GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 542

EP 542

By loop

หลังจากที่คลินิคตระกูลได้รับการปรับปรุงใหม่ไม่เพียง แต่รักษาบรรยากาศในอดีตไว้เท่านั้น แต่ยังได้รับการตกแต่งด้วยองค์ประกอบที่ทันสมัยอีกด้วย ยิ่งมีคนมองมากเท่าไหร่เขาก็จะพบว่ามันน่าดูมากขึ้น

นักออกแบบยังตัดแต่งต้นไม้เก่า ๆ ในลานบ้านและเติมเต็มช่องว่างบนทางเดินด้วยต้นไม้ทุกชนิด

ต้นไม้ต่างๆมีความสวยงามอย่างน่าทึ่งหลังจากที่พวกเขารดน้ำ

ต้นแมงมุมที่ห้อยอยู่สูงมีการเติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์

เพื่อนบ้านวัยชราบางคนอยู่แถวคลินิกตระกูลมาสองสามทศวรรษแล้ว พวกเขาทั้งหมดเองก็ชมเชยสำหรับรูปลักษณ์ใหม่ของคลินิก แต่พวกเขายังคงสงสัยในคุณภาพของการดูแลสุขภาพที่มีให้ อย่างไรก็ตามเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเจ็บป่วยพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะมารักษาที่คลินิคตระกูลหลิงอยู่ดี

คลินิคตระกูลหลิง มีการพัฒนาอย่างดีในแง่ของจำนวนลูกค้าและเจ้าของคลินิกในบริเวณใกล้เคียงก็รู้สึกอยากร้องไห้เมื่อเห็นว่า คลินิคตระกูลเริ่มแออัดเพียงใด

แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ที่มีอิทธิพลมากที่สุดประจำท้องที่. ก็ได้แวะมาเยี่ยมชมและยินดีด้วย

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหลิงโจวพบปะกับผู้อำนวยการสำนักงานตำบลด้วยท่าทางผ่อนคลายโดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่สตางค์เดียว

เขาเปิดคลินิกมาสามสิบปี แม้ว่าเขาจะไม่เคยพบกับเจ้าหน้าที่ที่มีอันดับสูง แต่เขาก็มีประสบการณ์มากในการติดต่อกับผู้อำนวยการสำนักงานตำบลและเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการ

ก่อนที่ผู้อำนวยการสำนักงานตำบลจะจากไปหลิงโจว ก็ขอให้คนหลังถ่ายรูปร่วมกับเขาอย่างไร้ยางอาย จากนั้นเขาก็พิมพ์รูปถ่ายลงลามิเนตและแขวนไว้บนผนังสีขาวของห้องสังเกตการณ์

“นี่ดูว่าง ๆ ไปหน่อยมาถ่ายภาพเพิ่มเติมในอนาคตแล้วแขวนไว้บนผนังเพื่อให้ดูดีขึ้น” หลิงโจว แขวนกรอบรูปไว้บนเล็บที่เขาเพิ่งตอกเข้ากับผนัง จากนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพยักหน้า เขาดูไม่พอใจมาก

กำแพงสีขาวที่มีรูปถ่ายที่มีคนสองคนอยู่ข้างในจะดูน่าขนลุกในตอนกลางคืน

“เราสามารถเพิ่มคำบรรยาย: รูปถ่ายของหลิงโจวและผู้อำนวยการสำนักงานตำบลประตูแห่งชัยชนะ” เสียงฝีเท้าของกวนซี่ ดังขึ้นและเธอแสดงความคิดเห็นเมื่อเห็นรูปถ่าย

หมอจียง ซึ่งยืนอยู่ข้างๆพวกเขาหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้ว่าหลิงโจวคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้สักครู่ “ฉันคิดว่ากวนซี แค่ให้คำแนะนำที่ดีเราไม่ควรดูถูกผู้อำนวยการสำนักงานเขตของเรานอกจากนี้เรายังสามารถทำเช่นเดียวกันเมื่อมีคนมีชื่อเสียงคนอื่นมาเยี่ยมชมคลินิกของเรา อืมเราไม่ควรใส่คำบรรยาย ในขณะนี้มันจะทำให้ภาพและคำบรรยายภาพดูเหงาเกินไป “

