God of Fishing - ตอนที่ 52

Chapter 52: ฆ่าผู้ตรวจการ

“ยังไม่ตายเหรอ”

หานเฟยตกใจ เขารู้ว่าการโจมตีของเขาทรงพลังเพียงใด แม้แต่นักตกปลาระดับเก้าก็ยังไม่สามารถต้านทานได้ กระนั้นปลาตัวนั้นก็ไม่ได้ถูกฆ่า

“ไอ้เด็กน้อยฉันบอกให้หยุด!”

หานเฟยล้มเหลวในการสังหารหลี่หูในการโจมตีสามครั้ง เป็นผลให้ผู้ตรวจการอยู่ใกล้เข้ามาเพียงสามสิบเมตร

หานเฟยเย็นชา ตอนนี้เขาไม่สามารถกลับหลังไปได้แล้ว

เมื่อเรือของผู้ตรวจเข้ามาใกล้ผู้ตรวจการก็กระโดดเพื่อที่จะข้ามไปหาเขา

ในขณะที่ผู้ตรวจการบินอยู่ในอากาศหานเฟยก็ลุกขึ้นและเปิดตัว เตรียมระเบิดพลังวิญญาณอีกครั้ง

“คุณกล้าดียังไง! “

แน่นอนว่าผู้ตรวจการบางคนแข็งแกร่งกว่าคนอื่น ๆ ผู้ตรวจการส่วนใหญ่ไม่ใช่ครูในโรงเรียนและเป็นเพียงนักตกปลาซึ่งอาจอยู่ในระดับสูงถึงระดับเก้า

เท่าที่หานเฟยสามารถบอกได้ผู้ตรวจการคนนี้ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประมงหรือเขาอาจจะใกล้แล้ว หมายความว่าเขาเป็นนักตกปลาที่เก่ง ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะลอง

“ระเบิด! “

“คุณบ้า…”

เหอเสี่ยวยูถูกบังคับให้ถอยกลับมาเพราะแรงระเบิด

ตู้ม…

หลังจากการระเบิดทั้งคู่ตกลงไปในมหาสมุทร

“หานเฟย!”

ใบหน้าของเหอเสี่ยวยูซีดเซียวจิตใจของเธอว่างเปล่า การตกลงไปในมหาสมุทรไม่ใช่เรื่องตลก พวกเขามีโอกาสที่จะตายสูงมากถ้าไม่มีใครอยู่รอบนี้ๆ

ผู้ตรวจการตกใจมากที่สุดในบรรดาคนทั้งหมด ชายหนุ่มคนนี้พยายามที่จะตายไปกับเขาหรอ แล้วทำไมเขาถึงระเบิดพลังวิญญาณได้ถึงสี่ครั้ง?

มันน่าเสียดายที่ไม่มีเวลาให้เขาคิด ผู้ตรวจการเติมพลังวิญญาณให้กับร่างกายของเขาในขณะที่เขาค่อยๆ จมลง แต่เขาเห็นลมสีเขียวพัดมาที่เขาหลังจากที่เขาตั้งตัวได้ตัวได้..

ตูม!!

ผู้ตรวจการถูกระเบิดลึกลงไปหลายสิบเมตรและไม่สามารถกลั้นหายใจได้อีกต่อไป ชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร? ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะคิด เขารีบว่ายน้ำขึ้นไปข้างบน เขาเห็น ปลาใบมีดและงูเข็มขัดแล้ว อย่างไรก็ตามหานเฟยยิ้มเหนือเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่หานเฟยใช้ความสามารถมังกรพเนจร แต่มันก็ยังมีประโยชน์มากกว่าสิ่งที่เขารู้ มันทำให้เขาสบายๆ เหมือนเป็นปลาใต้น้ำ

แย่แล้ว

เมื่อเห็นว่าหานเฟยกำลังว่ายน้ำเข้าหาเขาอย่างรวดเร็วผู้ตรวจการก็โบกไม้เท้าเพื่อขวางเขา แต่เขาช้าเกินไปและข้อมือของเขาก็ถูกตัด

ผู้ตรวจการสูญเสียอาวุธเลือดไหลหยดจากข้อมือ เมื่อมองดูงูเข็มขัดที่ใกล้เข้ามาหานเฟยก็ทิ้งและโบกมือให้เจ้าหน้าที่ตรวจการ

บนผิวน้ำเหอเสี่ยวยูยังคงเฝ้าสังเกตอยู่บนน้ำและมีเรือหลายสิบลำกำลังล้อมเข้ามา

“ฮ่า…ฮ่าฮ่า…แค่กๆ …เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ได้”

“หุบปากไม่งั้นฉันจะโยนคุณลงทะเล”

“ไม่เธอทำไม่ได้ แม้ว่าฉันจะบาดเจ็บหนัก แต่เธอก็ทำอะไรฉันไม่ได้ มันไม่มีทางรอดในมหาสมุทรนี้ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ซู่ว!

หลังจากที่หลี่หูพูดจบหานเฟยก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำและร่อนลงบนดาดฟ้าเรือของเขา

หลี่หูตกใจ “กะ…แกยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”

เหอเสี่ยวหยู่หลั่งน้ำตาด้วยความยินดี “หานเฟยนายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ฉันกลัวมากเลย ฉันคิดว่านายตายไปแล้ว…”

หานเฟยจับเบ็ดไม้ไผ่สีม่วงและพูดอย่างใจเย็น “เจ้าหน้าที่ตรวจการเจองูเข็มขัดหลังจากที่เขาตกลงไปในน้ำ และฉันก็เห็นว่างูเข็มขัดเลื้อยเข้าไปในปากของเขาน่ะนะ…”

“แหวะ…”

เหอเสี่ยวยูแทบจะอ้วกหลังจากที่เธอนึกภาพตาม

ใบหน้าของหลี่หูซีดลง เขาชี้ไปที่หานเฟยอย่างตัวสั่น “กะ…แกกล้าฆ่าผู้ตรวจการหรอ”

หานเฟยถามกลับ “นายจะรู้ได้ยังไงว่าเขาถูกฉันฆ่า”

หานเฟยเฝ้าดูมหาสมุทรอยู่พักหนึ่งและผู้ตรวจสอบก็ไม่กลับมา ดังนั้นเขาจึงมาหาหลี่หูและพูดอย่างผ่อนคลายว่า “แต่ยังไงฉันก็จะเอาคะแนนของนายมาทั้งหมดอยู่ดี”

ทันใดนั้นปลาหัวเสือซึ่งไม่ได้ถูกฆ่าก็พุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง

“ระเบิด! “

ทันทีที่หานเฟยเห็นมันกำลังพุ่งเข้ามา เขาก็ะเบิดพลังวิญญาณอีกครั้งและทำให้ปลาหัวเสือกระเด็น

พั๊วะ! พั๊วะ! พั๊วะ!

หานเฟยทุบมันอย่างแรงด้วยเบ็ดไม้ไผ่สีม่วง แรงขนาดที่ทำให้ดาดฟ้าเรือก็พังลงมา สุดท้ายปลาก็ตายไปครึ่งตัว

หลี่หูตัวสั่นขณะที่เขาเฝ้าดู นั่นเป็นปลาที่หายากแม้แต่ในการประมงระดับหนึ่ง! แต่ตอนนี้มันกำลังจะตายเพราะการทุบของหานเฟย

“หัวเสือ…”

หานเฟยกำลังจะจัดการมัน ทันใดนั้นปลาหัวเสือก็กลายเป็นริ้วแห่งความสว่างและควบแน่นเป็นรูปปลาไปอยู่บนข้อมือของหลี่หู

หานเฟยถามเหอเสี่ยวหยู่ด้วยความประหลาดใจ “ปลาตัวนี้แข็งแกร่งมากเลยเหรอ ฉันคิดว่ามันตายไปแล้วนะเนี่ย”

เหอเสี่ยวหยู่อธิบายว่า “นั่นคือพลังแห่งพันธสัญญา ปลาหัวเสือกำลังจะตาย แต่หลี่หูเรียกมันกลับไปก่อนอย่างไรก็ตามคู่หูจะเจ็บปวดเมื่อสัตว์ที่ทำสัญญาได้รับบาดเจ็บ”

หานเฟยมองไปที่หลี่หู เขากำลังอาเจียนเป็นเลือด

ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นถูกเรียกคืนเข้าร่างงั้นหรอ แบบนั้นก็เหมือนกับน้ำเต้าของฉันเลยน่ะสิ ไม่น่าแปลกใจที่หลี่จื๊อหัวหน้าพยัคฆ์สามารถครองการประมงระดับหนึ่งได้ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ปลาตัวนี้จะตาย!

“เจ้าโจรปล่อยนายน้อยของเราซะ”

“คุณกล้าโจมตีนายน้อยของหยัคฆ์ได้ยังไง คุณกำลังทำให้ตัวเองถูกฆ่านะ”

“คุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว ปล่อยนายน้อยของเรามาถ้าคุณไม่อยากตาย!”

เมื่อมองไปที่เรือหลายสิบลำรอบๆ หานเฟยก็คว้าหลี่หูที่เหมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่งและพูดกับพวกเขาว่า “เอาคะแนนมาหรือจะให้ฉันจัดการเขา”

“เจ้ากล้าขโมยคะแนนของพยัคฆ์งั้นหรอ?”

“อ๊าา!”

