GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 625

EP 625

By loop

ฉี่หยูชวนลืมตาขึ้นตอนตีห้า ในช่วงเวลาที่เขาหายใจเข้าลึก ๆ เขาเองรู้สึกปวดมากจนร้องออกมาเบาๆ

” อ่าห์” ฉี่หยูชวนไม่ได้ร้องเช่นนี้ออกมามาสามหรือสี่ปีแล้ว นี่เป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากวันเกิดอายุครบสิบปีของเขา เขาฟังคําแนะนําของปรมาจารย์เฟิงฉุน และหยุดที่จะโมโห หรือโต้เถียงกับใครก็ตามที่พยายามหาเรื่องทําให้เขาไม่สบายใจ ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธมากก็ตาม เขาเชื่อว่าทัศนคติที่มีต่อชีวิตของเขาอาจส่งผลต่อสุขภาพของเขาและเขามุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่จนกว่า เขาจะอายุแปดสิบแปด

อย่างไรก็ตามเขาเจ็บปวดมากและรู้สึกแย่มากที่ต้องอยู่ในห้องไอซียู

“ เหลียงเผิง” ริมฝีปากของฉีหยูชวนสั่นสองสามครั้ง

”พ่อ” ฉี่เหลียงเผงพุ่งเข้าไปในวอร์ดจากห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ด้านนอก

หอผู้ป่วยในอาคารผู้ปวยวีไอพีของโรงพยาบาลหยุนหัวถือว่าสะดวกสบาย ผู้ป่วยได้นอนเตียงใหญ่และห้องนั่งเล่นก็ไม่เล็กมากห้องนั่งเล่นนั้นมีขนาดพอดี มีโซฟาโต๊ะกาแฟและตู้โทรทัศน์

ฉี่เหลียงเผิงเพียงแค่วางเตียงชั่วคราวในห้องนั่งเล่นและนอนที่นั่น

“ เหลียงเผิง” ฉีหยูชวน ร้องเรียกอีกครั้ง

“ พ่อผมอยู่ที่นี่แล้ว” ฉี่เหลียงเผิงโน้มตัวไปข้างหน้าและกล่าวว่า เขายังกดกริ่งเรียก หมอในขณะที่เขาอยู่ด้วย จากนั้นเขาก็ขอให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาซึ่งยืนอยู่ข้างๆเขาให้ไปรับหมอ

“มันเจ็บนี่มันเจ็บมากๆเลย” แม้ว่าฉีหยูชวนจะมีวัยเด็กที่ค่อนข้างทรหด แต่เขาเองก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาหลายปี ตอนนี้เขาปวดมากจนอยากจะร้องไห้

“หมอจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ฉันจะขอให้เขาฉีดยาแก้ปวด” สายตาของพ่อที่ทุกข์ทรมานทําให้เหลียงเผิงอยากจะร้องไห้ด้วย พ่อของเขาเป็นคนที่เข้มแข็ง ฉีหยูชวนเคยกลิ้งลงบันไดสามชั้นในคฤหาสน์ของเขา แต่ยืนยันว่าจะไม่ไปโรงพยาบาล เขารักษาตัวเองด้วยการกินเนื้อแกะทุกวันและรอยฟกช้ําของเขาก็กลายเป็นสีแดง ในเวลานั้นเขาไม่แม้แต่จะบ่นเกี่ยวกับอาการปวด

ฉีหยูชวนฮัมเพลงเพื่อรับทราบและกล่าวว่า “ฉันไม่ต้องการไปนอนที่ ICU แล้ว”

ฉี่เหลียงเผิงตอบตกลงทันที “การผ่าตัดจบลงแล้วพ่อไม่จําเป็นต้องเข้า ICU อีกต่อไป”

ฉีหยูชวนส่ายหัวและพูดด้วยเสียงอู้อี้ “ฉันไม่อยากจะฟื้นกลับมาแล้ว”

ฉี่เหลียงเผิงเข้าใจว่าพ่อของเขาหมายถึงอะไรฉีหยูชวนจะไม่เข้ารับการรักษาเพื่อยื้อชีวิตต่อไป หากนั่นหมายความว่าเขาต้องเข้า ICU อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ฉี่เหลียงเผิงไม่เต็มใจที่จะสร้างความบันเทิงให้กับความคิดนี้ เขาก็ไม่เคยเห็นด้วยเช่นกัน

