GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 590

EP 590

เฉินเต๋อกัวจอดรถริมถนนห่างจากสาขาโรงพยาบาลที่โรงพยาบาลไปไฮ่หยาง ในขณะที่เขาเดินไปเขาก็ได้ยินเสียงที่คล้ายกับเสียงหมูที่ทําเมื่อพวกมันถูกเชือดดังออกมาจากสาขาของโรงพยาบาล

ลูกพี่ลูกน้องของเขาเฉาซวงที่มาด้วยก็ยิ้ม “โรงพยาบาลเล็ก ๆ ที่น่าสนใจนะข้างในดูค่อนข้างมีชีวิตชีวามากเลยไม่ใช่หรือยังไงกัน?”

“ฉันเองจะไม่อธิบายว่ามันไม่ได้มีชีวิตชีวาอย่างที่นายคิดหรอก” เฉินเต๋อกัวเองดูท่าทางรำคาญ หลิงรันจะทําการผ่าตัดส่องกล้องส่องให้กับแม่ของเขา มันทําให้เขากังวลมากๆเพราะเขาไม่เคยรู้จักหลิงรันมาก่อนเลยและไม่รู้ว่าฝีมือทางการแพทย์ของหลิงรันจะอยู่ในระดับใดอีกด้วย

แม้ว่าพ่อของเขาจะมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลไบ๋ไฮเซียงในฐานะหัวหน้าเขตและเคยพบกับหลิงรัน แต่เฉินเต๋อกัวก็ไม่ค่อยเชื่อใจพ่อของเขาสักเท่าไรนัก

คนธรรมดามักจะแสดงอคติต่เจ้าหน้าที่รัฐเสมอ หลังจากที่คน ๆ หนึ่งทํางานเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐมาเป็นเวลานานพวกเขาอาจจะเชื่อว่านั่นเป็นสิ่งที่ปกติๆ คนหนึ่งเป็นเช่นนั้นและลงเอยด้วยการมองโลกที่บิดเบี้ยว

ซึ่งแน่นอนการกระทําเช่นนี้เขามักจะเห็นเลขาของพ่อของเฉินเต๋อกัวนั้นทําเป็นประจํา ถึงแม้เลขาคนนั้นจะตําแหน่งไม่ได้สูงมาก แต่เขามีกล้าที่จะขับรถผ่าไฟแดงหลาย ๆ จุดตลอดทางเพื่อให้ทันเวลาอาหารเช้า

เฉินเต๋อกัวไม่รู้ว่าบุคคลที่ได้รับการยกย่องจากนักวิชาการรู้จะมีฝีมือในการักษาเป็นอย่างไร อีกทั้งอายุของเขายังดูเด็กอยู่เลย แต่เฉินเต๋อกัวก็กับมารู้สึกได้แวบหนึ่งว่าหลิงรันน่าจะไม่ใช้หมอธรรมดาอย่างแน่นอน

ในขณะที่เขาฟังเสียงผิดปกติที่ดังออกมาจากสาขาโรงพยาบาลไบ๋ไฮเซียงในตอนนี้ เฉินเต๋อกัวก็สามารถหลบความอคติภายในใจของเขาออกไปได้

ถึงแม้แม่ของเขาจะไปที่เซี่ยงไฮ้ แต่พวกเขาไม่สามารถส่งเธอกลับไปที่ศูนย์เวชศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และการกีฬาและขอให้นักวิชาการสู้เพื่อทําการรักษาเธอได้ ไม่ว่าเขาจะคิดหาวิธีใดก็ไม่มีธีไหนดีเท่ากับวิธีนี้

เฉาซวงเองก็ไม่ได้ดูกังวลอะไรมากกับเหตุการณ์นี้ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นี่ไม่เห็นแปลกเลยฉันเห็นคนเต้นรําในบ้านงานศพมาก่อน”

“เต้นรําในบ้านงานศพคนนั้นต้องเป็นบ้าแน่ ๆ”

“ดูเหมือนว่าบุคคลนั้นกําลังเต้นรําเพื่อเฉลิมฉลองการเสียชีวิตของอดีตสามีของเธอ” เฉาซวงใช้คําพูดได้ดีมากและเขาเปลี่ยนทิศทางความคิดของเฉินเต๋กัวได้อย่างง่ายดาย

การแสดงออกของเฉินเต๋อกัว ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเพิกเฉยต่อเสียงแปลก ๆ และเข้าไปในสาขาโรงพยาบาลไบ๋ไฮเซียง

ในขณะที่เขาก้าวเข้าไปในสาขาของโรงพยาบาลเขาเห็นว่าหมอและคนไข้ทุกคนมองไปในทิศทางเดียวกัน