แม้ว่าหมอจียงจะรู้สึกเหมือนกำลังอยากจะโต้กลับไป แต่สิ่งที่หลิงโจวเพิ่งพูดก็อาจแสดงออกได้เป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะไม่สนใจสิ่งอื่น แต่หลิงรันก็ทำได้ดีมากในการสื่อสารกับผู้คนที่มีผู้อาวุโสจากโรงพยาบาลที่ทำการจองไว้เพื่อสิ่งนั้นหมอจียง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “ทำไมเราไม่แขวนรูปถ่ายที่หลิงรัน ถ่ายร่วมกับบุคคลที่มีชื่อเสียงแทนล่ะ?”

“ไม่นั่นจะเป็นการดึงความสนใจไปจากเจ้าของคลินิกแห่งนี้” หลิงโจวปฏิเสธความคิดนี้ทันที

หมอจียงถึงกับเงียบและตะลึงอยู่ ‘คุณฟังดูมีเหตุผลมากจนไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว‘

กวนซีปรบมือและเสียงที่เกิดขึ้นดังมากราวกับว่ารถชนเพิ่งเกิดขึ้น เธอหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “คลินิกของเรากำลังก้าวหน้าไปอีกไม่นานกำแพงก็จะเต็มไปด้วยรูปถ่าย”

“เธอพูดถูก.” หลิงโจวมีความสุขทันที “ เมื่อคลินิกของเราขยายตัวในอนาคตเธออาจได้รับเป็นหัวหน้าพยาบาลได้”

“ขอบคุณผู้อำนวยการหลิง”

หลิงโจวถึงกับนิ่งไปสักพัก จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาดัง ๆ

แก้มของกวนซี บวมมากจนดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ เธอหัวเราะไปพร้อมกับหลิงโจวและพูดต่อ “ผอ. หลิงเนื่องจากคลินิกของเราเพิ่งเป็นที่รู้จักของผอ.ของหน่วยงานท้องที่ เราควรจัดงานเลี้ยงฉลองไม่ใช่เหรอ”

“เราจะเฉลิมฉลองกันอย่างไร” หลิงโจวถึงกับโต้ขอส่งสัยทันที

“ เมื่อวานไม่เหลือไก่ฟ้าแล้วเหรอมาทำแกงจืดกินกับข้าวกันเถอะ” กวนซี น้ำลายสอเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอจึงพูดต่อ “มันจะเข้ากันได้ดีกับเนื้อวัวและแก้มหมูเรายังสามารถทำหางหมูได้ในขณะที่เรากำลังทำอยู่ฉันสามารถกินข้าวสามชามได้ทั้งหมด”

หลิงโจวรู้สึกเหมือนล้อเลียนกวนซี ในขณะที่เขาจ้องมองเธอ แต่เขาตัดสินใจที่จะจับลิ้นของเขา

“ใช่เราควรทำอย่างนั้นนี่เป็นโอกาสที่น่ายินดีมากจริงๆ” หลิงโจวกล่าวอย่างไม่จริงใจ จากนั้นเขาก็ถามว่า “เราควรจะมีเนื้อผัดพริกป่นหรือเนื้อวัวต้มกับซอส”

“ เนื้อตุ๋น!” น้ำลายของกวนซีกำลังจะหยดออกจากปากของเธอ

“ไม่มีปัญหามาทานอาหารเย็นด้วยกันหลังเลิกงานฉันจะทำอาหาร” มีรอยยิ้มบนใบหน้าของหลิงโจว

กวนซีพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและทิ้งถุงถ่ายของเหลวไว้ใต้แขนของเธอ เธอเดินออกจากสถานที่ด้วยขาซ้าย 112 ปอนด์และขาขวา 108 ปอนด์

