GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 608

EP 608

By loop

*ก๊อกก๊อก.*

มาหยานดินเคาะประตูห้องทํางานของหลิงรัน เบา ๆ

“เข้ามา.” เสียงของหลิงหรันดังออกมาจากห้องและเสียงของเขาก็เหมือนกับเสียงที่คุ้นเคย

หลังจากที่มาหยานดินเปิดประตูเขาก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของส้มเขียวหวาน เขาคิดว่าพยาบาลสาวจากสถานีพยาบาลได้ซื้อน้ํามันหอมระเหยชนิดใหม่มาให้หลิงรัน คงเป็นกลิ่นโปรดของพยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่ในวันนั้น

นับตั้งแต่ที่หลิงรันกลายเป็นหัวหน้าทีมรักษารายได้ของเจ้าหน้าที่การแพทย์ของศูนย์ การแพทย์ฉุกเฉินก็เพิ่มขึ้นอย่างมากนอกเหนือจากนั้นศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินยังมีเงินสดสํารองสําหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจําวันอีกด้วยท้ายที่สุดมีเพียงโบนัสมากมายที่พวกเขาสามารถมอบให้กับสมาชิกในทีมของพวกเขาได้ หากเจ้าหน้าที่ของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินได้รับเงินมากเกินไปผู้ที่มาจากแผนกอื่นอาจร้องเรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เป็นผลให้เงินพิเศษทั้งหมดเข้ากองทุนของกรม

ตัวอย่างเช่นพยาบาลที่สถานีพยาบาลได้รับทุนเพื่อซื้อน้ําหอมปรับอากาศและน้ําหอม หัวหน้าพยาบาลยังถือโอกาสเขียนงานวิจัยเรื่อง “การสํารวจเพื่อยกระดับคุณภาพการบริการที่จัดให้ในวอร์ด” ดังนั้นหอผู้ป่วยและสํานักงานแพทย์ทุกแห่งจึงไม่มีกลิ่นเหมือนยาฆ่าเชื้ออีกต่อไป

อย่างไรก็ตามคนไข้และห้องทํางานของแพทย์คนอื่น ๆ มักจะมีกลิ่นเหมือนไม้จันทน์หรือลาเวนเดอร์ แม้ว่าห้องทํางานของหลิงรันจะได้รับการตกแต่งด้วยกลิ่นที่แตกต่างกันทุกวัน

ทุกครั้งไป มาหยานดินจะทําให้มันเป็นจุดที่จะสูดดมกลิ่นที่ลอยออกมาจากประตูเมื่อใดก็ตามที่เขาเข้าไปในห้องทํางานของหลิงรันเพื่อที่เขาจะได้เพิ่มพูนความรู้และบางที่อาจจะได้รับหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของความดูดีของหลิงรันเพิ่มขึ้นมาด้วย

น่าเสียดายที่ในขณะนั้น มาหยาน ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเพลิดเพลินกับกลิ่นของส้มเขียวหวาน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “หมอหญิงคนไข้ทั้งสองคนที่มีอาการบาดเจ็บที่เอ็นร้อยหวายฉีกซึ่งมาถึงเมื่อเช้านี้ขอให้คุณผ่าตัดโดยใช้เทคนิคการผ่าตัดเอ็นร้อยหวายแบบจุ๊-หลิง”

“ทั้งสองคนเป็นนักกีฬาหรือเปล่า” แม้ว่าหลิงรันจะเป็นคนที่แจ้งมาหยานดิน เกี่ยวกับผู้ป่วยรายใหม่ แต่เขาก็ยังไม่ได้เจอกับผู้ปวยเลย หลิงรันแค่ส่งต่อข้อความจากแผนกฉุกเฉินให้เขาเพียงเท่านั้น

ในขณะที่หลิหวั่นเป็นหัวหน้าทีมรักษาและต้องเป็นผู้นําในทุกเรื่องเขาเองก็ไม่จําเป็นต้องอยู่ในการทํางานแนวหน้า งานพื้นฐานเช่นการบันทึกการตรวจร่างกายการจัดสรรเตียงในโรงพยาบาลและการกรอกแบบฟอร์มการอนุญาตสําหรับขั้นตอนการถ่ายภาพทางการแพทย์ตลอดจนการทดสอบทางชีวเคมีได้กระทําโดยแพทย์ชั้นต้น

