GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 483

EP 483

By loop

“ หมอหลิงหมอหลิง…” ผู้สื่อข่าวเติ้งเหวินเฉิงก้าวขึ้นไปบนประตูทางเข้าที่ปิดสนิทเพื่อเปิดมัน จากนั้นเขาก็ติดตามเดินหลิงรันอย่างใกล้ชิด

หลิงรันกำลังเดินไปพร้อมกับรถเข็นและเขาก็ไม่คิดจะหยุดเดินด้วย เขาพูดโดยไม่หันหลังกลับมา“ ขอตัวก่อนวันนี้ผมไม่พร้อมให้สัมภาษณ์ ”

“ ไม่พร้อมอย่างงั้นหรอ…ฉันได้รับเชิญจากผู้อำนวยการแผนกฮวงเลยนะ” เติ้งเหวินเฉิงหัวเราะอย่างเชื่องช้า

หลิงรันกล่าวว่า“ ผมไม่พร้อมให้สัมภาษณ์ในตอนนี้”

“ ทำไมล่ะ คุณอารมณ์ไม่ดีหรอ? การผ่าตัดไม่ดำเนินไปอย่างราบรื่นหรือไม่” ความจริงเติ้งเหวินเฉิงได้เริ่มการสัมภาษณ์แล้ว

หลิงรันหยุดรถเข็นของเขาเพราะเติ้งเหวินเฉิงเอาแต่คุยกับเขา เขาไขว่ห้างและตอบว่า“ การผ่าตัดเป็นไปอย่างราบรื่น แต่สำหรับการผ่าตัดมะเร็งตับอัตราการกลับเป็นซ้ำภายใน 5 ปีคือ 60% ถึง 80% ไม่ว่าการตัดของศัลยแพทย์จะสะอาดแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องแก้ปัญหาได้”

“ คุณคงเป็นคนที่ห่วงคนไข้มากสินะ” เติ้งเหวินเฉิงจดบันทึกสิ่งนี้ภายในใจทันทีในขณะที่เขายืนยันสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นข้อสันนิษฐานของเขาโดยถามหลิงหรัน

“ การผ่าตัดไม่ใช่วิธีแก้มะเร็งตับ” หลิงรันให้คำตอบที่ไม่เกี่ยวข้อง

“ แล้วคุณคิดว่าทางออกควรเป็นอย่างไร? ยาเสพติดเป้าหมาย?”

“ ฉันไม่รู้” หลิงรันไม่ชอบคำตอบแบบนี้ แต่เขาก็ยังตอบอย่างตรงไปตรงมา จากนั้นเขาก็เคลื่อนรถเข็นออกจากทางเดินด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น

เติ้งเหวินเฉิงเดินตามหลังไปอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองไปที่การแสดงออกของหลิงรันและเขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเกี่ยวกับหัวข้อนี้ เขายิ้มและถามอย่างอื่นแทน“ หมอหลิงคุณจะทำอะไรตอนนี้”

“ พักผ่อนสักครู่”

“ผ่อนคลาย? คุณจะผ่อนคลายอย่างไรหมอหลิง”

“ ทำการผ่าตัด” หลิงรันตอบในขณะที่เขาผลักเปิดประตูห้องผ่าตัดและเหลือบมองไปที่วิสัญญีแพทย์และพยาบาลที่กำลังยุ่งอยู่ จากนั้นเขาถามว่า“ การเตรียมตัวเป็นอย่างไรบ้าง”

“ อีกห้านาที” วิสัญญีแพทย์ที่กำลังยุ่งอยู่หน้าเตียงผ่าตัดตอบรับกลับมา

หลิงรันพยักหน้า “ ฉันจะใช้เวลานี้ไปอาบน้ำก่อน”

ขณะที่เขาพูดหลิงรันก็เดินออกจากห้องผ่าตัด และรีบไปที่ห้องอาบน้ำ จากนั้นเขาก็เอาผ้าคลุมพลาสติกคลุมขาที่บาดเจ็บไว้อย่างรวดเร็ว

เติ้งเหวินเฉิงรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด

‘เมื่อกี้คืออะไร?

‘กระบวนการที่ฉันเจอในตอนนี้คืออะไร?

