God of Fishing - ตอนที่ 56

Chapter 56: อันดับหนึ่ง

ทั้งสถานที่เงียบสงัดลง

ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างดุเดือดก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้พวกเขาต่างก็เงียบหลังจากได้ฟังคะแนน

อาจารย์และเจ้าหน้าที่ต่างตกตะลึงหัวหน้าชาวบ้านอาจารย์ใหญ่และหวังเจ๋อก็เช่นกัน

มีเพียงถังเกอเท่านั้นที่กำลังยิ้ม หานเฟยเกาหัวของเขา เพราะสถานการณ์เริ่มอึดอัด

“มันเป็นไปไม่ได้ เขาโกง”

หูคุนแย้งขึ้นมาทันที เขารู้สึกตกใจอย่างแท้จริงกับจำนวนซึ่งสูงกว่าเขาสิบเท่า ความเป็นไปได้เดียวที่เขาคิดได้คือหานเฟยโกง เขาจะได้คะแนนสูงเช่นนี้ได้อย่างไร?

หานเฟยเหล่มองเขาแล้วพูดว่า “คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณพูดนะ”

หัวหน้าหมู่บ้านยืนขึ้นและพูดว่า “ไอ่หนุ่มคุณมีหลักฐานอะไรที่จะกล่าวหาว่าหานเฟยโกง”

แน่นอนว่าหูคุนไม่มีข้อพิสูจน์ แต่จู่ๆ เขาก็มีความคิดบางอย่าง “ต้องเป็นถังเกอแน่เลย หานเฟยและถังเกอเป็นพี่น้องกัน ถังเกอต้องให้คะแนนกับหานเฟยแน่ๆ ไม่งั้นทำไมเขาถึงได้คะแนนสูงแบบนี้?”

“ฮึ…”

ถังเกอยืนและพูดว่า “หูคุณหยุดใส่ร้าย ฉันไม่ได้ให้หานเฟย แม้แต่คะแนนเดียว เขาหาคะแนนมาด้วยตัวเขาเอง”

หูคุนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “โกหก เขาเป็นเพียงนักตกปลาระดับสองเมื่อสองเดือนก่อน แต่หลังจากนั้นหนึ่งเดือนเขาได้มากกว่าหมื่นคะแนนในการทดลองตกปลา มันฟังดูเชื่อได้ไหมล่ะ”

หัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่น ๆ มองไปที่หานเฟยด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นชาวประมงระดับสองเมื่อเดือนก่อน เขาดูไม่เหมือนแบบนั้นเลยในตอนนี้

หานเฟยไม่ได้ใส่ใจ “หูคุนทุกคนมีช่วงเวลาแห่งความโชคดีของตัวเอง ฉันไม่ควรมีของฉันบ้างหลังจากที่ได้เจอประสบการณ์ชีวิตและความตายทั้งหมดหรอ ในทางกลับกันคุณไม่สามารถทำให้ติดอันดับหนึ่งในสิบด้วยคะแนนหลักพันคะแนนนี้หรอก แล้วคุณจะมากล่าวหาฉันทำไม เป็นเพราะคุณอิจฉาหรือเปล่า”

พ่อแม่บางคนตะโกนว่า “ชายหนุ่มบอกเราว่าคุณได้คะแนนมาอย่างไร! “

“ถูกต้อง มันไม่ใช่ปัญหาในการอธิบายที่มาของมันใช่มั้ย”

“คุณปล้นไปกี่คนเพื่อให้ได้คะแนนมากขนาดนี้”

หลายคนร้องเสียงหลง บางคนสนใจอย่างแท้จริงและบางคนก็แค่สนุกกับละคร

หัวหน้าหมู่บ้านดุว่า “เงียบ! การคำนวณยังไม่จบ!”