มือข้างหนึ่งของหลี่หูหักทันที เขากรีดร้องอย่างอนาถ

หานเฟยถามว่า “ฉันพูดไม่ชัดหรือว่าหูของคุณทำงานไม่ดีกันเนี่ย”

หลี่หูตะโกนว่า “รออะไรอยู่แล่า? เอาให้เขาสิ! “

หานเฟยกล่าวว่า “เติมเรือลำนั้นด้วย”

หานเฟยชี้ไปที่เรือของเหอเสี่ยวยูและพูดกับเธอว่า “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันอยู่แล้ว ฉันจะช่วยเอง”

เหอเสี่ยวยูตกตะลึงกับความโหดเหี้ยมของหานเฟย

อย่างไรก็ตามหานเฟยแข็งแกร่งอย่างมาก เขาบดขยี้หลี่หูนักตกปลาระดับแปดฆ่าผู้ตรวจสอบปลอมและปล้นเรือหลายสิบลำพร้อมกัน เขาคือหานเฟยที่เธอรู้จักจริงหรอ

หานเฟยมีเรือสองลำที่เต็มไปด้วยปลา

หลังจากเรือหลายสิบลำถูกปล้นในที่สุดหานเฟยก็ตบหน้าหลี่หูและพูดว่า “ฉันขอได้มั้ย”

หลี่หูเปลี่ยนสีหน้า มีเวลาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนสิ้นสุดการสอบ หานเฟยจงใจทำให้เขาห่างจากพิธีกรรมปลุกพลังหรือเปล่า

แคร๊ก!

“อ๊าา!”

หานเฟยหักขาของหลี่หูและยิ้มกว้าง “ฉันต้องพูดซ้ำไหม”

หลี่หูกลัวมากในตอนนี้ เขาตระหนักว่าหานเฟยตรงนั้นข้ามกับสิ่งที่คนอื่นพูดกันและถ้าเขาปฏิเสธตอนนี้เขาอาจจะลงเอยที่มหาสมุทร

หลี่หูกัดฟันพูด “ดะ..ได้เอาไปสิ”

…

ผู้ตรวจการตัวจริงตกใจอย่างมากเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสังเวชของหลี่หูนี่คือเด็กหนุ่มที่โหดเหี้ยมและและปกครอวพยัคฆ์ที่เขารู้จักหรือเปล่า

ก่อนที่เขาจะจากไปหลี่หูจ้องไปที่หานเฟย

หานเฟยกล่าวว่า “นายกำลังมองอะไรอยู่ บอกพ่อนายซะว่าฉันเสียยาเติมวิญญาณไปสิบเม็ดเพราะนาย ปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เห็นสมควร”

หลี่หูหายใจไม่ออก แต่เขาก็กลั้นความโกรธเอาไว้ เขาล้มเหลวในการฆ่าหานเฟย ถ้าหานเฟยขอให้ถังเกอจัดการกับพยัคฆ์เขาจะถึงจุดจบอย่างแท้จริง

หลังจากที่หลี่หูถูกพาตัวไปเหอเสี่ยวหยูถามว่า “ทำไม … ทำไมนายไม่ฆ่าเขาล่ะ”

หานเฟยพูดอย่างเฉื่อยชา “พ่อของเขาคงบ้าแน่เขาตาย”

…

อีกด้านหนึ่งถังเกอพุ่งเข้าหาถังไป่ยู่

ถังเกอกล่าวว่า “เอาให้คะแนนของนายมาฉันจะไม่ฆ่านาย”

หวังไป่ยูเหงื่อออกอย่างหนัก เขาเจอสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้อย่างไรในเมื่อการประมงมีขนาดใหญ่มาก

เขาพูดอย่างรีบร้อน “ถังเกอฉันเป็นเพื่อนสนิทของหานเฟย…ใช่แล้วเขาเป็นหนี้บุญคุณฉัน”

ถังเกอขมวดคิ้ว “บอกฉันสิ ถ้าฉันรู้ว่าคุณโกหกล่ะก็นะ…”

หวังไป่ยูกล่าวว่า “หานเฟยถูกจัดฉากและลอยอยู่ในมหาสมุทรเป็นเวลาห้าวัน ฉันเองที่พบเขาและช่วยชีวิตเขาไว้”

“พูดอีกทีซิ”

ถังเกอระเบิดความโกรธและชี้แท่งทองยาวของเขาไปที่หวังไป่ยู

หวังไปยูว่ากล่าวว่า “ทุกคนในท่าเรือรู้ดี ฉันไม่ทราบว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่ทางท่าเรือกำลังตรวจสอบ ฉันคิดว่าหานเฟยรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น”

ถังเกอวางเบ็ดลง “ถ้าหานเฟยเป็นหนี้บุญคุณคุณจริงๆ ถ้าฉันปล่อยคุณไปเขาจะไม่เป็นหนี้อะไรคุณอีกต่อไป”

“ได้สิ” หวังไป่ยูกล่าว