Monster Pet Evolution – วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ - ตอนที่ 138

“ซิลลี่มานี่สิ”

เกาเผิงโบกมือเรียกซิลลี่ให้ลอบมาหาเขา

“พูชิ พูชิ”

หลายวันมานี้พวกเขาได้ต่อสู้มาอย่างต่อเนื่องทำให้ส่งผลให้เขาและสัตว์อสูรรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

ถึงแม้เขาจะเหนื่อยล้ามากเพียงไหน แต่เมื่อนึกถึงการรวบรวมวัตถุดิบที่มีค่าก็ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างเต็มที่

“ใบเงินแถบแดงมีค่าราว 3เครดิตพันธมิตร แต่มันก็มีค่าน้อยกว่าดอกต้นราชพฤกษ์ประกายฟ้า แต่ใบเงินแถบแดงใช้พื้นที่น้อยกว่าดอกต้นราชพฤกษ์ประกายฟ้าทำให้เก็บได้มากกว่า ดังนั้นยิ่งเก็บได้มากก็ขายได้มาก งั้นเอาใบเงินแถบแดงล่ะกัน” เกาเผิงพึมพำอยู่คนเดียว

เขาหยิบดอกต้นราชพฤกษ์ประการฟ้าออกจากช่องมิติของซิลลี่และเอาใบเงินแถบแดงไว้ข้างในแทน

เกาเผิงคำนวณอย่างถี่ถ้วนเพื่อที่จะได้ของไปขายให้ได้มากที่สุด

ขณะที่เกาเผิงกำลังสำรวจป่าอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆป่าก็เงียบลง ไม่มีแม้แต่เสียงนกและแมลงเลย นอกจากเสียงลมที่พัดผ่าน

มันเงียบเกินไปจนน่าขนลุก และป่าแห่งนี้ค่อนข้างทึบ แสงและเงาที่มืดสลัวแบบนี้ทำให้เพิ่มความรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

เกาเผิงได้กลิ่นเหม็นจางๆที่เหมือนกับปลาเน่าที่ลอยมาลม

*แกร๊บ*

แค่เพียงเขาก้าวเดินก็ได้ยินเสียงใบไม้ดังไปทั่วแล้ว ใจเขากระวนกระเป็นอย่างมาก

เกาเผิงขมวดคิ้ว

‘มีตัวอะไรเฝ้ามองเขาอยู่’

“ทุกคนระวังตัวด้วยนะ”

ในความเป็นจริงเกาเผิงไม่จำเป็นต้องเตือนพวกมันเลย พวกมันได้รู้สึกตัวถึงความผิดปกตินี้มาสักพักแล้ว

ต้าซื่อได้มองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง ซิลลี่ได้บินร่อนลงที่ศีรษะของเกาเผิง

ส่วนสตีปี้ได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในพุ่มไม้

“ชี่!!”

*สวบ สวบ*

สตีปี้ไปพุ่งไปที่พุ่มไม้ทันทีและได้พบกับกระต่ายน้อยสีขาว ที่ซ่อนตัวอยู่

เมื่อมันถูกพบตัวมันจึงได้กระโดดหนีทันที

เมื่อทุกคนเห็นว่าเป็นเพียงแค่กระต่ายทุกคนก็รู้สึกโล่งอกทันที แต่จู่ๆก็มีเงาสีดำได้พุ่งไปทางที่กระต่ายอย่างรวดเร็ว

เงาสีดำที่มีลักษณะเหมือนกับแท่งยาวๆได้แทงได้ศีรษะของกระต่าย เจ้ากระต่ายมันได้ตายอย่างรวดเร็ว ทางยาวๆนี้มีมีสีซีดๆม่วงๆที่ดูคล้ายกับซากศพ

มันมาจากพุ่มไม้ไกลๆที่ส่วนในส่วนลึกของป่า จากที่เกาเผิงได้ประมาณแท่งยาวๆนี้ ยาวราวๆ 4เมตรได้

