Monster Pet Evolution – วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ - ตอนที่ 158

ลุงหลิวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมาพูดกับเฉินซือเหอว่า

“พวกเราสามารถลงมือได้นะ แต่ฉันคิดว่านางพญานั่นออกจะตึงมือของฉันไปสักหน่อย”

‘ลุงของเกาเผิงดูยิ่งใหญ่จริงๆ ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นแค่ญาติธรรมดาของเกาเผิงเท่านั้นเอง จากที่ได้คุยมาตลอดการเดินทาง ฉันคิดว่าแกเป็นคนร่าเริงเหมือนลุงข้างบ้านทั่วไป แต่ตอนที่นางพญานั่นโผล่ออกมา แกก็เผยออร่าที่แข็งแรงออกมาทันที ถึงแม้ใบหน้าของจะยังคงรอยยิ้มที่ดูใจดีนั่นอยู่แต่ท่าทีของเขาได้เปลี่ยนไปในทันที’

เฉินซือเหอคิดอยู่หลายตลบ แต่ไม่รู้จะเอายังไงต่อดี

“ยังไงเราก็ต้องหยุดนางพญาแมงมุมนั่น แต่การที่จะเอาชนะมันก็ยกเกินไป..”

“เอาอย่างนี้ล่ะ ฉันกับเสี่ยวเผิง จะเข้าไปโจมตีนางพญาเอง ส่วนพวกคุณก็คอยระวังหลังให้พวกเรา ไม่ให้สัตว์อสูรตัวอื่นมาแทรกการต่อสู้นี้” ลุงหลิวกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ยังไม่ทันที่ผู้อำนวยการเฉินจะพูดอะไร ลุงหลิวแกก็ดำเนินการต่อสู้ทันที เขาส่งสัญญาณให้สัตว์อสูรเตรียมตัวต่อสู้ ซอฟตี้ที่นั่งข้างๆลุงหลิวได้เงาตัวอย่างอย่างเงียบๆ ส่วยกิ้งก่าเงาก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน ทั้งสองเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วโดยไร้เสียงฝีเท้าเลย

เฉินซือเหอตกตะลึงที่เห็นกิ้งก่าเงาที่ค่อยๆเปลี่ยนสีให้กลมไปกับสภาพแวดล้อมอย่างช้าๆ เพียงแค่เขากระพริบตา กิ้งก่าเงาก็หายตัวไปต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว

เฉินซือเหอตกใจเป็นอย่างมาก เขาหันมมองลุงหลิวราวกับอยากให้ลุงหลิวไขข้อข้องใจให้เขา

ส่วนเกาเผิงได้ลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะส่งดัมมี่ออกไปสมทบสัตว์อสูรทั้งสองตัวนั้น และให้ต้าซื่อกับสตีปี้คอยปกป้องเขากับลุงหลิว

“ทุกคนถอยมาหลบตรนี้ก่อน” ลุงหลิวพูดอย่างระมัดระวัง

พวกเขาได้ซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่ ทางเฉินซือเหอก็จะนำหนอนเหล็กเขี้ยวกว้างไปเข้าร่วยการต่อสู้ด้วย แต่ลุงหันมาปละพูดว่า

“อย่าเลยคุณจะทำให้แผนการของเราพังซะเปล่าๆ”

เฉินซือเหอมองดูดัมมี่ที่ส่งออก ก่อนที่จะหันมามองลุงหลิวด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาไม่คิดว่าลุงหลิวจะมีความลำเอียงได้มากขนาดนี้

นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาได้โจมตีเหล่าไส้เดือนเผ่ามนุษย์กินคนอย่างต่อเนื่อง จู่ๆ มันก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ก่อนที่มันจะไหวตัว ได้มีเงาสีดำโผล่มาที่หลังของมัน ก่อนที่เงานี้จะฟาดกรงเล็บใส่หลังของนางพญา มันได้ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด แต่ด้วยผิวหนังที่หนาของมัน ทำให้ซอฟตี้โจมตีได้แค่ผิวหังและเนื้อของมันเท่านั้น ไม่สามารถข่วนไปได้ลึกกว่านี้

นางพญาได้ส่งเสียงกรีดร้องอย่างโมโห มันไม่อยากจะยุ่งกับซอฟตี้ในตอนนี้ อย่างน้อยก็ขอให้เลื่อนชนชั้นเสียก่อน

ขณะที่นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทากำลังสนใจอยู่ที่ซอฟตี้ ได้มีวัตถุที่คล้ายเชือกสีแดงมาพันที่ขาของมัน ก่อนจะดึงมันขึ้นมากระแทกบนพื้นดิน ฝุ่นคละคุ้งไปทั่ว

นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาตะเกียกตะกายขึ้นด้วยความโกรธ ถึงแม้มันไม่อยากจะต่อสู้กับพวกนี้แต่มันจำเป็นต้องสู้ เพื่อที่จะลงไปข้างล่างนี้ มันพยายามสวนกลับด้วยการใช้ขาที่แหลมแทงไปอย่างรุนแรงไปที่พวกมันทั้งสอง

แต่อย่างไรก็ตาม การโจมตีที่รุนแรงมากถึงเพียงไหน หากไม่สามารถโจมตีโดนเป้าหมายมันก็ไร้ค่า

‘พวกมันจะใช้วิธีลอบกัดอย่างงั้นเหรอ’

นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาได้สอดสายตามองไปรอบๆ มันได้เจอแมวสีดำตัวหนึ่ง มันจึงรีบพุ่งไปพุ่งมันในทันที แต่แมวตัวนั้นมีความคล่องตัวสูงมาก มันหลบหอกที่แทงมาได้ทั้งหมด ถึงแม้มันจะพ่นใยใส่มันก็ยังหลบหนีได้อีก

ตอนนี้นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาเริ่มอยู่ไม่สุกแล้ว แม้มันจะแข็งแกร่งกว่าซอฟตี้มากเพียงไหนก็เดียวแต่มันทำอะไรซอฟตี้ไม่ได้เลย

‘ขอแค่ทีเดียว แค่ทีเดียวเท่านั้น’

หลังจากที่ต่อสู้มาได้สักพัก นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาที่ไม่สามารถทำอะไรซอฟตี้ได้เลย จนมันได้หันหลังและกลับไปมุดดินเพื่อไปหาไส้เดือนเผ่ามนุษย์กินคนที่อยู่อย่างใต้แทน ตอนนี้มันจะขุดต่อไปโดยไม่สนว่ามันจะถูกพวกซอฟตี้ลอบโจมตีมันมากแค่ไหนก็ตาม

*ตึก ตึก ตึก*

นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทามันได้ยินเสียงหัวใจที่ดังอย่างต่อเนื่อง หลังจากนั้นจังหวะของมันก็ได้เปลี่ยนไป โดยจังหวะนั้นมันเริ่มใกล้เคียงกับจังหวะการเต้นของหัวใจของมัน

*ตึกตึกตึกตึก..*

*บูม*

ทันใดนั้นการเต้นของหัวใจได้หยุดลง มันรู้สึกว่าหัใจของมันได้ถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น

มันดีดดิ้นด้วยความเป็นเจ็บปวดไปมา

มันหันไปมองเข้าบน มันเห็นโครงกระดูกขนาดใหญ่กำลังมองมาที่มันอยู่

จากนั้นหัวใจของมันได้ฟื้นตัวอย่างช้าๆ ก่อนที่จะค่อยๆกลับสู่ภาวะปกติ ถึงแม้มันจะถูกโจมตีโดยตรงที่หัวใจแต่มันก็สามารถมีชีวิตรอดอยู่ได้

ถึงอย่างนั้นมันก็ได้รับผลกระทบมากจากการโจมตีนี้ มันอาฆาตดัมมี่มาก แต่มันต้องข่มความแค้นนี้ไว้ก่อนที่จะขุดลงต่อไป

‘ค่อยดูเถอะ หากข้าผ่านตรงนี้ได้เมื่อไหร่ แกจะไม่สามารถก้าวเข้ามาในป่าแห่งนี้ได้อีกเลย’

และนี่ก็คือเหตุผลที่เกาเผิงได้ส่งดัมมี่ไปสู้ ถึงแม้มันจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยมันก็สามารถใช้ หัวใจหนามโลหิต เพื่อซื้อเวลาให้กลับไส้เดือนได้

ยิ่งนางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาขุดมาใกล้เท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ จ่าฝูงของไส้เดือนรู้สึกกังวลมากขึ้นเท่านั้น

และตอนนี้นางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาได้ขุดมาลึกมากแล้ว ตรงบริเวณนี้ทั้งชื้นทั้งแฉะ ทำให้นางพญาขยับตัวลำบากมากขึ้น

ดินโคลนแบบนี้ก็ส่งผลกับซอฟตี้เช่นกัน ทำให้มันเสี่ยงถูกโจมตีสวนกลับ มันจึงซ่อนตัวนอกระยะการโจมตีของนางพญาแมงมุมปีศาจสีเทา

*ตูม!*

ทันใดนั้นเอง ผืนดินข้างใต้แมงมุมได้แยกตัวออก มีไส้เดือนขนาดยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมาจากตรงนั้น จากนั้นมันได้เปิดของมันพุ่งลงไปกัดที่ขาของนางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาและฉีกมันออกมา

มันได้เคี้ยวขาของแมงมุมและกลืนลงไป

ไส้เดือนเผ่ามนุษย์กินคนตัวนี้ต่างไส้เดือนตัวอื่นๆ ตามตัวของมันมีแสงประกายออกมาเบาๆ ตัวของมันมีออร่าสีเหลืองแผ่ออกมารอบๆ โดยที่ตัวมันเป็นศูนย์กลางของออร่านั้น

พวกไส้เดือนที่อยู่รอบๆ ต่างมีท่าทีตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่อเทียบกับออร่าของนางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาที่ยังไม่ได้เป็นชนชั้นราชวงศ์อย่างเต็มตัว มันช่างต่างกันราวกับฟ้ากับเหวเลย

[ชื่อสัตว์อสูร] จ่าฝูงไส้เดือนเผ่ามนุษย์กินคน

[เลเวล] 41 (ชนชั้นราชวงศ์)

[ระดับ] สูง

[คุณสมบัติ] ธาตุดิน

[จุดอ่อน] ธาตุไฟ

มันรีบขึ้นมารับมือนางพญาแมงมุมปีศาจสีเทาทันทีที่มันเลื่อนชนชั้นสำเร็จ ไม่ว่าแมงมุมตัวนี้จะบุกด้วยสาเหตุอะไร จะมันกินหรือกำจัดภัยคุกคาม ขอให้มันรู้ไว้ว่ามันตัดสินใจพลาดที่ย่างกรายมาที่นี่แล้ว