‘ดูเหมือนว่าหลิงรัน มีเหตุผลที่หลีกเลี่ยงการสัมภาษณ์นี้ และฉันจะสามารถจับตัวเขาได้อย่างไร?’

สิบนาทีต่อมา

หลิงรันเปลี่ยนชุดเป็นชุดใหม่ เขายืนอยู่ที่โต๊ะผ่าตัดอีกครั้งและเริ่มการผ่าตัดตับสำหรับโรคตับซึ่งเขาคุ้นเคย

นี่คือการผ่าตัดตับที่สามารถรักษาโรคได้จริงๆ

ผู้ป่วยที่ได้รับความเจ็บปวดอย่างมากจะมีคุณภาพชีวิตและอายุขัยที่ดีขึ้นมากหลังการผ่าตัดและการรักษา ในขณะเดียวกันยิ่งการผ่าตัดตับดีขึ้นระดับความสบายหลังผ่าตัดของผู้ป่วยก็จะสูงขึ้น

หลิงรันชอบการผ่าตัดประเภทนี้

มีความแน่นอนมั่นคงและมีเทคนิคที่ยากจึงถือเป็นการผ่าตัดที่น่าสนใจ แต่จริงจัง

หลิงรันทำการผ่าตัดตามจังหวะการผ่าตัดของเขาเอง

เขาไม่เร่งรีบสำหรับเวลา ตรงกันข้ามเขาสนุกกับกระบวนการทั้งหมดในการผ่าตัด ในขณะเดียวกันเขาก็ชอบอุณหภูมิและสภาพแวดล้อมในห้องผ่าตัเ

ผู้ช่วยคนแรกที่เข้ามาช่วยเขาในครั้งนี้คือหยูหยวน และมาหยานลินทักษะของพวกเขาไม่เหมาะสำหรับการในการผ่าตัดมะเร็งตับ แต่หลังจากที่พวกเขาได้เห็นตับที่มีลักษณะเฉพาะจำนวนมากในช่องท้องระหว่างการผ่าตัดตับสำหรับโรคตับทั้งสองก็สามารถทำการผ่าตัดได้อย่างชำนาญและง่ายดายมาก

หลังจากผ่านไปประมาณยี่สิบนาทีซูเจียฟูก็รีบวิ่งมา ตามมาด้วยผู้อำนวยการฮวง ที่เดินมาอย่างช้า

ซูเจียฟูมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย

ในฐานะศัลยแพทย์อย่างหมอลู่และหยูหยวน พวกเขาจะอยู่ในการดูแลของหลิงรัน

อย่างไรก็ตามซูเจียฟูเป็นแพทย์ประจำจากภาควิชาวิสัญญีวิทยา ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเคยทำการร่วมผ่าตัดตับในเมืองอู๋ซินมาแล้ว เขาเองพอจะมีประสบการณ์เกี่ยวกับการผ่าตัดมาบ้าง หลังจากที่เขากลับมาที่โรงพยาบาลหยุนหัว ซูเจียฟูยังคงต้องพิสูจน์ตัวเองอย่างต่อเนื่อง

ผู้อำนวยการฮวงเดินมาหานักข่าวอย่างเป็นธรรมชาติ

เหมือนกับว่าเขาเพิ่มทานข้าวหรืออะไรบางอย่างมา เพราะก่อนน่านั้นหน้าตาของผู้อำนวยการฮวงดูอมทุกข์เอามากๆ จากนั้นเขาก็มองไปที่การผ่าตัดก่อนที่เขาจะถามเติ้งเหวินเฉิงว่า“ คุณยังอยากดูการผ่าตัดอยู่ไหม”

“ ฉันอยากดูการผ่าตัดอีกสักครั้ง”  เติ้งเหวินเฉิง ต้องการทราบความแตกต่างระหว่างการผ่าตัดนี้กับการผ่าตัดอื่น ๆ แต่เขาจะไม่ถามมันออกมาตรงๆ เขาต้องการที่จะสังเกตมันด้วยตัวเขาเอง

ผู้อำนวยการฮวงเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เขากล่าวว่า“ การสังเกตการผ่าตัดเองก็ทำให้เหนื่อยเหมือนกัน”