ฉีหยูชวนหมดแรงจนนอนหลับไปอีกครั้ง

ไม่นานหมอก็มาถึง หลังจากตรวจอาการของฉีหยูชวน สักพักเขาก็สั่งยาแก้ปวดและจากไป

ฉีหยูชวน รู้สึกดีขึ้นมากเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนบ่าย สมาชิกในครอบครัวของเขาเองก็ไม่อยากให้เสียเวลา พวกเขาจึงขอให้ซูเหวินเดินทางมาที่ห้องที่

เนื่องจากแพทย์เป็นคนนี้ยุ่งมาก การที่ซูเหวินมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลหยุนหัวและอยู่ที่นี่สองสามวันจึงเป็นภาพที่หายากมากในหมู่แพทย์ อย่างไรก็ตามซูเหวินเป็นหมอที่ไม่สนใจอะไรเลย และเขาเชื่อว่าศรัทธาสามารถเคลื่อนย้ายภูเขาได้ เขามักจะใช้เวลามากมายไปกับการเยือนโรงพยาบาลต่างๆและชักชวนแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาเป็นอาจารย์ของเขา นี่เป็นเพราะถ้าเขาประสบความสําเร็จแพทย์ที่ยอดเยี่ยมคนนั้นจะต้องใช้เวลามากมายในการให้คําแนะนําแก่เขา

ดังนั้นซูเหวินจึงรู้สึกเบื่อหน่ายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลหยุนหัวเป็นเวลาสองสามวัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทําตามขั้นตอนอื่น ๆ แต่เขาก็มีความสุขเหมือนเด็กที่ได้รับขนมหนึ่งถุง

แน่นอนว่างานหลักของเขาคือตรวจสอบความคืบหน้าในการฟื้นตัวของฉีหยูชวนดังนั้นเขาจะไม่ปฏิเสธกับสมาชิกตระกูลฉี ทันทีที่เขามาถึงวอร์ดของฉีหยูชวน เขาเริ่มอ่านการสแกนและรายงานผลของฉีหยูชวน เขามองเรื่องนี้อย่างรอบคอบมากขึ้นเมื่อเทียบกับแพทย์จากโรงพยาบาลหยุนหัว

“ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากหมอหลิงก็พูดเหมือนกันตอนที่เขามาไม่ใช่เหรอคนไข้ฟื้นตัวได้ดีตอนนี้เขาได้รับเคมีบําบัดเชิงป้องกันแล้วเขาน่าจะสบายดีมากหลังจากที่เขามีสุขภาพดีขึ้นเล็กน้อย เขาสามารถปลดประจําการได้” ซูเหวินดูขี้เกียจที่จะออกมาพูดอะไรใหม่ ๆ โดยพื้นฐานแล้วเขาแค่ถอดความคําพูดของหลิงรันและแปลจากภาษาจีนกลางเป็นภาษาจีนกลางซ้ําอีกรอบ

อย่างไรก็ตามสมาชิกของตระกูลฉี กําลังฟังเขาอย่างจริงจัง

ดังนั้นซูเหวินจึงอธิบายสิ่งต่างๆโดยละเอียดมากกว่าปกติเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เปลี่ยนหัวข้อ และพูดว่า “โชคดีที่พวกคุณจ้างหมอหลิงมาผ่าตัดคนไข้หมอคนอื่นคงไม่สามารถดึงเรื่องนี้ออกไปได้”

ฉีเหลียงเผิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “แพทย์จากโรงพยาบาลตะวันออก กล่าวเช่นเดียวกันฉันได้ยินมาว่าหมอหลิงเก่งมากในการผ่าตัดตับ”

ซูเหวินหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “เหมิงซานหมอที่เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การกีฬาน่าจะเป็นคนที่บอกพวกคุณเรื่องนี้ใช่ไหมผมไม่คิดว่าเขาคาดหวังว่าหมอหลิงจะเก่งในการผ่าตัดตับขนาดนี้”

ฉีเหลียงเผิงซึ่งเป็นเจ้าของเหมืองมาหลายปีก็รู้ทันทีว่าซูเหวินพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่าง เขาฉายแววรอยยิ้มที่ซื่อสัตย์ซึ่งทําให้เขาดูเหมือนคนงานเหมืองที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย “ ตอนนี้ผมรู้สึกสับสนหมอหลิงเก่งแค่ไหนที่ผ่าตัดตับ”