หากงานเหล่านี้ถูกพรากไปจากแพทย์ที่ยังไม่มีประสบการณ์มันจะทําให้ระบบของโรงพยาบาลนั้นล่มสลายอย่างแน่นอน

ในทํานองเดียวกันหากแพทย์อาวุโสที่มีประสบการณ์ต้องทํางานเหล่านี้ด้วยตัวเอง โรงพยาบาลเองก็จะเข้าสู่ภาวะล่มสลายเช่นกัน

ในตอนนั้น มาหยานลินรู้สึกว่าตัวเขาเองก็จะอยู่ในสภาวะนั้นเช่นกัน

เขาคิดอย่างถี่ถ้วนและพูดอย่างรอบคอบพร้อมกับการไหลของหลิงรัน” นี่คือปัญหา: ไม่มีใครเป็นนักกีฬาแม้ว่าพวกเขาจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่พวกเขาก็รู้เกี่ยวกับเทคนิคการรักษาแบบ จู-หลิง และได้ระบุว่า พวกเขาต้องการให้คุณดําเนินการกับพวกเขาไม่เพียงแค่นั้นแต่พวกเขา บอกเป็นพิเศษว่าพวกเขาต้องการให้คุณดําเนินการกับพวกเขาโดยใช้เทนิคการรักษาเอ็นร้อยหวายแบบจูหลิง”

กฎระเบียบของโรงพยาบาลของรัฐส่วนใหญ่ไม่อนุญาตให้ผู้ป่วยขอแพทย์เฉพาะทางเพื่อทําการผ่าตัด อย่างไรก็ตามโรงพยาบาลบางแห่งได้ปรับรูปแบบใหม่โดยให้ผู้ป่วยจ่ายค่าธรรมเนียมจํานวนหนึ่งเพื่อให้สามารถขอแพทย์ที่มีชื่อเสียงมาผ่าตัดได้ โดยปกติค่าปรึกษาแพทย์จะอยู่ที่ไม่กี่ร้อยหยวน

การปฏิรูปส่วนใหญ่ดําเนินการโดยโรงพยาบาลในปัจจุบันเกี่ยวข้องกับการทําให้กฏที่ไม่ได้พูดถูกต้องตามกฎหมาย

ตัวอย่างเช่นศัลยแพทย์จากโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงโดยเฉพาะหัวหน้าแพทย์แทบจะไม่ได้ดํา เนินการกับผู้ป่วยในโรงพยาบาลที่พวกเขาทํางานเว้นแต่ผู้ป่วยจะเกี่ยวข้องกับคนที่พวกเขารู้จัก

พวกเขาต้องเดินทางระยะสั้นเพื่อผ่าตัดผู้ป่วยในโรงพยาบาลใกล้เคียงเพื่อรับค่าผ่าตัดฟรีแลนซ์เพียงไม่กี่พันหยวน เหตุใดพวกเขาจึงต้องทนทุกข์ทรมานจากการผ่าตัดผู้ป่วยในโรงพยาบาลที่พวกเขาทํางานและได้รับค่าผ่าตัดเพียงไม่กี่ร้อยหยวน

จากมุมมองของโรงพยาบาลนั่นคือตรรกะของการเรียกเก็บค่าธรรมเนีย มผู้ปวยเพื่อขอศัลยแพทย์เฉพาะทาง

อย่างไรก็ตามผู้ป่วยสามารถขอศัลยแพทย์เฉพาะทางเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่โรงพยาบาลและศัลยแพทย์จะปล่อยให้ผู้ปวยเลือกวิธีการผ่าตัดที่พวกเขาต้องการ

เนื่องจากเมื่อทําการรักษาแล้วอาจพบว่าสภาพที่แท้จริงของผู้ป่วยแตกต่างจากที่แสดงในการสแกนและสิ่งที่คาดไว้

พวกเขาไม่เพียงแค่ดูดยาชาออกจากร่างกายของผู้ปวยปลุกเขาหรือเธอและพูดคุยเกี่ยวกับวิธีการผ่าตัดที่ต้องการอีกครั้ง

นอกเหนือจากนั้นเทคนิคการรักษาแบบจูหลิง มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรู้ โดยส่วนใหญ่แล้วคนทั่วไปไม่รู้จักวิธีการผ่าตัดที่มีชื่อเสียง ใช้การผ่าตัดรักษาโรคหัวใจพิการตั้งแต่กําเนิด(TOF) เป็นตัวอย่าง นักศึกษาแพทย์ทุกคนรู้ว่ามันคืออะไร แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้

หลิงรันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มากนัก เขาเพียงพูดว่า “ถ้าพวกเขาไม่ใช่นักกีฬาก็ไม่จําเป็นต้องทําการผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวายเช่นนั้น พวกเขาอายุเท่าไหร่?”

