God of Fishing - ตอนที่ 69

Chapter 69: เหอเสี่ยวยูกำลังจะไป

พยัคฆ์

“ท่านพ่อ ฉันได้ยินมาว่าหานเฟยทำงานแปลก ๆ ในไร่ของหมู่บ้านน้ำแห่งสวรรค์ …ถังเกอก็จากไปแล้วไม่มีใครรู้ว่าเขาจะกลับมาหรือไม่ ท่านพ่อถ้าเราไม่กำจัดหานเฟยตอนนี้เราจะไม่มีโอกาสอีกแล้วถ้าเขาไปที่เมือง”

แสงแวววาววูบวาบอยู่ในดวงตาของหลี่หู เขาเกือบจะสูญเสียพลังทั้งหมดเพราะหานเฟย แม้ว่าพลังของเขาจะกลับคืนมา 70% หรือ 80% แล้ว แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยสองสามเดือนในการฟื้นตัวเต็มที่ หานเฟยเป็นผู้กระทำให้เกิดความทุกข์ทรมานนี้กับเขา แน่นอนเขาจะไม่ปล่อยเฉยๆ แน่

หลี่จื๊อก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เนื่องจากถังเกอทำให้ความแข็งแกร่งของเขาลดลงมากกว่าครึ่ง ถึงแม้ว่าเขาจะกินยาวิญญาณหลายชนิดทุกวัน แต่อาการบาดเจ็บของเขาก็ยังไม่หายดี

หลี่จื๊อกัดฟัน “ฮึ! ถังเกอต้องการให้ฉันทำให้พยัคฆ์เป็นเหมือนหินลับมีดของหานเฟยแต่เจ้าหานเฟยนั่นสมควรได้รับหรือไม่ ขยะชิ้นหนึ่งซึ่งสัตว์วิญญาณก็เป็นแค่ปลากลืนวิญญาณมีค่าควรที่จะให้พวกเราปฏิบัติเหมือนหินลับได้อย่างไร”

หลี่จื๊อรำพึงและพูดว่า “ทนกับเขาอีกสักสองสามวัน พยัค์ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่และตอนนี้ตระกูลหวังได้รับการว่าจ้างจากภายนอก หากไม่ใช่เพราะข้อเท็จจริงที่ว่าไม่อนุญาตให้มีการฆ่าบนเกาะลอยฉันเกรงว่าอาจถูกพวกเขาฆ่าไปแล้ว ดังนั้นฉันต้องไม่ออกจากเกาะลอยก่อนที่ฉันจะฟื้นตัวเต็มที่ดังนั้นเจ้าจะต้องรับผิดชอบในการตามล่าหานเฟย”

หลี่หูกล่าวว่า “ได้ครับท่านพ่อ โปรดรออีกสองสามวัน เมื่อฉันฟื้นตัวเต็มที่ฉันจะคอยดูช่วงเวลาที่เหมาะสมในการฆ่าหานเฟยในทะเลกับแก๊งพยัคฆ์ของเรา”

…

หานเฟยได้ไปที่ “แผงขายบาร์บีคิวที่อร่อยที่สุดในโลก” อีกครั้ง

หลี่กังถามว่า “ลูกพี่เบื่ออีกแล้วหรอ?”

หานเฟยกลอกตา “ฉันจะมาที่นี่ไม่ได้ถ้าฉันไม่เบื่อหรอไง”

หลี่กังยิ้มกว้าง “มาได้ทุกเมื่อ!”

หลี่กังและเสี่ยวหงเคยคุยกันว่าทำไมหานเฟยจึงมาที่นี่เพื่อแปรรูปปลาอยู่เสมอเพราะหลี่กังคิดว่าหานเฟยต้องมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้กับปลาเหล่านี้ …

หานเฟยเรียกปลากลืนวิญญาณคู่หยิน – หยาง หนูน้อยทั้งสองควรเริ่มอัพเกรด

อย่างไรก็ตามก่อนที่หานเฟยจะเริ่มให้อาหารพวกมันเขาเห็นน้องขาวคายพลังวิญญาณออกมา หานเฟยมองไปรอบ ๆ แล้วดึงพลังวิญญาณไปที่ปลายนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว แต่ทันทีที่กลุ่มพลังวิญญาณสัมผัสกับเขาเขาก็เบิกตากว้าง