แท่งไม้ที่เคลื่อนไหวราวกับสิ่งมีชีวิตนี้ได้หายได้ในป่าอย่างรวดเร็ว มันได้ทิ้งซากของกระต่ายที่หน้าผากของมันมีรูขนาดหัวแม่โป้งเจาะอยู่ไว้ เลือดค่อยๆไหลออกมาจากปากแผล

หากเกาเผิงไม่เห็นตัวมันเต็มๆ เกาเผิงก็ไม่สามารถระบุได้ว่ามันคือสัตว์อสูรชนิดไหน อย่างน้อยแค่โผล่มาครึ่งตัวเขาก็สามารถรู้ได้ในทันที

จากนั้นป่าได้กลับมาเงียบงันอีกครั้ง

เกาเผิงหัวเราะแห้งๆ เขานึกถึงพวกหนังพวกละคร ที่มีฉากที่ตัวเอกเจอเหตุการณ์ที่น่าขนลุกแบบนี้และพวกเขามักจะโง่เดินเข้าไปมันทั้งๆทีใครๆก็ดูออกว่าเข้าไปต้องตายอย่างแน่นอน

หากนี่เป็นละครเขาคงต้องเดินไปดูเจ้าแท่งไม้นั่นแน่ๆ

แต่นี่ไม่ใช่ละครทำไมเขาต้องพาตัวเองไปเสี่ยงด้วยล่ะ

เกาเผิงหันไปมองพวกเด็กๆของเขาและพูดว่า

“พวกเราถอยกันเถอะ เดินไปตามทางที่เราผ่านมา”

หลังจากนี้พวกเขาก็ค่อยเดินออกไปโดยไม่ละสายตาจากทิศทางที่สัตว์อสูรตัวนั้นอยู่

สัตว์อสูรตัวนี้มันค่อยเดินตามพวกเกาเผิงอย่างช้าๆ ด้วยท่าทีของเกาเผิง ได้กระตุ้นอะไรบางอย่างของมันเข้า ทำให้มันรู้สึกสนใจในตัวเกาเผิงเป็นอย่างมาก

พวกเกาเผิงได้เดินมาถึงหนองน้ำที่กว้างกว้าง เขายังรู้สึกได้ว่าสัตว์อสูรตัวนี้มันอย่างติดตามพวกเขามาอย่างใกล้ๆ มันคอยแอบมองพวกเขาหลังต้นไม้

เขาถอนหายใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี หากสัตว์อสูรของเขามีการโจมตีระยะไกล เขาก็จะโจมตีใส่มัน ถึงแม้จะทำอะไรไม่ได้แต่อย่างก็ให้มันโผล่ตัวมาก็ยังดี จะได้รู้ว่ามันคือตัวอะไร

พวกเขายังคงเดินทางต่อ โดยที่พวกเขาพยายามเดินในที่โล่ง

ทันใดนั้นแท่งไม้ได้แทงออกมาจากในป่าด้วยความเร็วสูง แท่งไม้นี้ได้ยืดขยายไปหลายเมตร เพียงพริบตาแท่งไม้นี้ได้ทะลุผ่านดัมมี่แทงได้หัวใจของเกาเผิงเข้าเต็มๆ

แรงกระแทกส่งให้เกาเผิงกระเด็นไปด้านหลัง

ก่อนที่เขาจะโดนแทงโชคดีที่ทักษะเคลื่อนดาราทำงาน ความเสียหายที่เขาได้รับถูกส่งไปที่ต้าซื่อ

*แค่ก แค่ก*

เกาเผิงสำลักขึ้นมาทันที เขาพยายามลุกขึ้นและจับที่กลางอกเพื่อดูว่ายังปกติมั้ย

เมื่อพบว่ายังปกติดี เขาหันไปมองต้าซื่อ มีรูเจาะที่เปลือกของมัน ทำให้มันเศร้าซึมทันที มันเกือบจะเจาะเข้าไปในตัวต้าซื่อได้แล้ว

เกาเผิงได้เปิดใช้เคลื่อนดารา เพื่อกระจายความเสียหายของต้าซื่อไปยังสัตว์อสูรตัวอื่นๆ