มาหยานดินกล่าวว่า “คนหนึ่งอายุสี่สิบแปดคนอีกคนหนึ่งอายุห้าสิบสอง”

หลิงรันกระแอมในลําคอก่อนที่เขาจะหยิบแก้วขึ้นมาและดื่มน้ําเต็มปาก “ แล้วทําไมพวกเขาถึงต้องการรับการผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวาย?”

“ผู้ปวยยืนยันในเรื่องนี้และระบุโดยเฉพาะว่าไม่ต้องการการผ่าตัดที่มีการบุกรุกน้อยที่สุดบัญหาหลักคือผู้ปวยคนหนึ่งบอกว่าเขารู้จักนักข่าวหรืออะไรทํานองนั้นและเขาบอกว่าถ้าเราปฏิเสธที่จะใช้การรักษาเอ็นร้อยหวายแบบจูหลิง กับเขาเขาจะเปิดเผยสิ่งต่างๆต่อสื่อ”

“ เขาจะเปิดโปงอะไร?”

“ ที่เราบอกว่าไม่ใช่คนไข้ไม่ใช่หรือว่าเราไม่เคารพความปรารถนาของคนไข้?” มาหยานดินที่เพิ่งผ่าตัดคนไข้สองคนรู้สึกเหมือนว่าหัวของเขากําลังจะระเบิดเมื่อพบผู้ป่วยใหม่ทั้งสองก่อน

ที่มผ่าตัดของหลิงรันดําเนินการเหมือนกับทีมรักษาอื่น ๆ ในโรงพยาบาล หลังจากที่ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาแล้วแพทย์ผู้รับผิดชอบจะต้องรับผิดชอบโดยตรงต่อเขา สําหรับผู้ป่วยที่จะได้รับ การผ่าตัดแพทย์ผู้ดูแลรับผิดชอบทุกอย่างนอกเหนือจากการผ่าตัดเอง

ทุกอย่างตั้งแต่งานเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการกําหนดเวลาการผ่าตัดของผู้ป่วยไปจนถึงงานหลักๆเช่นการสั่งยาและการตัดสินใจว่าจะเรียกเก็บเงินจากผู้ปวยโดยแพทย์ที่รับผิดชอบพวกเขายังรับผิดชอบต่อการฟื้นตัวหลังการผ่าตัดของผู้ปวยและตัดสินใจว่าควรให้การดูแลผู้ปวยมากน้อยเพียงใดตราบเท่าที่ผู้บังคับบัญชาไม่ได้รับผิดชอบงานเหล่านั้น

ภายในทีมรักษาหมอหลิง มาหยานลินเองมีหน้าที่ดูแลผู้ป่วยที่มีอาการเอ็นร้อยหวายฉีกมาโดยตลอดจนถึงตอนนั้นเขาดูแลคนไข้ไปหลายร้อยคนแล้ว

อย่างไรก็ตามมาหยานลินอาจรู้สึกถึงปัญหาและอันตรายหลังจากที่เขาได้ยินข้อเรีย กร้องของผู้ป่วยใหม่ทั้งสองก่อนหน้านี้

เขาไม่จําเป็นต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ชื่อของ เหมิงฉางเป็นสิ่งแรกที่ปรากฏในความคิดของเขาน่าเสียดายที่มาหยานดิน จะสะกดความคิดของเขาโดยตรง