แม้ว่าซูเหวินจะเป็นคนพูดไม่มาก แต่เขาก็อยากจะประจบหลิงรันเพื่อให้หลิงรันรับเขาไปเป็นนักเรียน เขาเริ่มท่องบทที่เขาพูดว่า “สุขภาพของพ่อของคุณแย่มากถ้าเขาต้องผ่าตัดตับ ตามปกติเขาคงไม่รอดจากการผ่าตัดแน่ ๆ ถ้าคนไข้แบบนี้มาหาผมเพื่อรับการรักษา แน่นอนผมจะตอบว่าไม่”

ดวงตาของซูเหวินเบิกกว้างขึ้นขณะที่เขาพูด “ หมอหลิงได้คิดค้นวิธีการผ่าตัดแบบใหม่สําหรับพ่อของคุณโดยเฉพาะหากไม่มีอะไรผิดพลาดหลังจากนี้มิสเตอร์นี่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกไม่กี่ปี 

ฉีหยูชวนที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเริ่มหัวเราะเมื่อได้ยินการสนทนาของฉีเหลียงเผิง และซูเหวิน “ตอนนี้ฉันอายุเจ็ดสิบสามและอีกไม่นานฉันจะอายุแปดสิบสี่”

มีคํากล่าวสมัยก่อนว่าถ้าคนชราไม่ตายตอนอายุเจ็ดสิบสามปีพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงแปดสิบสี่ปี

ฉีเหลียงเผิงแม้ว่าจะจับความหมายเบื้องหลังคําพูดของซูเหวินได้

เขาเหลือบมองไปที่ญาติของเขาและพูดช้าๆ “งั้นฉันรวบรวมจากสิ่งที่คุณบอกว่าคนจากโรงพยาบาลวิทยาศาสตร์ตะวันออกไม่ควรส่งเราไปที่โรงพยาบาลหยุนหัว?”

“ แต่พวกเขาช่วยชีวิตคนไข้โดยไม่ได้ตั้งใจ”

“ คุณหมายถึง…”

ซูเหวินฮัมเพลงอย่างเห็นด้วย

ฉีเหลียงเผิงคงไม่โง่ขนาดนั้นที่จะไม่เข้าใจความหมายของซูเหวิน เขาคงถูกคนงานที่ทํางานอยู่ภายใต้การดูแลเขาฆ่าตายเมื่อนานมาแล้ว

ฉีหยูชวนที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลก็เข้าใจความหมายของซูเหวิน แม้ว่าเสียงหายใจของเขาจะดังขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

มีความเงียบที่ไม่สามารถบรรยายได้ในวอร์ด

สมาชิกในตระกูลฉี มองไปที่กันและกันและพวกเขาก็ทําท่าทางเหมือนกับที่พวกเขาทําทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ในเหมือง

หลังจากนั้นไม่นานซูเหวินก็พูดว่า “ฉันจะเชิญหมอหลิงไปปักกิ่งเพื่อผ่าตัดคนไข้คนอื่น ๆ เพราะฉันจะจ้างเขาเป็นศัลยแพทย์อิสระ”

ฉีเหลียงเผิงพยักหน้าและกล่าวว่า “ไม่มีปัญหาเราสามารถเชิญเขาให้อยู่ในที่น้ําผุแห่งช่างฝีมือ(Artisan Fountain) ได้

“ นั่นจะดีที่สุด” ซูเหวินปิดปากและยิ้ม นี่คือสิ่งที่เขาพยายามบอกเป็นนัยว่า

น้ําผุแห่งช่างฝีมือ(Artisan Fountain) เป็นสถานที่ที่สมาชิกในครอบครัวฉี เป็นเจ้าภาพเลี้ยงเพื่อนและไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชม ถึงอย่างนั้นทําเลที่ตั้งและการบริการก็ดีมากแถมยังประดับประดาไปด้วยรายละเอียดปลีกย่อยมากมายที่คุณจะหาไม่ได้จากโรงแรม ซูเหวินรู้สึกว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสมอย่างยิ่งสําหรับหลิงหันที่จะเข้าพักและเกสต์เฮาส์จะสร้างความประทับใจให้กับหลิงหรัน

ซูเหวินต้องการให้หลิงหรันจดจําทั้งโรงพยาบาลที่หกของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและปักกิ่งเป็นอย่างไรในฐานะที่เป็นสถานที่

“ทําไมเราไม่ปล่อยให้ผู้ปวยพักผ่อนให้เพียงพอผมจะขอตัวก่อน” ตอนนี้ซูเหวินบรรลุจุดมุ่งหมายแล้วเขาไม่รู้สึกอยากอยู่ในวอร์ดอีกต่อไป