“เกิดอะไรขึ้น?” เฉาซวงริเริ่มที่จะก้าวไปข้างหน้าและถามแพทย์ที่มีประสบการณ์

เขาพยายามเบิกทางเพื่อหามุมเข้าไปสังเกตความวุ่นวายนั้นและพูดอย่างฟุ้งซ่านว่า “ภรรยาของคนไข้พยายามจะแสดง ฉันคิดว่าพวกเขาไม่สามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้”

“หือไม่สามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้หรือไม่?” ทั้งเฉินเต๋อกัว และเฉาซวง ต่างก็สงสัย

เมื่อหมอที่ดูมีประสบการณ์หันมาและเห็นเครื่องแต่งกายของเฉินเต๋อกัวและ เฉาซวงเขาก็ตัดสินใจที่จะเดินหนีจากเรื่องนี้ไป “ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ว่าจะเป็นอะไรผู้หญิงคนนั้นตะโกนมาสักพักแล้ว”

เมื่อ เฉินเต๋อกัว และ เฉาซวงได้ยินสิ่งนี้พวกเขาก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ชายคนนั้นสินะหลิงหรัน” เนื่องจากเฉาซวงสูงกว่าเฉินเต๋อกัวทําให้เขาอยู่ในมุมที่มองเห็นหลิงรันในขณะที่เกิดความชุลมุนได้อยู่

ด้วยความตกใจเฉินเต๋อกัวกล่าวว่า “นายรู้จักเขาได้อย่างไรนายเคยพบหลิงรันมาก่อนหรือป่าว?

“เปล่า แต่ลุงฉันเคยเจอ เขาไม่เคยเห็นบอกว่าหลิงรันจะหล่อมากขนาดนี้?”

“มีคนหล่อมากมายในโลกนี้” เฉินเต๋อกัว หัวเราะ

เฉาซวงส่ายหัว “นายจะไม่พูดแบบนั้นหลังจากเจอเขา”

ในตอนนี้ตําแหน่งที่เฉินเต๋อกัวนั้นมองไม่เห็นอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวก่อนที่จะเขย่งปลายเท้าเพื่อดูความวุ่นวายอีกครั้ง หลิงรันหันมาและหยูหยวนเป็นคนแรกที่เขาสังเกตเห็น “ฉันเห็นคนแคระ”

ผู้ป่วยกําลังร้องครวญคราง

ญาติๆของผู้ป่วยกรีด

ผู้คนที่ล้อมรอบพวกเขากําลังสนทนากัน

ร่างกายของผู้ปวยเบียดเสียดกัน

ใช้เวลาเพียงแค่มองหาหยุหยวนเพียงครั้งเดียวเพื่อมองเห็นเฉินเต๋อกัว และเธอจับจ้องไปที่เขาเหมือนเหยี่ยว

เฉินเต๋อกัวซึ่งอยู่ห่างจากเธอประมาณสิบฟุตยิ้มอย่างรู้สึกผิด เพียงแค่นั้นหยูหยวนก็หยุดยิ้ม

เฉินเต๋อกัวเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาและพึมพําเบา ๆ กับลูกพี่ลูกน้องของเขา “เมื่อคนสองคนที่มีมุมมองต่างกันมาเจอกันพวกเขาไม่สามารถสื่อสารกันได้เพราะโลกของพวกเขาต่างกัน

“อะไร?”

“ฉันไม่เห็นหลิงหรัน”

“ลองดูดีๆ” เฉาซวงเพียงแค่เม้มริมฝีปาก

เฉินเต๋อกัวปลายนิ้วเท้าอีกครั้ง ในขณะนั้นหลิงรันได้หันมาหาเขาแล้ว

เฉินเต๋อกัว จําเขาได้ทันที เขาพูดด้วยความประหลาดใจ “มิน่าเล่า…”

“คิดเหมือนฉันใช่ไหม”

“ใช่” เฉินเต๋อกัว พิมพ์และสายตาของเขาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของหลิงรัน

หลิงรันกําลังเย็บแผลของคนไข้

ในตอนนี้จุดที่ได้รับบาดเจ็บหลิงรันได้ฉีกเสื้อในส่วนนั้นออกมา นอกเหนือจากนี้เนื้อตัวของผู้ป่วยยังดูม่อมแม่มมาก ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นดินและเลือด มันเป็นภาพที่น่าสยดสยอง

หลิงรันสวมหน้ากากปิดปากและคิ้วของเขาขมวดมุ่น อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างคล่องแคล่วและเกือบเป็นจังหวะ

จากนั้น เฉินเต๋อกัวก็ให้ความสนใจกับเสื้อผ้าและผมของหลิงรันเขาสังเกตเห็นโดยสัญชาตญาณว่าหลิงรันดูเหมือนจะเป็นพวกที่รักความสะอาดเอามากๆ

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขากําลังทําอยู่ตอนนี้ก็ยังห่างไกลจากสุขอนามัย

เนื้อของผู้ป่วยเผยออกมาและบาดแผลก็มีเลือดไหลออกมา เฉินเต๋อกัวเหลือบมองไปที่หลิงรันอีกครั้งก่อนที่เขาจะพูดช้าๆ “เขาดูเหมือนหมอ”

“ถ้าฉันหล่อขนาดนี้ฉันจะอยู่ที่บาร์ตลอดไป” เฉาซวงลูกพี่ลูกน้องของเฉินเต๋อกัว มีบุคลิกที่ค่อนข้างดีและเขาค่อนข้างจะเป็นพวกเข้าสังคมเก่ง อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้สนใจที่จะทํางานบริการเช่นนั้น

เฉินเต๋อกัวยิ้มและไม่พูดอะไร เขาเฝ้าดูขณะที่หลิงรันเย็บผู้ป่วยเสร็จและพูดคุยกับญาติในครอบครัวของผู้ป่วย เขาเดินไปข้างหน้าหลังจากที่ฝูงขนแยกย้ายกันไป

“หมอหลิง” เฉินเต๋อกัว ทักทายหลิงรัน

“เดี๋ยวก่อนฉันต่อคิวมาตั้งนานฉันต้องรักษาก่อน” เสียงของผู้หญิงที่เคยกรีดร้องนั้นดูน่ากลัวอยู่แล้ว แต่เธอก็ถูกครอบงําเช่นเคย เมื่อเธอหันไปมองหลิงรันเธอก็ไม่สามารถทําให้สีหน้าของเธอออนลงได้ทันเวลา เธอเพียงแค่ลดเสียงลงและพูดว่า “ช่วยรักษาเขาด้วย พ่อของลูกฉันยังต้องทํางาน เป็นพนักงานเสริฟ์และเขาไม่สามารถที่จะพิการได้”

“เขาจะพิการแน่นอน” หลิงรันตอบ จากนั้นเขาก็ยิ้มให้เฉินเต๋อกัวเป็นรอยยิ้มที่ดูสง่างามจริงๆ

หยูหยวนรีบวิ่งไปยืนระหว่างผู้หญิงคนนั้นกับหลิงรัน เธอบอกว่า “สามีของคุณจะกลับมาเป็นปกติหลังจากที่เขาพันแผลแล้วช่วยตามผมไปทําเอกสารให้เสร็จ”

“เขาไม่ใช่สามีของฉัน” หญิงสาวกล่าวอย่างมั่นใจ และฉันยังไม่ได้รับเอกสารใด ๆ เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้หลังจากที่เขาฟื้น”

มีข้อมูลมากมายในคําพูดเหล่านั้นและแพทย์สองสามคนก็หันมามองเธอ

เมื่อหลิงรันจัดการพันแผลจนเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นหลบผู้หญิงคนนั้นและออกจากห้องรักษา

เนื่องจากเขาได้เย็บแผลให้ผู้ป่วยและกําหนดยาให้กับเขาแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็ไม่ใช่เรื่องของเขา เขาไม่สามารถดูแลน้อยลงหากผู้ป่วยปฏิเสธที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลและพยายยามบ่ายเบี่ยงค่ารักษา

เฉินเต๋อกัว และเฉาซวงติดตามหลิงรันไปทันที พวกเขาทักทายหลิงรันอีกครั้งหลังจากที่พวกเขาเดินห่างออกมาจากห้องรักษา

หลิงรันไม่แม้แต่จะหยุดมองพวกเขา

“เรานัดคุณมาผ่าตัดแม่ของผม” เฉินเต๋อกัว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดคุยเกี่ยวกับแม่ของเขาและจากนั้นเขาก็สามารถดึงดูดความสนใจของหลิงรันได้

“โอ้คุณเป็นลูกของเฉาลู่?” ภรรยาของหัวหน้าเขตเป็นคนเดียวที่หลงรันตกลงที่จะผ่าตัดเมื่อไม่นานมานี้เขาจึงรู้ได้ทันทีว่าเฉินเต๋อกัวพูดถึงใคร

เฉินเต๋อกัวพยักหน้าอย่างโกรธเกรี้ยวและถอนหายใจตัวยความโล่งอก

“แม่ของคุณมีอาการปวดบ่อยหรือป่าว?” หลิงรันถามคําถามในทันที

“เอิ่ม …” เฉินเดือกัวลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “อาการบวมที่หัวเข่าของเธอดูเหมือนจะแย่ลงเธอยังสามารถยืนได้ แต่โดยพื้นฐานแล้วเธอไม่สามารถเดินได้แล้ว”