มาหยานดินสามารถทําให้สิ่งต่างๆชัดเจนที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในการเตือนความจําของเขาที่มีต่อหลิงรัน “ คนไข้ทั้งสองคนมาจากมณฑลกวางตุ้งและพวกเขาบอกว่าพวกเขามาที่นี่ภายใต้คําแนะนําของแพทย์อีกคน แต่พวกเขาปฏิเสธที่จะบอกชื่อแพทย์ที่ส่งพวกเขามาที่นี่ให้ผมทราบ ผมรู้สึกว่าพวกเขาอาจกําลังปฏิบัติตัวภายใต้คําแนะนําของหมอที่แนะนําพวกเขาให้คุณสิ่งที่เกี่ยว กับนักข่าวอาจเป็นเรื่องโกหกก็ได้”

“สองคนนั้นไม่ได้เป็นคนไม่มีเหตุผลจริงๆ” หลิงรันลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปรอบ ๆ ห้องทํางาน

แม้ว่าสํานักงานของเขาจะไม่ใหญ่โต แต่ก็มีการตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ยิ่งไปกว่านั้นคนอื่นๆมักจะเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ในสํานักงานของเขากับเฟอร์นิเจอร์ในสํานักงานของแพทย์คนอื่นๆรวมทั้งเปลี่ยนการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ด้วย ด้วยเหตุนี้การอยู่ในสํานักงานของเขาจึงทําให้ได้รับประ สบการณ์ใหม่ ๆ เสมอ

ทุกวันนี้เมื่อใดก็ตามที่หลิงหรันเขียนงานวิจัยโดยไตร่ตรองเกี่ยวกับวิธีการทําศัลยกรรมบางอย่างเตรียมการก่อนการผ่าตัดหรือคิดเกี่ยวกับการผ่าตัดหลังจากทําเสร็จแล้วเขาก็ชอบที่จะก้าวไปอย่างช้าๆในที่ทํางานของเขา กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและทําให้เขามีจิตใจที่แจ่มใสขึ้น

หม่าเหยียนหลินรู้สึกงุนงงเล็กน้อยขณะที่เขาจ้องมองตามหลิงรันไปรอบ ๆ สํานักงาน “ ไม่มีเหตุผล?”

“ใช่แล้วเราเป็นแพทย์และสิ่งที่สําคัญที่สุดของเราคือการเคารพความปรารถนาของคนไข้” หลิงรันพยักหน้าเล็กน้อยและเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คัดค้านการใช้เทคนิคการรักษาจูหลิงกับผู้ป่วยสองคนนั้น

มาหยานลินขมวดคิ้ว “แต่แนวความคิดของพวกเขายังไม่ถูกต้องพวกเขาอายุเกินสี่ สิบปีแล้วพวกเขาอาจจะนอนโรงพยาบาลได้อีกสามหรือสี่เดือนถ้าพวกเขาต้องได้รับการผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวายแบบเปิดแทนที่จะผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวายที่มีการบุกรุกน้อยที่สุดพวกเขาถูก ใครบางคนหลอกแน่ ๆ”

“ ถ้าอย่างนั้นคุณควรคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เนื่องจากหลิงรัน ไม่ได้ติดต่อโดยตรงกับ ผู้ปวยเขาจึงอนุญาตให้มาหยานลิน ทําเช่นนั้น

หลังจากที่ มาหยานลินออกจากห้องทํางานของ หลิงรันเขาก็ตัดสินใจคุยกับโจวซินเยียนเกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ นายคิดว่าเหมิงฉางส่งพวกเขามาที่นี่เพื่อให้พวกเราเดือดร้อนหรือ? โจวซินเยียนต ระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะที่มาหยานดินถ่ายทอดสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา

“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น” มาหยานลินคาดเดาและพูดต่อว่า “มันเป็นเรื่องจริงที่เราไม่สา มารถทําอะไรได้นอกจากเดาอย่างไรก็ตามเหมิงฉางเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียงถ้าเขาบอกอะไรบางอ ย่างกับผู้ป่วย ผู้ป่วยหรือคนไข้เองก็ต้องเชื่อเขาเป็นธรรมดา “

โจวซินเยียน ส่ายหัวและพูดตัดมาหยานดิน ออก “ เหมิงฉางไม่สามารถตัดเอ็นร้อยหวายของคนไข้แล้วส่งมาให้เราได้ไหม?”