หลิงโจว และ หมอจียง ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลิงรันกลับบ้านเพื่อทานอาหารค่ำในตอนกลางคืนด้วย

ไก่ฟ้าขนาด 2.5 ปอนด์ที่ตุ๋นมาตลอดทั้งวันเต็มไปด้วยกลิ่นหอม

มีเนื้อวัวแก้มหมูและหางหมูทั้งจานวางอยู่บนโต๊ะ ห้องอาหารดูเหมือนแผงขายเนื้อตุ๋น

หลิงรันอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเมื่อเห็นเช่นนั้น “ เมื่อเร็ว ๆ นี้พี่กวนซีกลับมาลดน้ำหนักอีกแล้วหรอ?”

“ฉันคิดอย่างนั้น” หลิงโจวสวมสีหน้าเคร่งขรึม “ เธอบอกว่าอยากกินข้าวสามชาม”

“ ข้าวสุกหรือยัง” หลิงรันก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ทำเรื่องเล็กน้อย

หลิงโจวพยักหน้าและชี้ไปข้างหลังเขา มีหม้อหุงข้าวสามใบบนโต๊ะสแตนเลสในห้องครัวที่เพิ่งปรับปรุงใหม่

หมอจียงไอสองสามครั้งและพูดว่า “ฉันจะไม่ไปร่วมทานอาหารเย็นกับพวกคุณภรรยาของฉันรอฉันอยู่ที่บ้านดังนั้นฉันต้องขอตัวกลับก่อน … “

“พี่จียง, กวนซีพูดคุยเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองใช่หรือไม่ฉันจะบอกอะไรเธอเมื่อเธอถามเกี่ยวกับที่อยู่ของคุณในภายหลัง” หลิงโจว ทำลายแผนการหลบหนีของหมอจียงอย่างอ่อนโยน

คุณหมอจียงพึมพำ “แล้วฉันจะบอกยังไงกับภรรยาฉัน”

“นี่เป็นอาหารมื้อแรกของกวนซี หลังจากเราทำงานด้วยกันมาตั้งนาน”

“ อะไรนะ”

“ถ้าเธอยังควบคุมอาหารอยู่เธอก็จะต้องทานเนื้อสัตว์ให้ได้มากที่สุดเธอจะไม่กินข้าวอย่างแน่นอนและถ้าผ่านไปสักระยะหนึ่งแล้วที่อาหารของเธอสิ้นสุดลงเธอก็จะไม่ขอข้าวสามชามเช่นกัน” หลิงโจวชี้แจงข้อเท็จจริงและให้เหตุผลกับหมอจียง

ผู้หญิงที่ลดน้ำหนักเป็นเรื่องที่น่ากลัวและนี่เป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงกวนซี

และเธอน่ากลัวที่สุดเมื่ออาหารของเธอล้มเหลว

หมอจียง หยุดนิ่งในเส้นทางของเขา

“ทำอาหารเจบ้างได้ไหม” หมอจียง ถอนหายใจ “ ถุงน้ำดีฉันมันอาการแย่แล้วและฉันกินเนื้อสัตว์ไม่ได้”

“ ฉันเตรียมอาหารมังสวิรัติดูสิมาดูสิวากวนซีจะคิดยังไง ต่อให้ถุงน้ำดีของคุณไม่มีปัญหา ก็ไม่มีใครวางแผนจะแย่งอาหารของคุณอยู่ดี” หลิงโจวหัวเราะให้กับเรื่องตลกของตัวเองและพูดต่อ “ คลินิกของเราไม่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน แต่อย่างใดและไม่มีใครสนใจว่าคุณมีถุงน้ำดีแค่เหลือแค่ไหน”

หมอจียงจ้องมองไปที่หลิงโจวด้วยสีหน้ามึนงงและพูดอย่างเรียบเฉยว่า ” ฉันรู้สึกหนาวแค่ได้ฟังเรื่องตลกของคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นสำหรับอาหารเย็น” กวนซีที่เพิ่งเปลี่ยนถุงถ่ายของเหลวของผู้ป่วยทั้งหมดมา ขณะที่เธอจ้องมองไปที่เนื้อบนโต๊ะด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้าเธอก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “พอแค่นี้ฉันคิดว่าซุปไก่เสร็จหรือยังข้าวล่ะเราจะทำข้าวต้มปลาดีไหมฉันไม่คิดว่าเราจะมีปลาเหลือ”

