GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 479

EP 479

By loop

โดยรวมแล้วผู้ป่วยคนนี้น่าตายังดูอ่อนกว่าวัยอยู่เลยถึงแม้เขาจะอายุหกสิบแล้ว แต่มีริ้วรอยบนใบหน้าไม่มากนัก เขานั่งบนเตียงและคุยกับครอบครัวอย่างมีความสุข

เมื่อเธอเห็นแพทย์มาเป็นกลุ่ม ภรรยาของเขาที่แอบหลบหน้าเพื่อไปเช็ดน้ำตาของเธอทันทีใช้ผ้าพันคอเช็ดหน้าก่อนที่เธอจะเดินออกไป

“มาดามลี่หมอหลิง ของเราเพิ่งมาและตอนนี้เขาก็พร้อมที่จะพบกับคุณหนูเหยาซู่อี้” เหอหยวนเจิ้งยิ้มให้ภรรยาของคนไข้ก่อนที่เขาจะแนะนำผู้อำนวยการฮวง ที่อยู่ข้างๆเขาให้รู้จักกับเธอ จากนั้นเขาก็หลีกทางให้กับหลิงหรันซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของฝูงชน

หมอลู่ผลักหลิงรันไปข้างหน้าเบา ๆ

ขาข้างหนึ่งของหลิงหรันอยู่ในเฝือกและเขานั่งตัวตรงบนรถเข็น เขายังดู … หล่อมาก!

อย่างไรก็ตามมาดามหลี่ตะลึงและกล่าวว่า“ หมอหลิง…หมอหลิงเป็นหมอที่ทำการผ่าตัดให้ผู้อาวุโสเหม่นอย่างงั้นเหรอ”

จริงเธออาจจะอยากพูดถึงขาของเขาก่อนที่เธอจะรู้ทันทีว่ากำลังจะพูดอะไร จากนั้นเธอก็เปลี่ยนคำพูด

หลิงรันพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “ผมทำการผ่าตัดตับให้กับเขา”

มาดามหลี่รีบอธิบายว่า “สามีของฉันเสี่ยวหยี่ เคยเป็นเพื่อนร่วมโรงพยาบาลกับผู้อาวุโสเหม่น พวกเขาอยู่ด้วยกันในโรงพยาบาลเดียวกันมาก่อนฉันได้ยินจากหมอจินว่า ว่าคุณทำศัลยกรรมได้ดีมากฉันจึงอยากดูว่าคุณจะสามารถผ่าตัดให้สามีของฉันได้ไหมเช่นกัน…”

นี่เป็นเรื่องจริงที่ ผู้อำนวยการฮวงและคนอื่น ๆ นั้นรู้ดีดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าอย่างสุภาพในขณะนี้ ผู้ที่สามารถอยู่ในสถานพักฟื้นกับผู้อาวุโสเหม่ยและได้รู้จักเขาคงจะไม่ใช่คนปกติ

ผู้อำนวยการฮวงตามมาและถามว่า “แล้วทำไมมิสเตอร์เหยาเสี่ยวหมิง ถึงไปอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนั้นก่อนหน้านี้”

มาดามหลี่ตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่เธอจะพูดว่า “เขาเป็นตัวแทนของจังหวัด … “

ผู้อำนวยการฮวงและคนอื่น ๆ ก็เข้าใจ

ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าเขาอาจเป็นคนที่มีความสำคัญในแวดวงการเมืองหรือในโลกธุรกิจและพวกเขาไม่เข้าใจทางเลือกของผู้ป่วย

ผู้อำนวยการเหม่ยเองก็เป็นคนที่พิเศษมากและเขาก็มีคำขอพิเศษ แม้ว่าเขาจะเลือกรับการผ่าตัดในจังหวัดฉางซีศาสตราจารย์หวางซึ่งเขาจำได้และส่งไปหาหมอให้เขาก็ยังคงสังเกตหลิงรันเป็นเวลานานก่อนที่เขาจะตัดสินใจ

ในการเปรียบเทียบทางเลือกของเหยาเสี่ยวหยี่และภรรยาของเขานั้นตรงไปตรงมามากกว่า พวกเขาได้รับข้อมูลโดยตรงจากหมอจินและรีบติดต่อโรงพยาบาลทันที