ในที่สุดเมื่อเกิดเสียงดังขึ้นหัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่หานเฟยและลังเล “หานเฟยคุณสามารถพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้หากต้องการ ฉันรับประกันว่าจะไม่มีใครถามถึงปัญหาของคุณอีก”

หานเฟยถามว่า “หัวหน้าหมู่บ้านฉันขอให้คุณพูดได้ไหม”

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า “แน่นอน”

หานเฟยกล่าวว่า “สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ฉันไม่สนใจเรื่องการปล้นเลย แต่มีหลายคนเข้ามาปล้นฉันรวมถึง หลี่หู,เซียวู่ฉางและนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ฉันไม่รู้จัก ดังนั้นฉันจึงปล้นพวกเขาแทน”

“อะไรนะ คุณปล้นหลี่หูหรอ”

“ฮะ ฉันเห็นเซียวู่ฉางกลับมาแบบได้รับบาดเจ็บ เขาถูกหานเฟยปล้นจริงหรอ”

“นั่นเป็นไปไม่ได้! หลี่หูเป็นชาวประมงระดับแปด!”

“มรดกทางจิตวิญญาณของเซียวู่ฉางอยู่ระดับสี่คุณภาพต่ำ หานเฟยจะเอาชนะเขาได้จริงๆ หรอ”

ผู้คนกระซิบกันอย่างไม่มั่นใจ

หูคุนดุ “นั่นมันเหลวไหล หลี่หูและเซียวู่ฉางต่างก็เป็นนักตกปลาระดับแปด จะปล้นเรือของพวกเขาง่ายๆ ได้อย่างไรกัน”

หานเฟยมองเขาอย่างน่าสงสาร “มันน่าแปลกใจจรงไหน เพราะพวกเขาไม่สามารถเอาชนะฉันได้ หรือคุณต้องการให้พวกเขาพูดเองมั้ย”

น่าเสียดายที่ทั้งหลี่หูและเซียวู่ฉางไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ในตอนนี้

หลี่จื๊อกำหมัดแน่นท่ามกลางเหล่าผู้ปกครอง เขาไม่สามารถโกรธได้แม้ว่าลูกชายของเขาเกือบจะพิการ เขาต้องขอบคุณศัตรูด้วยซ้ำที่ไม่ฆ่าลูกชายของเขา

เซียวู่ฉางยังเป็นคนที่หยิ่งผยอง มรดกทางจิตวิญญาณของเขาเป็นรองแค่ถังเกิเท่านั้นในหมู่บ้านน้ำสวรรค์และเขาควรจะแข็งแกร่งที่สุดรองจากถังเกอแต่เขาก็พ่ายแพ้ให้กับใครก็ไม่รู้ทำไมเขาต้องอายตัวเองด้วยการอธิบายรายละเอียดต่อสาธารณะ

เมื่อมองไปที่เจ้าหน้าที่หานเฟยกล่าวว่า “ตอนนี้คะแนนของฉันโอเคหรือยัง”

เจ้าหน้าที่มองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านและพยักหน้า “คะแนนรวมของหานเฟยคือ 13,208 คะแนน ใครไม่มั่นใจสามารถตรวจสอบได้ในภายหลัง แต่คุณต้องไม่ขัดขวางการคำนวณต่อไปนี้”

อย่างไรก็ตามหานเฟยไม่ได้ออกไปทันที เขาถามพนักงานด้วยเสียงเบา “ฉันสงสัยว่าจะเอาปลาพวกนั้นออกไปได้ไหม”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเจ้าหน้าที่กล่าวว่า “เรามีให้บริการจัดส่ง แต่ฉันไม่คิดว่าส่งปลาขนาดเรือไปหลายสิบลำได้ง่ายๆ”

หานเฟยกล่าวว่า “มันง่ายมาก! ฉันจะเอาพวกมันกลับไปเอง”

เจ้าหน้าที่: “…”

…

การคำนวณดำเนินต่อไป..ถึงก่อนค่ำ

ผู้นำชาวบ้านยืนอยู่บนเรือพร้อมประกาศรายชื่อในมือ

“ที่หนึ่งคือหานเฟย คะแนนรวม: 13,208 คะแนน”

“อันดับที่สองคือถังเกอคะแนนรวม: 5,882 คะแนน”