ทุกคนตั้งใจฟังสิ่งที่กวนซี พูดและแสดงท่าทางต่อกันด้วยสายตา

‘กวนซีไปลดน้ำหนักมาแน่นอน!‘

‘อาหารเหล่านี้มันไม่ใช่ปกติที่เธอกิน!‘

‘กวนซีเธอน่ากลัวมาก … ‘

หมอจียงเป็นคนที่พยายามบอกทุกคนว่ากวนซีเป็นคนที่น่ากลัวแค่ไหน

… ..

หลิงรันอยู่อย่างเงียบ ๆ ในงานเฉลิมฉลองที่ดูประหลาดเช่นนี้ เขาจ้องมองไปที่กวนซี ขณะที่เธอหยิบชามที่เธอใช้ทุกครั้งที่อาหารของเธอล้มเหลว เส้นผ่านศูนย์กลางของโถสแตนเลสยาวกว่าหน้าแข้งของผู้ใหญ่และความลึกของมันยาวกว่าเท้าของเด็ก

มีแม้แต่คำที่สลักไว้บนอ่างสแตนเลส: เสี่ยวซี นี่คือชื่อของกวนซีที่แท้จริง

แม้แต่ข้าวจากหม้อหุงข้าวใบเดียวก็ไม่สามารถเติมอ่างสแตนเลสได้

กวนซีเทซุปไก่ลงในชามอย่างเงียบ ๆ และหยิบเนื้อวัว จากนั้นเธอก็เอาแก้มหมูและหางหมูเข้าปาก

“เสร็จแล้วผมจะกลับไปโรงพยาบาลก่อน” หลิงรันทำข้าวทั้งหมดในชามเสร็จด้วยความเร็วแสง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเตรียมที่จะจากไป

“ มันดึกแล้วนะ” หลังโจวยื่นมือของเขาและพยายามทำให้ลูกชายของเขาอยู่กับเขาเพื่อเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของ กวนซี

หลิงรันส่ายหัวด้วยความมุ่งมั่น “คืนนี้ยังมีการผ่าตัดบางอย่างที่กำหนดไว้ฉันต้องกลับไป”

หลังจากที่หลิงรันพูดอย่างนั้นเขาก็หันกลับไปที่โรงรถ จากนั้นเขาก็เข้าไปในโฟลค์สวาเกเจตต้า ของเขาและขับออกไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

โรงรถได้รับการปรับปรุงใหม่เช่นกันผนังเป็นสีเงินและสีขาวให้กลิ่นอายที่ค่อนข้างทันสมัย

โฟลค์สวาเกเจตต้าพิ่งถูกล้างมาและเครื่องยนต์ส่งเสียงดัง แม้ว่าจะไปได้ช้าเพราะการจราจรหนาแน่น แต่เสียงก็ยังดังเช่นเคย

หลิงรันจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างและขับรถอย่างระมัดระวัง เขาไม่ปล่อยยามลงเพียงเพราะรถแล่นช้ากว่าจักรยานตีคู่

หลิงรันเองไม่ชอบขับรถในช่วงเวลานี้ของวัน การจราจรแย่มากและเสียเวลามาก ถ้าหลิงรันมีทางเลือกเขาคงจะตื่นตอนตีสามและมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

* วี๊ดวิ้วววววว… *

รถพยาบาลขับมาถึงรถของเขา

หลิงรันมองไปรอบ ๆ และพยายามหลีกทาง แต่ไม่มีที่ว่างเลย

รถที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่ได้ยินเสียงรถพยาบาลเช่นกัน

“ผู้ป่วยหัวใจวายรถคันข้างหน้าช่วยหลีกทางได้ไหม” คนที่นั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารของรถพยาบาลตะโกนเสียงดัง