หลิงรันฮัมเพลงเพื่อรับทราบ จากมุมมองของแพทย์อาการของเฉาลู่ถือว่าคงที่

แม้ว่าเฉินเต๋อกัวจะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นว่าหลิงรันเป็นอย่างไรเขาก็รีบพูดว่า “หมอหลิงผมอยากจะขอความช่วยเหลือ”

หลิงรันยังคงเดินไปข้างหน้าและไม่ตอบสนอง

“ประมาณนี้… หมอหลิง…”

หลิงรันเร่งฝีเท้า

เฉินเต๋อกัวเริ่มวิ่ง แม้ว่าขาของเขาจะยาวประมาณ 1.5 เท่าของขาของหยูหยวน แต่ก็ยังถือว่าสั้น เขาเร่งฝีเท้าและสบตากับหลิงหรันก่อนจะพูดต่อ “หมอหลิงคุณกลับไปที่หยุนหัวสักพักได้ไหมช่วงนี้แม่ของฉันกินยาแก้ปวดทุกวันมันอาจจะช่วยเธอได้มากในการผ่าตัดก่อนหน้านี้”

หลิงรันหยุดเดินและขมวดคิ้วเมื่อเอ่ยถึงคนไข้ “ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้พวกคุณไม่ควรคิดที่จะให้ศัลยแพทย์คนอื่นทํางานแทนหรือไม่แพทย์หลายคนในแผนกศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลหยุนหัวรู้วิธีดําเนินการกับผู้ปวยที่เป็นอาการอักเสบที่เยื่อบุ”

ถือเป็นการผ่าตัดที่ง่ายที่สุดวิธีหนึ่งในบรรดาการผ่าตัดกระดูกหลิงรัน ไม่เห็นความจําเป็นที่จะต้องกลับไปที่หยูหยวนเพื่อสิ่งนี้ ไม่ใช่ว่าเขาสามารถผ่าตัดคนไข้ทุกคนที่ต้องการเขาได้ เขาจะเสียเวลามากขึ้นหากต้องเดินทางไป – กลับ

เฉินเต๋อกัวส่ายหัว “เนื่องจากนักวิชาการจําแนะนําคุณเราอยากให้คุณปฏิบัติต่อแม่ของเรา”

“คนไข้สามารถเดินทางโดยรถยนต์ได้ใช่ไหมพวกคุณสามารถส่งเธอไปที่โรงพยาบาลบาซ๋างเซียงได้” หลิงรันประนีประนอมเล็กน้อย แม้ว่าโรงพยาบาลในสาขาโรงพยาบาลไบ๋ไฮเซียงจะไม่ได้มีอุปกรณ์ครบครัน แต่ผู้ป่วยก็แค่ได้รับความทุกข์ทรมานจากอาการอักเสบที่เยื่อบุและอุปกรณ์ที่นี่ก็เพียงพอแล้ว

เฉาซวงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เราปล่อยให้คนไข้นั่งอยู่ในรถเป็นเวลาหลาย ๆ ชั่วโมงไม่ได้หรอกนะถนนเป็นหลุมเป็นบ่อและเธอคงเจ็บปวดมาก”

“พวกคุณสามารถใช้เฮลิคอปเตอร์ได้ด้วย” ผู้อํานวยการแผนกฮงปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลัง ควันบุหรี่ เขาดูเหมือนราชาแห่งแหลมทอง [1]

ออร่าที่เปล่งออกมาจากผู้อํานวยการแผนกฮงนั้นแข็งแกร่งกว่าของเฉาซวง เฉาชวงพึมพำ ทําไมเขาไม่เดินทางปกติ?”

“บางที่วันๆหนึ่งในฐานะหมอก็ต้องมีเรื่องให้ต้องทําหลายเรื่องเช่นกัน” จากนั้นผู้อํานวยการแผนกฮงก็เปลี่ยนหัวข้อว่า “หลิงรัน ถ้าไม่มีอะไรเป็นพิเศษที่คุณต้องทําในสองสามวันนี้ ”

“พี่ใหญ่พี่สาว!”

“น้องสาว!”

เสียงคํารามสองสามคําดังขึ้นจากด้านหลังและกลบเสียงของผู้อํานวยการแผนกฮง

ทุกคนมองไปข้างหลังพวกเขาและเห็นว่าผู้หญิงที่กําลังกรีดร้องตอนนี้เดินปวกเปียกและ นอนอยู่บนพื้นหยูหยวนกําลังเตรียมทํา CPR อยู่แล้ว

“หัวใจหยุดเต้น นําเครื่องกระตุ้นหัวใจ!” หยูหยวนตะโกนก่อนที่จะเธอนอนหงายและทําการกดหน้าอก

หลิงรันวิ่งเข้าหาหยูหยวน และผู้หญิงคนนั้นทันที