“ห้ามขึ้นเรือ เรืออะไร” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย แต่เขามีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ
“ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดถึงเรืออะไร ข้อความที่เขาส่งมามีเพียงประโยคเดียว แต่นอกเหนือจากประโยคนี้ เขายังส่งกระดาษ ไดอารี่และภาพวาดด้วยมือให้ฉันด้วย พวกมันน่าจะมีความสัมพันธ์บางอย่าง” ฟรายด์กวักมือให้หลานหยิบกระดาษ แผ่นหนึ่งออกจากกล่องข้างๆ ที่อยู่ข้างๆโจวเหวิน
โจวเหวินหยิบกระดาษขึ้นมาดู ปรากฏว่ามันเป็นกระดาษไดอารี่ที่ดูธรรมดามาก มันไม่ใหญ่เกินไป ด้านกระดาษ มีรูป บางอย่างถูกวาดด้วยมือ มันเป็นสมอและมีผู้หญิงอยู่ด้านข้างภาพ
“ภาพนี้…” เมื่อโจวเหวินเห็นภาพนี้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ลงล็อกมากขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถเชื่อมโยง ได้ มันน่าอืดอัดมาก
เมื่อฟรายด์พูดถึงเรือลํานี้ โจวเหวินก็คิดอย่างแผ่วเบาว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับรูปผู้หญิงที่มีสัญลักษณ์สมอเรือที่เขาเคย เห็นมาก่อน
บางทีการหายตัวไปของครูใหญ่คนเก่าอาจเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์นี้
“ห้ามขึ้นเรือ…. เป็นไปได้ไหมที่เป็นเรือนี้ ครูใหญ่หายไปเพราะเขาขึ้นเรือลํานี้งั้นเหรอ” จิตใจของโจวเหวินเต็ม
ไปด้วยความคิดนับไม่ถ้วน
ฟราย กล่าวต่อ “ต่อมา เมื่อฉันต้องการติดต่อศาสตราจารย์โอหยาง เครือข่ายที่นั่นก็มีปัญหา และทีมวิจัยมี บางอย่างผิดปกติ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนคนของฉัน”
“มันควรมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างการวิจัย แต่หลังจากการสอบสวนของฉัน มันไม่ใช่อย่างนั้น วันก่อนศาสตราจารย์โอห ยางจะหายตัวไป สิ่งของจํานวนหนึ่งได้ถูกส่งออกไป แต่สิ่งเหล่านั้นหายไปอย่างลึกลับ ฉันไม่รู้จะตรวจสอบยังไงดี? ถ้าไม่ ใช่เพราะฉันเห็นสัญลักษณ์ฉันก็จะไม่รู้อะไรเลย” ฟราย กล่าว
“แล้วมันคืออะไร?” แม้กระทั่งหลานยังให้ความสนใจเรื่องนี้และอดไม่ได้ที่จะถาม
“ฉันไม่รู้แน่ชัด เพราะคนที่ฉันส่งไปมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดหาวัสดุเท่านั้น และไม่มีทางรู้ข้อมูลของทีมวิจัย ในเวลา นั้น เครือข่ายข้อมูลของฉันได้รับความเสียหายอย่างหนัก และมีเพียงเขาเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้ เขาสามาถติดต่อเพียงไม่กี่ วันหลังจากเหตุการณ์”
โฟร พูดอย่างเย็นชา “หลังจากนั้น ฉันศึกษาลักษณะของมันและเรื่องของทีมวิจัยอย่างละเอียด และรู้โดยทันทีว่ามีคนจง โจลบเบาะแสทั้งหมด แต่ในบางสถานที่ ฉันพบสัญลักษณ์อีกครั้งและตรวจสอบบางอย่าง”