เกาเผิงตอนนี้รู้สึกว้าวุ่นอย่างมาก เขาไม่คิดว่าสัตว์อสูรตัวนี้จะโจมตีจากระยะไกลได้มากกว่าหลายเมตรได้ เขามั่นใจว่าอยู่ห่างจากมันราวๆ 30เมตรได้

‘ตัวมันไม่น่าจะใหญ่ได้ขนาดนั้น มันคงมีความสามารถยืดแขนขาของมันแน่ๆ ไม่อย่างนั้นป่าแค่นี้ไม่สามารถซ่อนตัวมันได้หรอก’

……

ภายในห้องปฏิบัติการพิเศษของสำนักงานการสอบ มีใครบางคนกล่าวด้วยเสียงที่ดังว่า

“เจ้าตั๊กแตนกิ่งไม้มายาตัวนี้มันเจ้าเล่ห์มาก มันจะเล็งผู้เข้าสอบที่ไม่ระวังตัวจากนั้นก็ฆ่าเขาซะ พอเจ้านายตายสัตว์อสูรก็เสียใจจึงเผยช่องว่างออกมา ทำให้มันถูกสังหารได้อย่างง่ายๆ”

“แถวนั้นมีเจ้าหน้าที่อยู่ใกล้ๆมั้ย” กัปตันได้ถาม

“มีเจ้าหน้าที่กุหลาบขาวอยู่ห่างจากที่นั่นราว 5กิโลเมตรครับ ตอนนี้เธอกำลังบินไปที่นั่นแล้ว”

“ดี เจ้านี่ได้สังหารผู้เข้าสอบไปคนหนึ่งแล้ว เราจะให้เรื่องนี้เกิดซ้ำไม่ได้” ตอนนี้กัปตันรู้สึกปวดหัวอย่างมาก

คุณคิดว่าคนพวกนี้ปกติมั้ย ก่อนหน้านี้ที่พูดซะดิบดีว่าให้ผู้เข้าสอบเตรียมตัวเตรียมใจให้ดี หากต้องเสียชีวิต แต่ดูตอนนี้สิ พอมีคนตายมาหนึ่งคน กลับทำให้พวกเขาวุ่นวายและปวดหัวอย่างมาก พวกเขาคงจะแคร์ชีวิตผู้เข้าสอบมากกว่าที่คิดเพราะมันกระทบอะไรหลายอย่างแน่ๆ

“ดูกัปตันสิ เขาไม่ค่อยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะเกิดอะไรขึ้น” สนามชิกในทีมแอบนินทาเบาๆ

ส่วนกัปตันก็ถอนหายใจยาว

‘หวังว่าผู้เข้าสอบคนนี้จะสามารถเอาชีวิตรอดจนกว่ากุหลาบขาวจะไปถึงนะ’

ไกลออกไปมีนกอัลบาทรอสยักษ์ที่ไปทิศที่เกาเผิงอยู่ด้วยความเร็วสูง ที่อดของมันมีลายกุหลาบสีขาวตั้งอยู่ ส่วนที่หลังมีมีหญิงสาวผมสั้น ที่มีนัยน์ตาเรียวยาวนั่งอยู่

…….

“ถอย!!!” เกาเผิงสั่งขณะที่เอามือกุมหน้าอก

ดัมมี่หันไปคว้าเจ้านายและต้าซื่อ ก่อนที่จะมุ่งหน้าวิ่งหนีไป

ส่วนสตีปี้ได้ยิงลูกบอลใยแมงมุมเพื่อที่จะสกัดมันก่อนที่จะวิ่งตามไป

……..

“เด็กหนุ่มคนนี้ตัดสินใจได้ฉลาดมาก” สีหน้าของกัปตันดูโล่งอกมาก เขากังวลเกาเผิงจะสเปิดการโจมตีสวนกลับไปที่ตั๊กแตนกิ่งไม้มายา โชคดีที่เขารู้ว่าเขาควรถอยมากกว่าควรสู้