มันเป็นพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์

หานเฟยรู้สึกสบายใจไปทั่วแม้ว่าพลังวิญญาณก้อนเล็กๆ นี้จะมีพลังเพียง 500 จุด

หานเฟยสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติกับปลาตัวเล็กทั้งสองตัวหรือไม่เพราะพวกมันพ่นพลังวิญญาณออกมา เขาตรวจสอบพวกเขาทันที

สัตว์วิญญาณ

<ชื่อ> ปลากลืนวิญญาณคู่หยิน – หยาง

<บทนำ> พวกมันเป็นลูกหลานของปลากลืนนภาหยินหยางดึกดำบรรพ์ ปลาสีดำและสีขาวอยู่ด้วยกัน ปลาสีขาวเชื่องในขณะที่ปลาสีดำนั้นโหดร้าย พวกเขาเชื่อมถึงกัน ตราบใดที่อีกตัวยังมีชีวิตอีกตัวจะไม่ตาย

<ระดับ> 1

<คุณภาพ> ลึกลับ

<พลังวิญญาณ> 0

<อาหาร> กินไม่เลือก พวกเขาสามารถกลืนกินทุกสิ่ง

<หมายเหตุ> ปลาสีดำมองไม่เห็น ยกเว้นเจ้าของเท่านั้นที่มีดวงตาศักดิ์สิทธิ์หยิน – หยางที่เกิดตามธรรมชาติเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้

อะไรกัน! พลังวิญญาณที่เก็บไว้ 1,000 จุดหายไป?

หัวใจของหานเฟยสั่นสะท้าน หรือเจ้าเด็กน้อยทั้งสองเพิ่งชำระพลังวิญญาณให้บริสุทธิ์หรอ

พลังวิญญาณที่บริสุทธิ์นี่ดีขึ้นมั้ยนะ แน่นอนสิว่ามันต้องดี เหมือนยิ่งความเข้มข้นของออกซิเจนสูงเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น ในยุคของบิ๊กแบงยุงอาจมีขนาดเท่ากำปั้นมนุษย์และสิ่งมีชีวิตในทะเลสิ่งมีชีวิตบนบกและพืชก็มีขนาดมหึมา

ในระยะสั้นหากหานเฟยได้รับพลังงานจิตวิญญาณที่มีความบริสุทธิ์สูงนี้เข้าไปมันจะช่วยขยายเส้นลมปราณของเขาและทำให้กระดูกและเนื้อของเขาแข็งแรงขึ้น ยิ่งเขาดูดซับพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์มากเท่าไหร่พลังการต่อสู้ของเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

“เยี่ยมมากเลยแหะ..”

หานเฟยมีความสุขมากและหลี่กังและเสี่ยวหงก็มองกลับมาที่เขาเป็นครั้งคราวด้วยความสงสัยว่ามีอะไรผิดปกติกับลูกพี่คนนี้ที่บางครั้งดูเหมือนจะฉลาด แต่บางครั้งก็ดูเหมือนคนโง่

หานเฟยเติมพลังวิญญาณ 1,000 จุดให้น้องขาวอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้สามารถพัฒนาได้ดังนั้นเขาจึงจะให้อีก 500 จุดคราวนี้น้องขาวปฏิเสธที่จะกินมัน ทำให้เขารู้ว่ามันอิ่มแล้ว

ดังนั้นหานเฟยจึงเริ่มดูดซับพลังวิญญาณ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันช้าเกินไปและเขาพยายามหาวิธีอื่นเพื่อรับพลังวิญญาณ

“กัง”

“ลูกพี่เป็นอะไรรึเปล่า”

“วางโฆษณาว่าแผงขายบาร์บีคิวจะขายผลิตภัณฑ์ทั้งหมดครึ่งราคาภายในสามวันถัดไป”

หลี่กังรู้สึกสับสน “ฮะ? ทำไมเราถึงลดราคาอีกล่ะ”

หานเฟยพูดอย่างไม่อดทน “แค่ทำมันไปเถอะ นี่คือวิธีการทำธุรกิจ คุณไม่เข้าใจหรอก”

ตามที่เขาคาด จากโฆษณาลดราคาจำนวนลูกค้าก็เพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า

หานเฟยได้รับพลังวิญญาณทั้งหมด 33,200 จุดบวกกับ 41,806 จุดที่เขามีอยู่แล้วซึ่งเพียงพอสำหรับเขาที่จะยกระดับมรดกทางจิตวิญญาณของเขา

“อัปเกรด”

พลังวิญญาณ 20,000 จุดหายไป.. แต่หานเฟยไม่ได้โกรธเคืองเลย แต่เขายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่น่าแปลกใจที่การอัพเกรดในครั้งนี้ต้องใช้พลังวิญญาณ 20,000 จุดด้วยความก้าวหน้านี้มรดกทางจิตวิญญาณของเขาได้รับการอัพเกรดเป็นคุณภาพต่ำระดับสามซึ่งเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาขึ้นทั้งระดับ

แต่ในไม่ช้าใบหน้าของหานเฟยก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเมื่อเขาพบว่าต้องใช้ 100,000 จุดในการอัปเกรดครั้งต่อไป จู่ๆ เขาก็มีแรงกระตุ้นที่จะสาปแช่ง 100,000 จุดนี้ต่อการปรับปรุงคุณภาพแต่ละครั้ง ไม่ได้หมายความว่าถ้าเขาต้องการอัพเกรดมรดกจิตวิญญาณระดับสามเป็นระดับสี่เขาจะต้องใช้พลังงานจิตวิญญาณ 400,000 แต้มเลยหรอ

สิ่งนี้จะช้าเกินไป แม้ว่าฉันจะให้ส่วนลดกับลูกค้าของแผงขายบาร์บีคิวทุกวัน แต่ก็ยังคงต้องใช้เวลา 40-50 วัน..

หานเฟยสงสัยว่าเขาสามารถคุยกับเฒ่าเจียงได้มั้ยและเปิดแผงขายบาร์บีคิวบนเกาะลอยเพิ่ม แต่แล้วเขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปเพราะเขาไม่สามารถอยู่ในหลายๆ ที่พร้อมกันได้ดังนั้นมันจะไม่ทำให้เขามีพลังวิญญาณมากขึ้นในการเปิดแผงขายบาร์บีคิวเพิ่ม

ลืมมันไป ให้ฉันเพิ่มขีดจำกัดสูงสุดของพลังวิญญาณของฉันก่อน..

ตอนนี้หานเฟยเป็นนักตกปลาที่จุดสูงสุดของระดับแปด แม้ว่าเขาจะสามารถทะลุไปถึงระดับเก้าได้ทุกเมื่อ แต่เขาต้องวางรากฐานที่มั่นคงก่อน นั่นเพราะอย่างไรก็ตามเขาชอบคุณภาพมากกว่าความเร็ว

ห้าวันต่อมาหานเฟยนอนลงบนพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับ 108 วิธีในการฝึกฝนร่างกายแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกเหนื่อยมากทุกครั้งที่ฝึกฝน ถ้ามันไม่ได้ผลดีจริง ๆ เขาคงจะยอมแพ้ไปนานแล้ว

หานเฟยดูข้อมูล

<เจ้าของ>: หานเฟย

<ระดับ>: แปด (นักตกปลาขั้นสูง)

<พลังวิญญาณ>: 19203 (379)

<มรดกทางวิญญาณ>: ระดับสามคุณภาพต่ำ (อัพเกรดได้)

<สัตว์วิญญาณ>: ปลากลืนวิญญาณคู่หยิน – หยาง

<อาวุธ>: เบ็ดไผ่สีม่วง

<ความสามารถหลัก>: ตกความว่างเปล่า ลำดับที่ 1: ตะขอจูบ (ระดับมนุษย์คุณภาพระดับเทพ)

…

หานเฟยพอใจกับข้อมูลมาก หลังจากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องในครั้งนี้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้น ถ้าเขาได้พบกับหลี่หูอีกครั้งเขาจะสามารถล้มเขาได้อย่างง่ายดาย นักตกปลาระดับแปดธรรมดาจะมีพลังวิญญาณพื้นฐานเพียง 160 แต้มในตอนเริ่มต้น แม้หลังจากผ่านการฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลังวิญญาณของเขาก็จะไม่เกิน 200 จุดหรืออาจมากกว่านั้นเล็กน้อย ซึ่งตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่านักตกปลาระดับแปดธรรมดาหลายเท่า

อืม..เนื่องจากฉันมีวันหยุดหลายวันทำไมไม่ไปทะเลล่ะ..