คงจะดีกว่าถ้าเขาไม่พูดอะไรออกไปเลย เพราะทันทีที่ผู้สื่อข่าวเติ้งเหวินเฉิงได้ยินคำพูดของเขาเขาก็รู้สึกว่าเขาไม่สามารถก้าวต่อไปได้อีกแล้ว

การผ่าตัดก่อนหน้านี้ใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมงและตอนนี้เขาจะต้องยืนอีกสามสิบนาทีโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ถ้าเขายังเด็กเหตุการณ์นี้ก็ไม่มีปัญหามากนัก แต่ตอนนี้ไม่ใช่งานหลักของเติ้งเหวินเฉิงในการถือเครื่องมือที่มีน้ำหนักมากกว่าสิบปอนด์ขณะยืนตรงเพื่อถ่ายทำศัลยกรรม

มันไม่สามารถเป็นงานหลักของเขาได้อีกต่อไป

เติ้งเหวินเฉิงรู้สึกเวียนหัว เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะด้านหลังวิสัญญีแพทย์และเห็นเก้าอี้อยู่ที่มุมหนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดว่า“ ขอนั่งสักพักได้ไหม”

โดยไม่ต้องรอให้วิสัญญีแพทย์ตอบเติ้งเหวินเฉิงอาศัยวินาทีนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องทั่วไปและนั่งลงบนเก้าอี้

ซูเจียฟูเองก็รู้สึกไม่สบายใจในขณะที่เขายืนอยู่ข้างๆในฐานะผู้ช่วย เขายังเหลือบไปเห็นวิสัญญีแพทย์ซึ่งเป็นแพทย์ที่เข้าร่วมอยู่เคียงข้างเขา เขาบังคับตัวเองให้ปิดปากขณะที่หลอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ‘มันเป็นเก้าอี้ของทุกคน … มันเป็เก้าอี้ของทุกคน… ‘

หากเขาไม่กลัวที่จะถูกจับภาพไว้ลงข่าว ซูเจียฟู อาจเดินเข้าไปเอาเก้าอี้ตัวนั้นแล้ว งีบหลับอย่างมีความสุข

อย่างไรก็ตามระดับการผ่าตัดค่อนข้างสูงและพวกเขาได้ทำการผ่าตัดในแผนกตับและตับอ่อนดังนั้น ซูเจียฟูที่เพิ่งเข้ามาเรียนรู้จึงไม่มีสิทธิจะเรียกร้องอะไร

วิสัญญีแพทย์ทั้งหมดเป็นของภาควิชาวิสัญญีวิทยาในโรงพยาบาล แต่ทุกคนมีความโน้มเอียงซูเจียฟูไม่ต้องการทำงานกับคนอื่นยกเว้นหลิงรัน  ดังนั้นเขาจึงสามารถติดตามและเรียนรู้เมื่อใดก็ตามที่ หลิงรันทำการผ่าตัด เขาจำเป็นต้องขอให้แพทย์ที่เข้าร่วมของเขาช่วยพาเขาไปด้วย ความเครียดจากความเป็นจริงทำให้ซูเจียฟู นั่งลงบนเก้าอี้อย่างมั่นคง …

“ โอ้น้องซูวันนี้นายเข้าร่วมการผ่าตัดด้วยอย่างหรอ” ผู้อำนวยการฮวงใช้มือเท้าเอวของเขาด้วยมือข้างหนึ่งในขณะที่เขาเดินมาข้างๆ ซูเจียฟู และมองเขาอย่างเป็นมิตร

ซู่เจียฟู่จ้องมองพร้อมกับเบิกตากว้าง

‘คุณก็รู้อยู่นิว่าฉันก็เข้าผ่าตัดด้วย?

‘ฉันเป็นคนหนึ่งในการผ่าตัดครั้งก่อนด้วย!

‘ฉันก็เป็นคนหนึ่งในการผ่าตัดก่อนการผ่าตัดครั้งก่อนด้วย!