ดังนั้น เหยาเสี่ยวหยี่และภรรยาของเขาจึงเลือกที่จะมารักษาเหมือนกับผู้อาวุโสเหม่ยเลือกในการผ่าตัดครั้งก่อน

ครอบครัวที่มีฐานะทางการเงินดีขึ้นจะต้องเตรียมการและวิเคราะห์ก่อนการผ่าตัดในขณะนี้อย่างชัดเจน

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถจ้างแพทย์มืออาชีพเช่นศาสตราจารย์ฮวงและหมอจิน ได้ แต่พวกเขาก็คงจะถามและทำความเข้าใจเกี่ยวกับมะเร็งตับเช่นเดียวกับหัวหน้าศัลยแพทย์ก่อนที่จะตัดสินใจ

อย่างไรก็ตามหากแพทย์เพิกเฉยต่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่กับผู้อาวุโสเหม่น เหยาเสี่ยงหยี่และภรรยาของเขาก็จะเป็นเหมือนคนปกติ พวกเขาไม่สามารถจ้างศาสตราจารย์ฮวง หรือ หมอจิน ได้และพวกเขาไม่มีทรัพยากรในการตรวจหามะเร็งตับและจ้างหัวหน้าศัลยแพทย์เฉพาะทางในด้านนี้

ในความเป็นจริงอาจกล่าวได้ว่าไม่มีจุดหมายสำหรับพวกเขาที่จะได้รับข้อมูลเชิงลึกเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้

บางทีการค้นหาแพทย์ของผู้อาวุโสเหม่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่พวกเขาสามารถทำได้

ผู้ป่วยเช่นนี้เป็นกลุ่มผู้ป่วยหลักในการรักษาในด้านนี้

พวกเขาเหมือนกับคนไข้ที่เข้าคิวหน้าโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยปังกิ่งโรงพยาบาลตะวักออกของประเทศจีน และแม้แต่โรงพยาบาลหยุนหัว

พวกเขาไม่สามารถทำการวิเคราะห์ความเจ็บป่วยหรือภูมิหลังของแพทย์ได้อย่างครอบคลุม ดังนั้นพวกเขาสามารถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่มีผู้ป่วยจำนวนมากหรือมีชื่อเสียงที่ดีกว่า ในความเป็นจริงพวกเขาไม่สามารถมั่นใจได้ถึงความเชี่ยวชาญของแพทย์การวินิจฉันโรคที่เขาสร้างขึ้นหลังการผ่าตัดหรือว่าพวกเขาควรมองหาแพทย์เพื่อทำการผ่าตัดบางอย่างสำหรับพวกเขา

อย่างไรก็ตามสำหรับคนทั่วไปนี่เป็นแผนการที่ดีที่สุดของพวกเขาที่จะให้อัตราส่วนราคาต่อประสิทธิภาพที่ดีที่สุด

การไปโรงพยาบาลใหญ่กับแพทย์ที่มีชื่อเสียงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่คนปกติสามารถทำได้

ทฤษฎีเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้กับเหยาเสี่ยวหยี่และภรรยาของเขาที่ตามหาหลิงรัน

พวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการรักษาและไม่สามารถหาคนที่เหมาะสมเพื่อปรึกษาปัญหาของพวกเขาได้ ในท้ายที่สุดพวกเขาเลือกทางเดียวกันกับผู้อาวุโสเหม่น บางทีนั่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา

พวกเขาไม่ผิดทั้งคู่

โดยปกติแล้วนี่คือความรู้ของหลิงรัน ต่อให้เป็นผู้อำนวยการฮวง และ เหอหยวนเจิ้ง ก็ไม่สามารถรับรองมาตรฐานของหลิงรัน ได้

ทั้งสองคนเคยเห็นหลิงรันทำการผ่าตัดตับมากก็จริงแต่หลังจากนั้นการผ่าตัดมะเร็งตับก็แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“ มิสเตอร์เหยาเสี่ยวหยี่ ทำไมคุณถึงตัดสินใจมาที่นี้กัน? หลิงหรันขยับรถเข็นเพื่อมุ่งหน้าเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ

มาดามหลี่เดินตามเขาไปทันทีและพูดว่า “เราคิดอย่างถี่ถ้วนและเขาก็ค่อนข้างมั่นใจในตัวคุณ”