“อันดับที่สามคือหวังไป่ยูคะแนนรวม: 4,982 คะแนน”

“อันดับที่สี่คือเซียงน่าน คะแนนรวม: 4,356 คะแนน”

…

“อันดับที่เจ็ดคือเหอเสี่ยวยู คะแนนรวม: 3,012 คะแนน”

…

“อันดับที่สิบคือเฉินชิง คะแนนรวม: 2,222 คะแนน”

ผลการแข่งขันหลังจากอันดับที่สิบดิ่งลง ในที่สุดหูคุนก็เป็นอันดับที่ 86 มันไม่ได้เป็นผลเสีย แต่มันก็ไม่ได้ดีเท่าสิบอันดับแรก

จากผลการแข่งขันสุดท้ายคะแนนอันดับที่พันคือ 496 คะแนน

บางคนดีใจและบางคนก็ไม่พอใจ ในขณะที่ยอดคนมีความสุขพวกเขารู้สึกประทับใจกับสิ่งที่ผู้นำชาวบ้านพูดต่อไป

“ถึงนักเรียนฉันเชื่อว่าคุณได้รับรู้ถึงความโหดร้ายของการทดสอบจับปลาซึ่งเป็นภาพสะท้อนของความเป็นจริง ในการประมงระดับหนึ่งและระดับสองสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน”

นักเรียนและผู้ปกครองหลายคนเงียบ ในความเป็นจริงพ่อแม่บางคนเงียบมาตั้งแต่ต้นเพราะหาลูกไม่เจอ

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวต่อว่า “คุณรู้ไหมว่าการทดสอบตกปลาครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตหรือไม่ จากข้อมูลของผู้ตรวจสอบนักเรียน 13,564 คนเข้าร่วมการทดสอบตกปลา แต่กลับมีเพียง 10,321 คนเท่านั้น คนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ถูกฝังอยู่ในมหาสมุทรนี้”

ทุกคนรู้สึกสะเทือนใจรวมถึงหานเฟยเองด้วย เขารู้ว่ามีผู้เสียชีวิตเพราะเรือหลายลำที่เขาปล้นมานั้นว่างเปล่าตั้งแต่แรก นักเรียนหลายคนที่เป็นพันธมิตรกันทำร้ายกัน นั่นเป็นสาเหตุใหญ่ที่สุดของการบาดเจ็บล้มตาย

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอย่างมีอารมณ์ว่า “ความจริงมันโหดร้าย มีเรือเพียง 2982 ลำเท่านั้นที่สามารถสิ้นสุดการทดสอบตกปลาได้ ห้าพันคนได้รับบาดเจ็บบางคนก็พิการ … ฉันบอกคุณได้เลยว่านี่ไม่ได้เป็นการข่มขู่คุณ แต่เพื่อแจ้งให้คุณทราบว่าคุณต้องใช้ชีวิตในมหาสมุทรที่อันตรายนี่ไปชั่วชีวิต คุณต้องทำงานหนักมากขึ้น ต้องมีความหวังเสมอตราบเท่าที่คุณยังมีชีวิตอยู่”

หานเฟยเงียบลงหลังจากได้ยินสถิติเหล่านั้น นี่เป็นเพียงการทดลองตกปลาของหมู่บ้านเท่านั้น แล้วในเมืองที่ใหญ่กว่านี้ล่ะ

เป็นครั้งแรกที่เขารับรู้ถึงความโหดร้ายของโลกนี้ความโหดร้ายของการฝึกฝนให้เก่งขึ้น ในการจะเป็นนักตกปลาลึกลับหรือนักตกปลาในตำนานที่ดีเท่าฟางเจ๋อจะต้องมีกระดูกกี่ชิ้นกัน

หานเฟยมองไปที่เหล่าผู้ปกครองที่อยู่รอบนอก ไม่มีใครยิ้มอีกต่อไป บางคนร้องไห้และบางคนปลอบโยนพวกเขากันเอง

หานเฟยหายใจเข้าลึกๆ เขาต้องแข่งขันกับทั้งผู้คนและทั้งโชคชะตาของตัวเอง