‘หนึ่งและสองเคสก่อนหน้านี้ก็คือฉันเองที่ทำหน้านที่นี้!‘

ซู่เจียฟู่กลอกตา… ‘ใจร้ายไร้มนุษยธรรม! คุณรู้ไหมว่าชีวิตของวิสัญญีแพทย์ช่างน่าสังเวชแค่ไหน? ฉันใช้เวลายี่สิบห้าชั่วโมงต่อวันในโรงพยาบาล ในช่วงแรกฉันทานอาหารห้ามื้อในหนึ่งวันเพราะฉันรู้สึกหิวตลอดเวลา แต่ต่อมาฉันก็ไม่อยากกินอะไรเลยเพราะท้องของฉันปั่นป่วนเมื่อมองไปที่หน้าจอ ‘

สำหรับวิสัญญีแพทย์ที่ใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนในห้องผ่าตัดเช่นนี้ความสะดวกสบายเพียงอย่างเดียวที่ฉันต้องการคือ การมีเก้าอีเพิ่มขึ้นหนึ่งตัว ไม่ใช่แค่เก้าอี้ของศัลยแพทย์เท่านั้น

แน่นอนว่าหากศัลยแพทย์ต้องการเป็นเจ้าของเก้าอี้ พวกเขาก็สามารถหาเก้าอี้ได้เช่นกัน แต่ท่าทางที่พวกเขามักจะต้องรักษาในระหว่างการผ่าตัดก็ไม่อนุญาตเช่นกัน

ดังนั้นเก้าอี้ในห้องผ่าตัดจึงเป็นความภาคภูมิใจของวิสัญญีแพทย์ ใครเขาจะเป็นวิสัญญีแพทย์โดยไม่มีเก้าอีทำไมกัน? ช่างวิสัญญี?

ซูเจียฟู คำรามในใจขณะที่เขาค่อยๆขยับก้นออกไป …

“ ผู้อำนวยการแผนกฮวง นั่งบนเก้าอี้ของฉัน” แพทย์ที่เป็นวิสัญญีวิทยาก็ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามและมอบเก้าอี้ของเขาให้กับผู้อำนวยการฮวง

ผู้อำนวยการฮวงไม่ลังเลที่จะนั่งลง เขายิ้มและพูดว่า“ ฉันยุ่งมาทั้งวัน เอวของฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป”

“ ใช่มันยุ่งมากในโรงพยาบาล ก็เครียดมากเช่นกัน ภาควิชาวิสัญญีก็เช่นกัน บางครั้งเราจะต้องทำงานต่อเนื่องเป็นเวลาสิบสองชั่วโมง ในระหว่างการผ่าตัดเราต้องเผชิญกับความเครียดอย่างมาก เราจำเป็นต้องติดตามการหายใจสังเกตการเข้าถึงหลอดเลือดดำและช่องยาพร้อมกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อื่น ๆ อีกมากมาย บางครั้งฉันก็ทนไม่ได้จริงๆ…” แพทย์ที่เข้ารับการรักษาบ่นอย่างหนักราวกับว่าเขากักเก็บมันไว้เป็นเวลานานเช่นกัน

การผ่าตัดของหลิงหรันเป็นไปอย่างเงียบ ๆ และผู้คนไม่ค่อยพูดคุยกัน ซูเจียฟูเท่าไรหนักเรื่องนี้เป็นปกติอยู่แล้วที่เกิดขึ้นภายในห้องผ่าตัด แต่วิสัญญีแพทย์คนอื่นอาจยังไม่ชิน

ผู้อำนวยการฮวงพยักหน้าเบา ๆ เพราะเก้าอี้และพูดว่า“ ตอนนี้คนของเรามีไม่เพียงพอแล้ว แต่หลังจากที่ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินของเราได้รับการอัพเกรดและเราก็รับสมัครบุคลากรเพิ่มขึ้นกำลังคนของเราก็จะเพียงพอ

“ แน่นอนว่าภาควิชาวิสัญญีวิทยาของเรากำลังขาดแคลนกำลังคนอย่างมาก ยกตัวอย่างแผนกนรีเวชวิทยาพวกเขาไม่สนับสนุนการทำงานใดๆถ้าไม่มีโรคที่อยู่ในการดูแลของพวกเขา? ไม่มีทางที่จะหาวิสัญญีแพทย์จำนวนมากที่ว่างอยู่ตลอดได้เลย โชคดีที่มีคนจำนวนไม่น้อยร้องขอสิ่งนี้” วิสัญญีแพทย์กล่าวในขณะที่เขาเตะเก้าอี้ของซูเจียฟูและพูดว่า“ นายไปหายามาเพิ่มหน่อยเพื่อเตรียมพร้อม”