หลิงรันพยักหน้าและกล่าวว่า “แต่มันเป็นมะเร็งตับ”

“ใช่เรารู้ดี”

“ตกลง.” หลิงรันไม่ได้พูดอะไรมาก แม้ว่ามะเร็งของเขาจะอยู่ไหนระยะระหว่างระยะเริ่มต้นและระยะกลางและแม้ว่าหลิงรันจะมีการผ่าตัดต่อมน้ำเหลืองในระดับที่สมบูรณ์แบบและการผ่าตัดตับระดับปริญญาโท แต่มะเร็งก็เป็นสิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยการผ่าตัดเพียงอย่างเดียว

สิ่งที่หลิงรันทำได้ก็ค่อนข้าง จำกัด เช่นกัน

อย่างมากสิ่งที่เขาทำได้คือปล่อยให้คนไข้ของเขามีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกสองสามปีเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ

หลิงรันเข้าไปในวอร์ดและทักทายเหยาเสี่ยวหยี่

เหยาเสี่ยวหยี่มองมาที่ด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะก่อนจะพูดติดตลกโดยไม่รู้ตัวว่า “หมอหลิงอย่าบอกนะว่าคุณขาหักเพราะกลัวการผ่าตัดให้ฉัน”

“ ผมแค่มีอาการเท้าแพลงเท่านั้น” หลิงรันอธิบายอย่างจริงจัง “ผมจะหายดีในอีกไม่กี่วันตอนนี้ฉันแค่นั่งรถเข็นเพื่อการฟื้นตัวที่เร็วขึ้น”

“คุณใส่เฝือกอยู่คุณตะมีอาการเท้าแพลงได้อย่างไร?” เหยาเสี่ยวหยี่ หัวเราะและพูดว่า “ตอนที่เราทำงานในโรงงานเราไม่ได้ใช้เฝือกแม้ว่าขาเราจะหักก็ตาม”

“โอ้” หลิงรันตอบและถามว่า แล้วจะไม่พิการหรอ?”

เหยาเสี่ยวหยี่ ยังคงเงียบอยู่สองสามวินาที“ เราจะกลายเป็นคนพิการ แต่มันก็ไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้น ฉันแต่งงานหลังจากนั้น แน่นอนหมอหลิงคุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นแม้ว่าคุณจะ พิการ แต่คุณก็ยังตะได้เมียแน่นอน เพราะคุณหล่อขนาดนี้…”

“พ่อ!” ลูกชายที่นั่งอยู่ขอบเตียงตะโกนลั่น เขารีบพุ่งออกมาและขอโทษหลิงรัน “หมอหลิงผมขอโทษด้วยจริงกับคำพูดตะกี้”

“ไม่เป็นไรผมไม่มีแรงจะถอดเฝือก” หลิงรันชะงักไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะอธิบาย “ไม่จำเป็นต้องใส่เฝือกสำหรับเท้าแพลง แต่เมื่อใส่เฝือกแล้วผมจึงไม่จำเป็นต้องถอดมันออกก็ได้”

เหยาเสี่ยงหยี่ ตกตะลึงในขณะที่เขาจ้องไปที่หลิงรัน เป็นเวลาสองสามวินาที จากนั้นเขาก็หัวเราะ “ หมออย่างคุณอย่าล้อเล่นเหมือนคนทั่วไป”

“พ่อ!” ลูกชายของเหยาเสี่ยวหยี่ตะโกนอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ขอโทษหลิงหรันอีกครั้ง

หลิงรันแสดงรอยยิ้มก่อนที่เขาจะกล่าวว่า “มันสำคัญมากที่พ่อของคุณจะอารมณ์ดีนี่เป็นข้อกำหนดของแนวทางปฏิบัติเช่นกันสำหรับด้านอื่น ๆ ขาของผมจะไม่ส่งผลกระทบต่อการผ่าตัด”

หลิงรันยืนพูดตามที่เขาพูด เขาเหยียบลงบนพื้นด้วยขาทั้งสองข้างก่อนจะทำท่างอหลังและทำแผล

ถึงแม้ขาของเขาแพลง แต่เขาจะไม่ได้เจ็บปวดถ้าเขาไม่ขยับเลย แม้ว่าเขาจะต้องทำสองขั้นตอน แต่ก็ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย

และในระหว่างการผ่าตัดหัวหน้าศัลยแพทย์ไม่จำเป็นต้องเดินไปมาเกือบตลอดเวลา

หลิงรันรู้ว่าเขามีอาการเคล็ดขัดยอก แต่คนอื่น ๆ ในห้องก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเป็นแค่อาการเท้าแพลงเท่านั้น ผู้คนรวมทั้งเหอหยวนเจิ้งลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและลูกชายของเหยาเสี่ยวหยี่ก็เคลื่อนไหวเพื่อพะยุงเขาทันที

ลูกชายของ เหยาเสี่ยวหยี่เป็นคนงานในโรงงานเครื่องจักร เขายืนขึ้นอย่างรวดเร็วและดูเหมือนคนทั่วไปในสมัยโบราณ

หมอลู่ยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัวเช่นกันและเขาก็ยืนอยู่ข้างๆลูกชายของ เหยาเสี่ยวหยี่ อย่างใกล้ชิด พวกเขาจ้องมองกันและกันราวกับว่าพวกเขาสองคนคิดเหมือนกัน

หลังจากก้าวออกจากห้องหลิงรันได้ขอการสแกนเอ็มอาร์ไอของเหยาเสี่ยวหยี่และเขาอ่านอย่างเงียบ ๆ โดยใช้คอมพิวเตอร์ เขาอาจต้องใช้เวลาสองสามนาทีเพื่อดูการสแกนมากกว่าหนึ่งพันครั้ง แต่เขาจะต้องใช้เวลานานกว่ามากในการดูรายละเอียด

หมอลู่ยืนอยู่ข้างๆเขา เขาเหลือบมองไปที่การแสดงออกของหลิงรันและพูดอย่างระมัดระวัง “หมอหลิงคุณมั่นใจแค่ไหนในการผ่าตัดมะเร็งตับให้เหยาเสี่ยวหยี่”

“ฉันจะมั่นใจได้แค่ไหนสำหรับการผ่าตัดมะเร็งตับ” หลิงรันมองไปที่หมอลู่และกล่าวว่า “แม้ว่าจะถูกกำจัดออกอย่างหมดจด แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะกำเริบได้อีก”

“ ฮะ…” หมอลู่ถอนหายใจ

“เราได้ทำการผ่าตัดตับมากกว่าหนึ่งร้อยครั้งดังนั้นจะไม่มีความแตกต่างอะไรมากสำหรับเราหากเราทำการผ่าตัดตับเพื่อผ่าตัดตับขั้นตอนที่เหลือคือการผ่าตัดต่อมน้ำเหลืองและส่วนที่เหลือขึ้นอยู่กับภาควิชาอายุรศาสตร์ ” หลิงรันยักไหล่และพูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายจะต้องมาติดตามเหยาเสี่ยวหยี่ทำรอบวอร์ดวันละสามรอบส่งรายงานประจำวันทุกวันฉันจะผ่าตัดต่อมน้ำเหลืองเดี๋ยวนี้”

“ฮ่เราจะผ่าตัดตอนนี้เลยหรอ”

“เรายอมรับข้อเสนอแนะจากภาควิชาอายุรศาสตร์เราจะทำเคมีบำบัดและฉายแสงก่อนการผ่าตัด 1 รอบฉันตกลงตามนั้น” หลิงรันไม่ได้ควบคุมกระบวนการทางการแพทย์ ในความเป็นจริงในระหว่างการรักษามะเร็งโดยส่วนใหญ่ศัลยแพทย์มีหน้าที่เพียงการผ่าตัด

อย่างไรก็ตามสำหรับแพทย์อายุน้อยการผ่าตัดเองก็น่าสนใจพอสมควร

จากนั้นหมอลู่ก็ผลักรถเข็นพร้อมหลิงรัน ออกไปด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น

ในขณะเดียวกันผู้อำนวยการฮวง สังเกตเห็นการแสดงออกและการเคลื่อนไหวของคนสองสามคน เขาเดินไปที่มุมห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะเปิดโทรศัพท์และพูดว่า “ผู้สื่อข่าวเติ้งเป็นเวลานานแล้วที่คุณมาที่โรงพยาบาลของเราครั้งสุดท้ายคุณต้องกลับมาเยี่ยมเรา … เอาล่ะซื้อหนูเสียบไม้มาด้วยนะ!”