มาหยานลิน ไม่สามารถช่วย แต่หัวเราะ

“อย่าหัวเราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องตลก” โจวซินเยียน ถอนหายใจและกล่าวว่า “ไม่ว่าเหมิงฉางจะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนี้หรือไม่ก็ตามผู้ปวยได้ร้องขอสิ่งนี้ควรเป็นจุดสนใจหลักของเราในตอนนี้ในความคิดของฉันเราควรจัดการกับผู้ปวยก่อน”

โจวซินเยียน ซึ่งทํางานในโรงพยาบาลในเมืองมาหลายปรู้ดีว่าในโลกนี้มีหลายสิ่งที่คลุมเครือหากเขาเข้าใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองเขาจะไม่มีทางทําสําเร็จแม้ว่าเขาจะเกิดในยุคที่จีนยังเป็นสาธารณรัฐก็ตาม อย่างน้อยเขาก็ต้องมีชีวิตอยู่ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิงเพื่อสิ่งนั้น ที่สําคัญที่สุดแม้ว่าเขาจะไปถึงจุดต่ําสุด แต่ฝ่ายที่กระทําผิดจะยังคงไม่ยอมรับการกระทําผิดของพวกเขา ในสายตาของเขาเรื่องที่อยู่ในมือนั้นคล้ายกับสิ่งที่เขาเคยพบในอดีต

ขณะที่โจวซินเยียนจ้องมองไปที่มาหยานลินซึ่งอายุเพียงแค่ครึ่งเดียวเขาก็พูดเบา ๆ อีกเล็กน้อยว่า “แม้ว่าหมอหลิง จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลัง แต่เขาก็ตัดสินใจได้ถูกต้องแล้วพูดคุยกับผู้ป่วยอีกเล็กน้อยหากพวกเขาต้องการรับการผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวายจริงๆเราควรปล่อยให้พวกเขาทําหากทําได้”

มาหยานลินเองก็ไม่พอใจ “ระยะเวลาพักฟื้นของพวกเขาจะยืดเยื้อไปกว่าสามเดือนประเด็นคืออะไร?”

* บางที่พวกเขาอาจเต็มใจที่จะเสียสละนั้น”

“ใครจะอยากให้ระยะเวลาพักฟื้นของพวกเขายืดออกไปสามเดือน?”

“ แต่เส้นเอ็นร้อยหวายของพวกเขาจะแข็งแรงกว่าถ้าได้รับการผ่าตัดรักษาเอ็นร้อยหวายที่ทั่วไปได้ใช่ไหม?”

“ผมเคยคุยกับพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้เข้ายิมด้วยซ้ําอะไรคือจุดที่มีเอ็นร้อยหวายที่แข็งแกร่งขนาดนี้”

“นั่นคือธุรกิจของพวกเขานี่เป็นเรื่องของความชอบส่วนตัว” โจวซินเยียน ถอนหายใจและพูดต่อว่า “บางคนได้รับการผ่าตัดเสริมหน้าอกและบางคนได้รับการผ่าตัดลดขนาดหน้าอกนายมีค วามคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”

มาหยานดินถึงกับพูดไม่ออก คําถามโดนใจเขาจริงๆ

“ไปพบคนไข้ด้วยกันเถอะนั่นคือประเด็นของการพูดคุยกับคนไข้ก่อนการผ่าตัดไม่ใช่เหรอ?” โจวซินเยียน ยิ้ม “ถ้าพวกเขาเต็มใจที่จะอดทนต่อความเจ็บปวดอีกสองสามเดือนเพียงเพื่อให้เอ็นร้อยหวายที่แข็งแรงขึ้นฉันคิดว่าเราสามารถปฏิบัติตามความปรารถนาของพวกเขาและดําเนินการกับพวกเขาได้โดยใช้เทคนิคการักษาแบบจู – หลิง”

“ นายต้องไม่ลําเอียงแล้ว”

“ไม่แน่นอนแม้ว่าผมจะลําเอียง แต่ผมก็จะเอนเอียงไปที่การผ่าตัดที่เปิดแผลให้เล็กที่สุด”

“ ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันที่เราต้องปฏิเสธกับคนไข้นั้นมาถึงแล้ว…. เหมิงฉางจะทําเช่นไร?”

โจวซินเยียนยิ้ม “ ไม่มีใครขอให้นายปฏิเสธพวกเขาเราแค่ต้องทําทุกอย่างที่อยู่ในขอบเขตงานของเราให้ดี”