หลังจากที่ซูเหวินลงไปชั้นล่างเขาก็รีบไปที่ห้องฉุกเฉินทันทีเพื่อมองหาหลิงหรันเพื่อที่เขาจะได้เชิญหลิงรันไปผ่าตัดอิสระที่ปักกิ่งได้สําเร็จ

แพทย์จากโรงพยาบาลอื่นก็หายไป ซูเหวินหัวเราะเล็กน้อย การขาดความอดทนนี้เป็นสาเหตุที่พวกคุณไม่ได้เรียนรู้จากผู้เชี่ยวชาญชั้นนํา

“ หมอหลิงอยู่ไหน” ซูเหวินถามพยาบาลข้างๆเขาอย่างสุภาพ

“เขาอยู่ในห้องรักษา” พยาบาลกล่าว

” ขอบคุณมาก.” ซูเหวินเดินอย่างสบาย ๆ ไปยังห้องทรีตเมนต์

วินาทีที่ซูเหวินก้าวเข้ามาในห้องรักษาเขาก็หยุดเดิน

ห้องนั้นเต็มไปด้วยชายหนุ่มในชุดสีดํากางเกงขายาวสีดําและรองเท้าหนังสีดํา

เมื่อพวกเขาได้ยินซูเหวินเข้ามาชายหนุ่มเหล่านั้นก็หันมามองเขาด้วย สายตาของพวกเขาคมราวกับมีดที่สามารถฟันผ่านคนๆหนึ่งได้

ในขณะที่กลางห้องรักษา หลิงรันกําลังจับแขนของชายหนุ่มที่สวมชุดสีดํากางเกงขายาวสีดํา และรองเท้าหนังสีดําคู่หนึ่ง

หลิงรันเพียงเงยหน้าขึ้นมองซูเหวิน จากนั้นเขาก็จับนิ้วหัวแม่มือของผู้ป่วยจากนั้นใช้มือข้างหนึ่งและนิ้วกลางและนิ้วนางของผู้ป่วยด้วยมืออีกข้าง เขาค่อยๆบิดข้อต่อของผู้ป่วยกลับเข้าที่

แพทย์มักจะรักษาผู้ป่วยที่มีอาการกระดูกหักของข้อต่อ โดยการบิดข้อต่อกลับเข้าที่ด้วยมือเปล่า การซ้อมรบครั้งนี้ดูดีมากและทําให้แพทย์ดูเหมือนนักกระดูก

แน่นอนว่าศัลยแพทย์จะให้ยาชาก่อน

ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งสวมชุดสีดําดูเหมือนจะเป็นคนดี

ซูเหวินก้มหัวลงอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เขาไม่ต้องการสบตากับชายหนุ่ม ในฐานะศัลยแพทย์เขาคงรักมือของเขามาก แม้ว่าเขาจะชนะในการต่อสู้เขาอาจได้รับบาดเจ็บที่แขนและอาจทําให้อาชีพของเขาเสียไป

เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าซูเหวินลดศีรษะลงเขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก จากนั้นเขาก็หันไปมองไปที่หลิงหรันยิ้มและพูดว่า ” หมอหลิงถ้าคุณมีเวลาคุณสามารถมาดูรายการของเราได้พวกเขาน่าสนใจทีเดียว … “

หลิงรันฮัมเพลงเพื่อรับทราบ

“ไม่มีทาง!” ซูเหวินใช้ความกล้าหาญทุกออนซ์ในร่างกายของเขาเพื่อพูดสิ่งนี้ “ หมอหลิงคุณไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องแบบนี้”

ชายหนุ่มในชุดดํามองไปที่ซูเหวินด้วยสีหน้างุนงง “ ทําไมหมอหลิงถึงไม่ดูละคร”

“เล่นไหมเล่นอะไรทําร้ายตัวเองได้ยังไง” ซูเหวินถามคําถามสองข้อพร้อมกัน

ชายหนุ่มในชุดดําขมวดคิ้วและตอบว่า ” ผมลื่นล้มขณะแสดงผาดโผน”

“มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด”

“เวทีมันลื่น”

” หลังจากกลับไปแล้วเราต้องขอให้มหาวิทยาลัยของเราปรับปรุงพื้นที่ฝึกซ้อม”

ชายหนุ่มที่สวมชุดสีดํายิ้มสดใส ดูเหมือนเขาจะไม่ได้วิตกกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บเลย

ซูเหวินถึงกับงุนงง