“ ยาอะไร” ซูเจียฟูลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ

“ แค่ดูว่ายาอะไรเหมาะ” ทัศนคติที่เปิดกว้างของแพทย์ที่ทำให้เขาดูเป็นแพทย์ที่ดีที่ให้โอกาสลูกน้อง

ซู่เจียฟูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นยืน

นี่เป็นคำสั่งจากแพทย์อาวุโส ไม่ว่าเขาจะเข้าใจหรือไหม เขาก็จะต้องทำไม่งั้นปัญเกิดกับเขาแน่ๆ

หัวหน้าศัลยแพทย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งซู่เจียฟูต้องการนั้งนั้น

ซู่เจียฟู่กัดฟัน เขาจากไปและกลับมาอย่างเงียบ ๆ จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ด้านหลังผู้อำนวยการฮวง และมองดูผู้อำนวยการฮวง ในขณะที่เขามองไปที่หน้าจอแสดงผล จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้อำนวยการฮวงอีกครั้ง

ส่วนหลิงหรันเขาทำการผ่าตัดที่คุ้นเคยอย่างมีความสุข

“ เอาล่ะทุกคนไปพักผ่อนกันได้แล้ว” หลิงรันปิดหน้าท้องผู้ป่วยด้วยตัวเองในตอนท้าย

หยูหยวนและมาหยานลินเองไม่มีโอกาสได้ทำ แต่พวกเขาก็ใจเย็นมาก

พวกเขาติดตามหลิงรันเพื่อการผ่าตัดมากกว่าหนึ่งร้อยครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงผ่านช่วงเวลาที่ตื่นเต้นกับการผ่าตัดห้าสิบครั้งแรกมานานแล้วซึ่งพวกเขาสามารถทำอะไรบางอย่างได้

แม้แต่มาหยานลินก็อยากลองผ่าตัดตับบางและยังไม่อยากให้ปิดหน้าท้องเลย ซึ่งแน่นอนว่ามันอาจจะเป็นความคิดที่ผิด

เติ้งเหวินเฉิงต้องการสัมภาษณ์หลิงหรันอีกครั้ง แต่เขาไม่ประสบความสำเร็จ

เติ้งเหวินเฉิงออกจากชั้นผ่าตัดอย่างไม่มีความสุข จากนั้นเขากลับไปที่น้ำพุและมองไปที่ลานน้ำหอมในขณะที่เขาวางแผนการสัมภาษณ์ในวันนี้อย่างเงียบ ๆ

“แป๋นๆ”

หงษ์สีขาวตัวใหญ่บีบแตรสองครั้งเมื่อมันกัดก้นของหญิงสูงวัยที่พยายามทำตัวเหมือนเด็ก

เติ้งเหวินเฉิงรู้สึกขบขันอย่างมากเมื่อเห็นสิ่งนี้เขาจึงหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาและต้องการแชร์บนเวย์โปร

ในขณะนั้นเองที่เขาตระหนักว่าฟีดเวยโปร ทั้งหมดของเขาแสดงข่าวเดียวกันในหลายโพสต์: ดูเหมือนว่าแฟนหนุ่มของเหม่ยจู จะถูกค้นพบ!

เติ้งเหวินเฉิงรู้สึกว่าภาพบนเหม่ยโปร คุ้นเคยยิ่งเขามองมัน

“ อึศักดิ์สิทธิ์!” ทันใดนั้นเติ้งเหวินเฉิงก็ตะโกนเสียงดังและตะโกนเพลงคลาสสิกในช่วงปี 1970

“แป๋น แป๋ย!”

หงษ์สีขาวตัวใหญ่ที่ว่ายอยู่ในน้ำพุตกใจ มันหันกลับมาและใช้ดวงตาเล็ก ๆ ของมันจ้องไปที่เติ้งเหวินเฉิง มันอ้าปากเหมือนฟันเลื่อยเล็กน้อยก่อนที่มันจะหันกลับมาและก้มหัวลง มันบดกิ่งไม้ที่สารเหลือใช้โยนลงในชามอาหารเคี้ยวสองครั้งแล้วกลืนลงไป