โจวเหวินและหลาน ต่างก็มองไปที่ฟรายด์และทั้งคู่ก็อยากรู้ว่าสัญลักษณ์สมอแสดงถึงอะไร
โจวเหวินค้นหามาเป็นเวลานานและไม่เข้าใจว่าสัญลักษณ์สมอสื่อถึงอะไร
ฟรายด์กล่าว “พวกนายทุกคนน่าจะเคยได้ยินตํานานเกี่ยวกับน้ําท่วม ไม่ว่าตํานานของชนเผ่าหรือตํานานของศาสนาก็จะ มีต่านานน้าท่วมที่เหมือนๆกัน”
โจวเหวินพยักหน้า “ฝั่งตะวันออกมีตํานานที่คล้ายกันเกี่ยวกับน้ําท่วมโลก “
ฟรายด์พยักหน้าและกล่าว “นอกจากตํานานในฝั่งตะวันออกแล้ว ยังมีตํานานพื้นบ้านและตํานานที่คล้ายกันอีกมากมาย ที่ มีชื่อเสียงที่สุดคือต๋านานทางศาสนา เรือโนอาห์ มีตํานานที่คล้ายกันอยู่ทั่วโลก นายไม่คิดว่ามันบังเอิญมากเกิดไปเหรอ จะ เกิดอะไรขึ้นถ้ามันนี้เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่แค่ตํานาน “
“คุณหมายความว่าสัญลักษณ์สมอเรือมาจากเรือโนอาห์เหรอ ศาสตราจารย์โอหยางบอกว่าอย่าขึ้นเรือหมายความว่ายัง ไง เรือโนอาห์ไม่ใช่เรือที่ช่วยชีวิตมนุษย์และสิ่งมีชีวิตต่างๆ ตามตํานาน คุณคิดว่าสิ่งนี้ดูย้อนแย้งเกินไปไหม?
ฟรายด์ส่ายหัวแล้วพูด “ฉันหมายถึง ถ้าน้ําท่วมนั้นมีจริง เรือโนอาห์จะไม่มีจริง”
“ต่างกันงั้นเหรอ?” โจวเหวินถาม
“แน่นอน ก่อนเกิดพายุมิติ จากการศึกษาจํานวนมากพบว่าทวีปที่แต่เดิมกระจายอยู่ทั่วทะเล อาจเป็นแผ่นดินผืนเดียวกัน หากจะมีแรงอะไรที่สามารถแยกทวีปของโลกได้ น้ําท่วมโลกสามารถใช้เป็นคําอธิบายได้ เพราะแผ่นดินขนาด ใหญ่ถูกบังคับแยกจากกันด้วยแรงบางอย่าง จึงเกิดน้ําท่วมครั้งใหญ่ที่สามรถท่วมโลกทั้งใบ รุนแรงชนิดที่สามารถ แบ่งทวีปใหญ่ออกจากกัน บางคนได้เสนอทฤษฎีการเคลื่อนตัวของทวีป คิดว่าทวีปถูกแบ่งโดยแรงโน้มถ่วงท้องฟ้าและ แรงคอริออลิสที่เกิดจากการหมุนของโลก แต่เนื่องจากการเกิดขึ้นของพื้นที่ต่างมิติ ฉันจึงมีค่าตอบที่แตกต่าง” ดวงตาของฟราย คมชัดขึ้น
“คําตอบคืออะไรเหรอ?” โจวเหวินถาม
“บางที มันอาจเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่ทําลายทวีป” ฟราย กล่าว
“แต่ทําไมพวกมันถึงท่าแบบนั้น พวกมันจะได้ประโยชน์อะไร” โจวเหวินคร่ําครวญ
“ฉันไม่ได้บอกก่อนหน้านี้เหรอว่าสิ่งมีชีวิตต่างมิติกําลังมองหาบางอย่างบนโลก บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทําไมพวกมัน ถึงท่าลายทวีป แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการเผาของฉัน” โฟรดกล่าวต่อ “ฉันเคยเห็นร่องรอยนั้นแล้ว และมันก็ถูกเจอ ในบางสถานที แต่มันเกี่ยวข้องกับพื้นที่ต่างมิติทั่วโลก ฉันคิดว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ อาจมีเรือโนอาห์ปรากฏขึ้นจริง ในช่วงน้ําท่วมโลกแต่นั่นไม่ใช่เรือที่ใช้เอาชีวินรอด แต่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่น่าสะพรึงที่มายังโลก พวกมันอาจสร้างคลื่น ทําลายล้างด้วยเรือ สะบัดมือเพื่อทําลายล้างผืนดิน และกลืนเข้าไปโดยตรง ดังนั้นมันจึงมีตําานานเรือโนอาห์…”
โจวเหวินและหลานอีต่างตกตะลึง นี่มันเป็นพลังที่น่ากลัว การทําลายทวีปด้วยการสะบัดมือ
อย่างไรก็ตาม โจวเหวินรู้สึกว่าระดับความกลัวเป็นไปไม่ได้ที่จะแบ่งทวีป เหนือความกลัว ยังมีระดับภัยพิบัติอยู่ด้วย
บางทีระดับภัยพิบัติที่ทรงพลังคงสามารถทําแบบนั้นได้จริงๆ
“ถ้ามีเรือลํานั้น การที่อาจารย์ใหญ่คนเก่าพูดว่า อย่าขึ้นเรือ หมายถึงไม่ขึ้นเรือนั้น หรือเรือลํานั้นยังคงอยู่บนโลก แล้ว พื้นทีต่างมิติที่มีเรือล่ะ?” มีความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในใจของโจวเหวิน
“ฉันไม่แน่ใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ใจ ฉันเคยเห็นสิ่งมีชีวิตในวิหาร และฉันเห็นสัญลักษณ์สมอเรือบนเสื้อผ้าของสิ่งมีชีวิตนั้น” ประโยคสุดท้ายของฟราย ทําให้โจวเหวินนึกถึงบุคคลหนึ่ง
ก่อนที่โจวเหวินจะเข้าไปในวิหาร เขาได้พบกับคนที่ความจําเสื่อมชื่ออาลัย เขาบอกว่าเขากับพ่อแล่นเรือกลางทะเลแล้ว เจอพายุ ส่งผลให้เขาอยู่ในวิหารเมื่อเขาตื่นขึ้นมา
ทีนใดนั้น โจวเหวินก็อยากจะถามอาลัยว่ากัปตันของเขาเป็นใคร
แม้ว่าโจวเหวินรู้สึกว่าเรือของครอบครัวอาลัยไม่น่าจะเหมือนกับเรือในภัยพิบัติ แต่อาลัยก็ปรากฏตัวขึ้นในวิหารหลัง เกิดพายุ และโจวเหวินมักจะรู้สึกว่าอาจมีความเกี่ยวข้องกับวิหาร
** ต๋านานน้าท่วมโลกที่หาได้ง่ายๆ
1.เรื่องของโนอาห์ ในโทราห์ ของศาสนายูดาห์ 2.เรื่องของโนอาห์และเรือโนอาห์ ในหนังสือปฐมกาล ของศาสนาคริสต์
3.เรื่องของนบี ว ในคัมภีร์อัลกุรอ่าน
4.เรื่องมัสยาวตาร ในคัมภีร์ปุราณะ ของศาสนาฮินดู
5.เรื่องของโนอาห์ ในโทราห์ ของศาสนายูดาห์
6.เรื่องของโนอาห์และเรือโนอาห์ ในหนังสือปฐมกาล ของศาสนาคริสต์
7.เรื่องของนบี า ในคัมภีร์อัลกุรอ่าน
8.เรื่องมัสยาวตาร ในคัมภีร์ปุราณะ ของศาสนาฮินดู
9.เรื่องของอุตนาปีชติม ในมหากาพย์กิลกาเมช
10.เรื่องของกษัตริย์ดูเคเลียน ในต่านานเทพเจ้ากรีก
11.เรื่องของเทพนหวีวา ในต่านานเทพเจ้าจีน
12.เรื่องการสร้างโลกตามตํานานน้ําเต้าปุง ในเทพปกรณัมลาว 13.เรื่องของอุตนาปีชติม ในมหากาพย์กิลกาเมช
14.เรื่องของกษัตริย์ดูเคเลียน ในด้านานเทพเจ้ากรีก
15.เรื่องของเทพนุทวีวา ในต่านานเทพเจ้าจีน
16.เรื่องการสร้างโลกตามตํานานน้ําเต้าปุง ในเทพปกรณัมสาว
