ้านก็จะดูแล อย่างกับไข่ในหิน!
แต่เธอไม่เหมือนคนอื่น
ยิ่งเธอเจอเรื่องแย่ๆมามากเท่าไหร่เขาก็อยากดี กับเธอให้มากเท่านั้น
ปาณีหัวเราะชอบใจในคำพูดของธามนิธิเธอพูด ว่า”ไม่เป็นไรค่ะทำกับข้าวไม่เหนื่อยสักหน่อย”
แม่บ้านพูดว่า”หนูนาลูกสาวของน้าอายุโตกว่า
คุณหนูอีกแต่ยังทำกับข้าวไม่เป็นเลย”
“ความถนัดของทุกคนไม่เหมือนกันไงคะหนูก็แค่ ทำกับข้าวเป็นเรื่องเดียวค่ะ”เธออยากใช้อาหารมื้อนี้เป็น คำขอบคุณที่ธามนิธิช่วยเธอจัดการเรื่องในวันนี้
ปาณีเป็นคนง่ายๆใครที่ดีกับเธอเธอก็จะจดจำไว้แล้วตอบแทนเขาคนนั้นร้อยเท่าพันเท่า
เมื่อก่อนเธอก็ดีกับติรยาแบบนี้เหมือนกันเพราะ คิดว่าติรยาดีกับเธอมากแต่ในตอนนี้.
ความจริงแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นตาบอดมาโดย ตลอด
แต่อย่างไรก็ตามเธอก็ยังเป็นเธอเหมือนเดิม เธอจะรักษาทุกๆคนที่ดีกับเธอไว้
หลังรับประทานอาหารปาณีอยากล้างถ้วยชามให้ เรียบร้อยแต่แม่บ้านไม่ยอมและให้เธอไปพักผ่อน แม่บ้านล้างถ้วยเสร็จถึงจะกลับไปบ้านวิสิทธิ์เวช
พรุ่งนี้เช้าจึงจะมาใหม่!
เมื่อแม่บ้านกลับไปถึงบ้านวิสิทธิ์เวชจันวิภาและ พ่อแม่ของธามนิธิก็อยู่ในบ้านพอเห็นเธอกลับมาฐิติพร จึงเรียกตัวเธอไปทันที
“ทางลูกธามเป็นยังไงบ้าง?”ฐิติพรถามด้วยสีหน้า เป็นห่วงพวกเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้วได้ข่าวว่าเวที สมุ่งเป้าไปยังปาณีจึงไล่เธอออก
จันวิภามาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน เธอก็ปวดหัวมากสำหรับลูกชายคนนี้
พวกเขาให้แม่บ้านลำมุงไปดูแลธามนิธิทุกวันใน ขณะเดียวกันก็ให้ดูลาดลาวว่าทางธามนิธิเป็นอย่างไร บ้างเพราะฉะนั้นเกือบทุกวันที่แม่บ้านลำมุงกลับมาพวกเขาก็จะดึงเธอมาถามเกี่ยวกับเรื่องราวของธามนิธิ
แม่บ้านลำมุงพูดว่า”สะใภ้ของคุณชายคนนี้ใช้ได้ เลยทีเดียวคืนนี้เธอเป็นคนทำกับข้าวเองด้วยฝีมือใช้ได้ เลยค่ะ!”
“จริงหรอ!เธอยังทำกับข้าวเป็นด้วย?”แววตาของ
ฐิติพรเป็นประกายคิดไม่ถึงจริงๆ
พวกเขาทุกคนเคยเจอปาณีก่อนหน้านี้แล้วก็เป็น เด็กผู้หญิงอายุราวๆกับเวทัสจุดที่ทำกับข้าวเป็นนี้หายาก จริงๆ
ขณะที่แม่บ้านลำมุงพูดถึงปาณีนั้นท่าทางของ เธอดูตื่นเต้นมาก”แค่ทำกับข้าวเป็นที่ไหนล่ะคะยังทำได้ อร่อยอีกด้วย!เป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองชลธีเลยค่ะคุณ ชายธามยังชมเลยว่าอร่อย!”
ธามนิธิเป็นคนที่ไม่ค่อยชมคนอื่นและไม่ใช่คนที่ ชื่นชอบเรื่องอาหารการกินอีกด้วยเลยยากที่จะให้เขาชม ใคร
แต่วันนี้เขากลับชมว่าปาณีทำกับข้าวอร่อย
จันวิภาจึงพูดว่า”ถ้าอย่างนั้นต้องให้เธอมาโชว์ ฝีมือสักหน่อยแล้วสิ”
นลินทำกับข้าวไม่เป็นเลยลูกสาวที่ตระกูลมีสุ วรรณ์เลี้ยงดูมาเป็นประเภทที่ทำอะไรไม่เป็นไรไม่ต้อง ซักผ้าเองไม่ต้องทำงานบ้านเพียงแค่จุดนี้ปาณีก็ดีกว่า นลินหลายเท่า
ฐิติพรมองไปยังแม่บ้านลำมุง”ปาณีไม่ได้ไม่ พอใจอะไรใช่ไหม?”
สิ่งที่เธอกังวลมากกว่าคือกลัวว่าปาณีจะโมโห เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ถ้าเกิดว่าเธอไม่พอใจขึ้นมาแล้วทะ เลาะกับธามนิธิจะทำอย่างไร?
ธามนิธิดูรักและทะนุถนอมเธอมากๆถ้าเกิดเธอง้อ ยากขึ้นมา….แล้วหนีไปธามนิธิจะทำยังไง? ตั้งแต่ที่ธามนิธิเกิดเรื่องนลินก็ไม่เคยโผล่หน้ามา
อีกเลยสำหรับทุกเรื่องของธามนิธิแล้วทุกคนจะ
ระมัดระวังเป็นพิเศษ