หลิงรันขมวดคิ้ว รถคันข้างหน้าพุ่งไปข้างหน้าหนึ่งนิ้วและหลิงรันก็นำรถของเขาไปด้านข้างทันทีเพื่อให้รถพยาบาลแล่นไปข้างหน้า

รถพยาบาลหยุดอีกครั้งหลังจากผ่านไปประมาณสามสิบสองฟุต

มีคนเปิดประตูหลังของรถพยาบาลและสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยก็วิ่งออกไป แพทย์สามารถเห็นการทำ CPR

เห็นได้ชัดว่าแพทย์เหนื่อยมาก การทำ CPR เป็นขั้นตอนการเก็บภาษีทางกายภาพ

โดยไม่ลังเลเมื่อรถคันหน้าพุ่งไปข้างหน้าหลิงรันก็ขับรถของเขาไปที่เตียงดอกไม้ข้างถนน การซ่อมโฟลค์สวาเกเจตต้า นั้นไม่แพงเลยและ หลิงรันก็ไม่คิดแม้ว่าด้านล่างของรถจะเสียหายเพราะเหตุนี้ก็ตาม

หลิงรันออกจากรถและวิ่งไปที่รถพยาบาลข้างหน้าเขา เขาพูดขณะที่ปีนขึ้นไปบนรถพยาบาล “ฉันหมอหลิงมาจากแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลหยุนหัวฉันจะช่วยทำCPR ให้คุณ”

แพทย์คนนั้นรู้สึกเหนื่อยมากจนแทบจะเป็นลม ถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตมนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้องเธอคงจะยอมแพ้ไปนานแล้ว

เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่หลิงรันพูดเธอก็หลีกทางให้เขาทันที

หลิงรันเข้ามาโดยไม่พลาดจังหวะและเริ่มกดหน้าอกของผู้ป่วยด้วยแรง

ณ เวลานี้คนขับและผู้โดยสารของรถที่อยู่ด้านหลังก็ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาเริ่มบีบแตรและบางคนที่เห็นอกเห็นใจมากขึ้นก็ออกจากรถและวิ่งไปข้างหน้าเพื่อตะโกนให้รถหลีกทางเช่นเดียวกับสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วย

ในที่สุดรถพยาบาลก็เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ หลังจากนั้นไม่นานตำรวจจราจรก็ได้มาช่วยเบี่ยงการจราจร

“ตรงไปที่โรงพยาบาล หยุนหัวโทรไปที่แผนกฉุกเฉินและบอกให้เตรียมรับผู้ป่วยบอกอาการของผู้ป่วย” ขณะที่หลิงรันทำ CPR แม้แต่เสียงของเขาก็ยังเต้นเป็นจังหวะ

เขาไม่รู้ว่าการทำ CPR ใช้เวลานานแค่ไหนก่อนที่เขาจะเข้ารับตำแหน่ง แต่ด้วยความเร็วที่รถกำลังแล่นไปในตอนนี้เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาลก็ถือว่าเป็นการทำ CPR ที่ยาวนานอย่างแน่นอน ผู้ป่วยดังกล่าวมีโอกาสสูงที่จะถูกนำกลับไปใช้ชีวิตที่โรงพยาบาลหยุนหัว

แพทย์สามารถเห็นได้ว่าหลิงรันเป็นมืออาชีพจากวิธีการทำ CPR เธอตกลงตามคำขอของเขาทันทีและโทรออก

* โอนนนนนคค. *

รถสองสามคันข้างหลังบีบแตรอีกครั้ง

คนขับรถพยาบาลที่เปิดประตูหลังก็บีบแตรสองสามครั้ง จากนั้นเขาก็ค่อยๆขับออกไปจากพื้นที่แออัดผ่านเส้นทางที่รถคันข้างหน้าสร้างขึ้น

หลังจากรถพยาบาลขับออกไปเส้นทางก็หายไปอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมาความวุ่นวายนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว