God of Fishing - ตอนที่ 62

Chapter 62: เป้าหมายของฉันคือมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุด

กระท่อมที่หานเฟยอาศัยอยู่กลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามและแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่สามารถเข้ามาได้ในระยะหนึ่งกิโลเมตร..

..เจ็ดวันต่อมา

พระอาทิตย์ตกเกือบจะตกดินแล้ว

ในลานเล็ก ๆ ของหานเฟย ถังเกอกำลังหอบและเหงื่อออกด้วยมือของเขาบนเข่าของเขา

ถังเกอชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ก็หัวเราะ “ในที่สุดฉันก็สำเร็จ 108 กระบวนท่าในครั้งเดียว”

เหอเสี่ยวยูยังคงฝึกท่าที่ 96 และผมของเธอเปื้อนเหงื่อ แต่เธอก็ยังคงถามอย่างต่อเนื่อง “ถังเกอขีดจำกัดของนายเพิ่มขึ้นเท่าไหร่หรอ”

ถังเกอรู้สึกได้และพูดว่า “ฉันไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะหยุดที่ 299 จุดและไม่สามารถเพิ่มได้อีกแล้ว”

เหอเสี่ยวยูอุทานทันที “ว้าว 299 จุดเลยหรอ สูงมาก นั่นเป็นความสามารถในการจ่ายพลังวิญญาณของชาวประมงระดับเก้าที่สูงมากเลย ของฉันดูเหมือนจะแค่ 199 จุดเอง แต่ฉันรู้สึกว่ามันยังสามารถเพิ่มได้ตราบเท่าที่ฉันทำครบ 108 กระบวนท่าในครั้งเดียว หานเฟยแล้วคุณล่ะ”

หานเฟยดูข้อมูลของเขา

: หานเฟย

: เจ็ด (ฟิชเชอร์ขั้นสูง)

: 42892 (299)

: ระดับสองคุณภาพต่ำ (อัพเกรดได้)

: ปลากลืนวิญญาณคู่หยิน-หยาง

: เบ็ดไผ่ม่วง

: ตกความว่างเปล่า ลำดับที่ 1: ตะขอจูบ (ระดับมนุษย์คุณภาพระดับเทพ)

…

หานเฟยสงสัยว่า 299 จุดเป็นเกณฑ์หรือไม่ แต่ถังเกอเป็นนักตกปลาระดับเก้าแล้ว ขีดจำกัดสูงสุดของพลังวิญญาณของเขามีเพียง 299 คะแนนหรอ

หานเฟยเพียงแค่ยิ้ม “ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ ฉันยังได้ 199 คะแนนเหมือนกัน”

ดวงตาของเหอเสี่ยวยูสว่างขึ้น “อีกไม่นานฉันจะเหนือกว่านาย”

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหานเฟยไม่กล้าที่จะปลูกฝังหรือยกระดับมรดกทางจิตวิญญาณของเขา แต่ฝึกฝนเอกสารที่ไม่สมบูรณ์เกี่ยวกับ 108 วิธีในการฝึกร่างกายกับถังเกอและเหอเสี่ยวยู ในความเป็นจริงขีดจำกัดสูงสุดของเขาถึง 299 จุดก่อนแล้ว เขารู้ว่าขีดจำกัดสูงสุดของเขาอาจจะไม่เพิ่มขึ้นถ้าเขาไม่ก้าวข้ามขีด จำกัด แต่ความก้าวหน้าของเขาจะทำให้เกิดความสนใจที่ใหญ่ทีเดียว ดังนั้นมันจะดีกว่าที่จะให้ฟางเจ๋อซึ่งเป็นคนนอกเห็นดังนั้นเขาจึงฝึกฝนกระบวนท่า 108 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แน่นอนว่านอกจากนั้นเขายังจะไปที่ไร่และแผงขายบาร์บีคิว

แต่บาร์บีคิวส่วนใหญ่ที่เขานำกลับมานั้นถูกกินโดยฟางเจ๋อ ผู้ชายคนนี้คิดว่าการซื้ออาหารที่แผงขายบาร์บีคิวจะทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเสื่อมเสียดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เขาต้องการกินบาร์บีคิวเขาจะแสดงท่าทางต่อหานเฟยด้วยสายตาของเขาจากนั้นหานเฟยก็ต้องทำงานหนักให้

คนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้มาที่กระท่อมแห่งนี้ในวันนี้คือหลี่กังที่หวาดกลัวทุกครั้งที่เขามา เขาซึ่งเป็นจิ๊กโก๋ข้างถนนซึ่งแทบจะฉี่ราดในครั้งแรกที่เห็นทูตสวรรค์ โชคดีที่ฟางเจ๋อรู้ว่าผู้ชายคนนี้มาที่นี่เพื่อส่งวัตถุดิบสำหรับทำสุรากลั่น มิฉะนั้นเขาคงฆ่าเขาด้วยการตบไปแล้ว

ณ ตอนนี้

ฟางเจ๋อรู้สึกประหลาดใจถังเกอเป็นชาวประมงระดับเก้าที่มีขีด จำกัดสูงสุด 299 จุดสำหรับพลังวิญญาณ มีกี่คนในเมืองที่สามารถเข้าถึงระดับนี้ได้ และเขายังไปไม่ถึงจุดสูงสุด ถ้าเขาไปถึงจุดนั้นได้ ขีดจำกัดสูงสุดของเขาจะไม่เกิน 300 จุดเลยหรอ ดูเหมือนว่ามีเพียงปรมาจารย์ประมงเท่านั้นที่ทำได้ ขีดจำกัดสูงสุดของฉันเมื่อฉันกลายเป็นชาวประมงระดับเก้าคืออะไร แต่ตอนนี้มีเพียงการฝึกฝนจากตำราที่ไม่สมบูรณ์ของเทคนิคการต่อสู้นี้ แม้แต่มันฝรั่งขนาดเล็กเช่นเหอเสี่ยวยูและหานเฟยก็มีขีดจำกัด สูงสุดถึง 199 จุดซึ่งน่าประหลาดใจจริงๆ

หากฟางเจ๋อรู้ว่าขีดจำกัดสูงสุดของพลังงานจิตวิญญาณของหานเฟยคือ 299 คะแนนเขาจะต้องตะลึง ไม่ว่ามรดกทางจิตวิญญาณของหานเฟยจะแย่เพียงใดเขาก็จะพาเขาไปที่เมืองแน่ๆ

ฟางเจ๋อลงมาจากหลังคาและมองไปที่ถังเกอ “เกือบจะถึงเวลาแล้ว คุณตัดสินใจได้เองว่าจะทำอะไรในคืนนี้!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ถังเกอก็เงียบลง เกือบถึงเวลาที่เขาจะจากไปแล้วหรอ

ดวงตาของเหอเสี่ยวยูเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีที่เธอได้ยินสิ่งนี้ ถังเกอกำลังจะจากไปแล้ว เธอเพิ่งรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังสร้างเพื่อนที่ดีอีกคนและเขากำลังจะจากไป

หานเฟยตบถังเกอบนไหล่และพูดว่า “ฉันจะขอให้หลี่กังระงับธุรกิจของเขาและทำบาร์บีคิวให้เราในคืนนี้โดยเฉพาะ”

ถังเกอเตือนเขาว่า “และเหล้าด้วย”

หานเฟยกล่าวว่า “ฮ่าๆ เท่าที่นายต้องการเลย”

ทั้งคู่ยิ้มกว้าง ในฐานะพี่น้องที่ดีพวกเขาเชื่อมสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน

ในตอนเย็น

หลี่กังรีบมา เมื่อเขาไปถึงกระท่อมของหานเฟยเขาก็ไม่กล้ามองไปรอบ ๆ เขาระวังตัวมากจนไม่กล้าแม้แต่จะเดินเร็วในขณะที่ภรรยาของเขามองไปรอบ ๆ และดูเหมือนจะสงสัยว่าทำไมลูกพี่หานเฟยจึงอาศัยอยู่ในสถานที่ซอมซ่อเช่นนี้

หลี่กังกล่าวว่า “นี่ได้โปรดอย่ามองไปรอบๆ เลย คุณจะทำให้ทูตสวรรค์ไม่พอใจนะ”

“โอเค” เธอตอบ

ในตอนนี้หานเฟยหัวเราะ “อากังไม่ต้องกังวล ทูตสวรรค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณจะต้องรับผิดชอบบาร์บีคิวคืนนี้ ทำเท่าที่ทำได้”

หลี่กังรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินว่าฟางเจ๋อไม่อยู่และยิ้มทันที “ไม่มีปัญหาครับลูกพี่”

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มดื่มและกินบาร์บีคิวและปลา

ถังเกอกล่าวว่า “อันที่จริงฟางเจ๋อเคยบอกฉันว่าแม้ว่าฉันจะขึ้นไปข้างบนฉันก็สามารถลงมาได้และเมื่อฉันแข็งแกร่งขึ้นฉันก็จะทำได้อีกครั้ง”

หานเฟยกล่าวว่า “ไม่เป็นไร แม้ว่านายจะหลับลงมาไม่ได้ แต่ฉันสามารถไปเที่ยวหานายที่ด้านบนได้ ไม่แตกต่างกันหรอก”

ถังเกอยิ้ม “ฉันรู้ว่าคุณสามารถทำมันได้ ทุกคนคิดว่านายเอาแต่พึ่งฉัน แต่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ นายสามารถเป็นนักตกปลาระดับเจ็ดได้ภายในหนึ่งเดือนซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าความสามารถของนายว่าเป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาเลย”

เหอเสี่ยวยูเหลือบมองหานเฟยและไม่ค่อยเชื่อคำพูดของถังเกอดังนั้นเธอจึงกินบาร์บีคิวของเธออย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นหานเฟยก็ถามว่า “คนในเมืองไม่ไปตกปลาเหรอ ถ้าพวกเขาไม่ทำพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร”

ถังเกอตอบว่า “ใช่พวกเขาทำได้ แต่ไม่ต้องบินขึ้นลงทุกวัน ดูเหมือนว่าจะมีเมทริกซ์พอร์ทัลหรืออะไรทำนองนั้นซึ่งพวกเขาสามารถไปที่ทะเลได้โดยตรงเลย และว่ากันว่าจะถูกส่งไปยังแหล่งประมงระดับสองเป็นอย่างน้อยด้วย”

หานเฟยกล่าวว่า “น่าสนใจมาก การประมงระดับสอง..บางทีฉันอาจจะไปที่นั่นได้ในไม่ช้า”

ถังเกอส่ายหัว “ว่ากันว่ามีการประมงระดับสองมากมายในเมือง”

หานเฟยพยักหน้า “ใช่มีหมู่บ้านมากมายภายใต้เมืองดังนั้นจึงมีการประมงระดับสองจำนวนมากเช่นกัน”

คืนนั้นพวกเขาดื่มและกินบาร์บีคิวกันจนอิ่มจนแทบจะตัวโยน หานเฟยเมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ แต่เขายังคงตะโกนว่า “นายขึ้นไปก่อนแล้วฉันจะไปที่นั่นไม่ช้าก็เร็ว เป้าหมายของฉันคือมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุด ในฐานะ…เบลช์…นักล่าทองคำ..ไม่มีที่ไหนในโลกที่ฉันไม่กล้าไป”

เหอเสี่ยวยูส่ายหัว “เขาเมาซะแล้ว”

ถังเกอเห็นด้วย “เหล้านี่แรงจริงๆ”

ด้วยเหตุนี้ถังเกอจึงลุกขึ้นและโค้งคำนับให้เหอเสี่ยวยู “เหอเสี่ยวยู หานเฟยไม่มีเพื่อน บางทีคุณอาจเป็นเพื่อนคนเดียวของเขา โปรดช่วยฉันดูแลเขาให้ที”

เหอเสี่ยวยูหน้ามุ่ย “แต่เขาจะแกล้งฉัน”

ถังเกอยิ้มกว้าง “ไม่หรอก..”

“ก็ได้ ฉันจะดูแลเขาเพราะเขาสอนเรื่อง 108 วิธีในการฝึกร่างกายให้ฉัน” เหอเสี่ยวยูเห็นด้วย

ถังเกอลุกขึ้น “งั้นฉันจะไปล่ะ”

เหอเสี่ยวยูถามว่า “นายจะออกไปแล้วเหรอ”

“ใช่…” เขาตอบก่อนจะจากไป

…

ถังเกอไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่งานเลี้ยงที่ดีที่สุดก็ต้องเลิกราในที่สุด แต่เขาเชื่อว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง

หานเฟยนอนอยู่บนพื้นพึมพำ “เป้าหมายของฉันคือมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุดและ…และ…สมบัติที่ไม่มีที่สิ้นสุด”

…

พยัคฆ์

เมื่อเร็ว ๆ นี้หลี่จื๊อรู้สึกเศร้าหมองเพราะเขากลัวมาก

หลี่หูถูกหานเฟยจัดการและพยัตฆ์เกือบถูกทำลาย โชคดีที่ปลาวิญญาณของเขารอดชีวิตแม้ว่ามันจะเกือบตายก็ตาม เขาโกรธมากและกระตือรือร้นที่จะฆ่าหานเฟย แต่เขาก็ไม่กล้าขยับ ตราบใดที่ถังเกอและฟางเจ๋อยังคงอยู่ที่นี่เขาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่าม

“หลี่จื๊อออกมา”

หัวใจของหลี่จื๊อสั่นสะท้าน พวกเขามาแล้วหรอ จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เขารู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นเมื่อหลี่หู ปล้นหานเฟยไม่ว่าเขาจะทรงพลังเพียงใดเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรนอกจากมดในสายตาของฟางเจ๋อซึ่งจะบดขยี้เขาด้วยนิ้วเดียวก็ด้

ที่ประตูพยัคฆ์

หลี่จื๊อกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับถังเกอ”

ถังเกอไม่กังวลที่จะซ่อนเจตนาฆ่าไว้ในสายตาของเขา “อย่าเสียเวลาเลย ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน ตอนนี้คุณโกรธมากและอยากจะฆ่าพี่ชายของฉัน”

หลี่จื๊อกล่าวว่า “ฉันไม่กล้าหรอก”

ถังเกอยิ้ม “แต่ฉันกล้านะ จริงๆ ฉันวางแผนที่จะฆ่าคุณด้วยตัวเอง แต่เมื่อฉันเห็นหานเฟยในวันนี้ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น หลี่จื๊อคุณสมควรเป็นบันไดของพี่ชายของฉัน”

หลี่จื๊อยังคงเงียบ แต่หมัดที่กำแน่นของเขาเผยให้เห็นความโกรธภายในของเขา

ถังเกอหัวเราะ “ไม่ว่าคุณจะโกรธแค่ไหนคุณและคนของคุณพยายามฆ่าพี่ชายของฉันมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่คุณได้รับการยกเว้นโทษประหารชีวิต ฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ทำแผลให้ตัวเองดีๆ และอย่ารีบหายภายในครึ่งปี”

หลี่จือกัดปากด้วยความขุ่นเคืองจนเลือดออก แต่เขาพูดโดยไม่ลังเลว่า “ขอบคุณที่ไว้ชีวิตข้าถังเกอ”

ปังปังปัง…

ร่างกายของหลี่จื๊อถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผลหลายสิบแห่ง เมื่อเลือดไหลออกมาจากบาดแผลเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก

ฟางเจ๋อปรากฏตัวข้างๆ ถังเกออย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ดูฉากนี้อย่างไม่แยแส

ถังเกอมองไปที่ฟางเจ๋อ ที่พยักหน้าเป็นสัญญาณว่าหลี่จื๊อได้ตกลงตามที่เขาขอ

ระหว่างทางกลับฟางเจ๋อถามว่า “นายแน่ใจหรอว่าหานเฟยจะสามารถก้าวข้ามขั้นบันไดนั้นได้จริงๆ”

ถังเกอพยักหน้า “ได้แน่นอน เขาไม่ใช่อดีตหานเฟยอีกต่อไป ฉันค่อนข้างมั่นใจในเรื่องนี้ ถ้าเป็นแต่ก่อนหานเฟยคงไม่มีโอกาส แต่ปัจจุบันหานเฟยทำได้แน่นอน”