หานเฟยไม่กล้าที่จะใช้พลังวิญญาณน้อยกว่า 20,000 จุดที่เขาเหลืออยู่ เขาพบว่าในไม่ช้าพลังวิญญาณก็จะหมดลงอย่างง่ายดาย เมื่อเขาทะลุถึงระดับแปดเขาใช้พลังงานจิตวิญญาณมากกว่า 10,000 จุด แต่ถ้าเขาต้องการไปถึงระดับเก้าเขาจะต้องมีแต้มจิตวิญญาณอย่างน้อย 20,000 จุด

…

แผงขายบาร์บีคิว

หานเฟยกล่าวว่า “อากังอย่าลืมส่งเหล้าและบาร์บีคิวให้เฒ่าเจียงด้วยนะฉันจะไปทะเลสองสามวัน”

หลี่กังรู้สึกประหลาดใจ “กี่วันนะ ลูกพี่ทะเลมันอันตรายนะ!”

“ฉันรู้น่า ไม่ต้องกังวลน่า”

“โอ้ใช่ เหอเสี่ยวยูมาหาลูกพี่เมื่อสองวันก่อน ฉันบอกว่าลูกพี่กำลังฝึกฝนอยู่ เธอเลยบอกว่าถ้าลูกพี่ฝึกเสร็จแล้วให้ไปหาเธอ”

หานเฟยสงสัยว่าเหอเสี่ยวยูออกไปกับพ่อของเธอเพื่ออัพเกรดสัตว์วิญญาณของเธอไม่ใช่หรอ ทำไมเธอกลับมาเร็วแบบนี้ หานเฟยรู้สึกมาตลอดว่าการอัพเกรดสัตว์วิญญาณไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง …

“โอเค..”

…

ที่บ้านของ He Xiaoyu

หานเฟยเพิ่งมาถึงประตูบ้านของเธอและได้พบกับเหอหมิงถังที่กำลังจะออกไป เมื่อเห็นหานเฟยเหอหมิงถังจึงถามว่า “สวัสดีหานเฟย! ฉันได้ยินมาว่าคุณปฏิเสธหัวหน้าหมู่บ้านไปหรอ ไอ้หนุ่มคุณควรคว้าโอกาสนี้ไว้นะ ทุกคนไม่สามารถไปที่เมืองได้…นอกจากนี้ฉันได้ยินมาว่าหลี่หูฟื้นแล้วและดูเหมือนว่าจะพัฒนาตัวเองไปได้อีก..ระวังตัวไว้ดีๆ ล่ะ”

หานเฟยแสยะยิ้ม “ไม่ต้องกังวลอาจารย์เหอ ฉันดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”

เหอหมิงถังพยักหน้า “ดี ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นนะ เสี่ยวยูเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกฝน เข้าไปได้เลย”

“ขอบคุณ อาจารย์เหอ”

“อย่าพาลูกสาวของฉันไปเกลือกกลั้วกับคุณ…และอย่าแตะต้องเธอ! โอเคคุณเข้าไปได้แล้ว!” เหอหมิงถางกล่าวอย่างกะทันหันและหันหลังไปสองก้าว

หานเฟย: “???”

หานเฟยพูดไม่ออก ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันสนใจเด็กผู้หญิงอายุสิบสองปี ฉันไม่ใช่เฒ่าหัวงูซะหน่อย

เขาเดินเข้าไปในประตูเพียงเห็นหญิงวัยกลางคนที่ถามทันทีที่เธอเห็นเขา “คุณคือหานเฟยหรือเปล่า”

“ครับป้า”

“เข้ามาฉันเพิ่งทำอาหารเย็นเสี่ยวยูก็กำลังทานอาหารเย็น มาทานอาหารเย็นด้วยกันเถอะ”

เมื่อหานเฟยเห็นเหอเสี่ยวยูเด็กสาวกำลังถือบาร์บีคิวเสียบไม้ไว้ในมือและกินมันด้วยความอยากอาหาร

หานเฟยถามว่า “คุณกินบาร์บีคิวทุกวันได้ยังไง คุณไม่คิดว่ามันเกินไปหรอ ฉันได้ยินมาว่าอาหารมัน ๆ จะทำให้คุณอ้วนนะ”

เหอเสี่ยวยูกลอกตาของเธอ “ไม่หรอกตราบใดที่คุณไม่กินมากเกินไป”

หานเฟยจ้องไปที่ไม้เสียบหลายสิบชิ้นบนโต๊ะ “คุณเรียกสิ่งนี้ว่า “ไม่มากเกินไป” หรอ”

เหอเสี่ยวยูรู้สึกขุ่นเคือง “เงียบน่า…นายรู้ไหมว่าฉันจะไปที่เมืองนี้ นายจะไปด้วยมั้ย”