God of Fishing - ตอนที่ 26

Chapter 26: ช่วยเหลือ

หลังจากลอยได้อีกวันหานเฟยใช้เหยื่อที่เหลือจนหมดและจับปลาสีเหลืองเก้าตัวเต่าเขียวสามตัวและปลาใบมีด

จำนวนนี้จะไม่น่าเชื่อถ้าเขาบอกกับคนอื่น แต่ละกล่องมีเหยื่อเพียงสี่สิบชิ้นและคนส่วนใหญ่สามารถจับปลาได้เพียงห้าตัวเท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่หานเฟยจับปลาได้สิบสามตัวรวมทั้งปลาใบมีดด้วยเหยื่อเพียงครึ่งกล่อง

จริงๆ แล้วหานเฟยเสียเหยื่อไปกับปลาใบมีดและเต่าเขียว ปลาข้างเหลืองไม่สามารถรอดพ้นจากเบ็ดของเขาได้

มันเป็นกลางคืนอีกครั้ง

หานเฟยไม่สามารถตกปลาได้อีกต่อไปเพราะเหยื่อของเขาหมดแล้ว เขาจึงเริ่มทำการฝึกฝนของเขา

เช่นเดียวกับครั้งก่อนๆ เขาถูกล้อมรอบด้วยปลาที่กระโดดขึ้นเรือของเขาในตอนนี้ ในตอนเช้าเขาดูดซับพลังวิญญาณอย่างเข้มข้นอีกครั้งซึ่งจะทำให้เกิดการจลาจล

ดังนั้นเขาจะมีเรือที่เต็มไปด้วยปลาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้นแม้ว่าจะไม่มีปลาพิเศษๆ มาหาเขาก็ตาม

หลังจากเก็บปลาส่วนหนึ่งไว้เป็นภาษีหานเฟยเพิ่มพลังวิญญาณของเขาเป็น 1,200 จุด

หานเฟยไม่กล้าที่จะฟุ่มเฟือยอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะมีมีดอีกสามเล่ม แต่เขาก็ไม่กล้าหลอมมันอีกไม่งั้นเขาจะล้มละลาย

…

เป็นวันที่สามของหานเฟยในมหาสมุทร ยังไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

ในวันที่สี่เรือของหานเฟยมีสภาพเละเทะหลังจากที่ผ่านกระแสน้ำปลาไปถึงสามครั้ง ที่เก็บปลาที่หนึ่งถูกเต่าเขียวพังแล้วด้วยซ้ำ หลุมยักษ์สองหลุมถูกทิ้งไว้ที่ด้านหนึ่งของเรือ

หานเฟยกำลังวิดน้ำที่ไหลเข้ามาในรูในขณะนี้ เขารู้ว่าเรือไม่สามารถรอดจากกระแสน้ำครั้งที่ห้าได้แน่ๆ ตอนนี้มันสั่นและอาจแตกสลายได้ทุกเมื่อ

ในช่วงบ่ายของวันที่ห้าหานเฟยกำลังฝึกความสามารถกับไม้ของเขาอยู่บนเรือ หลังจากผ่านไปสามวันเขาก็คุ้นเคยกับเทคนิคนี้มากขึ้น

ในขณะเดียวกันเขาก็ค้นพบว่าความก้าวหน้าของความสามารถของเขานั้นต้องการพลังวิญญาณเช่นกัน อย่างไรก็ตามเนื่องจากหานเฟยมีพลังวิญญาณมากกว่า 2,000 จุดในขณะนี้เขาจึงไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

เขาเอียงหัวสังเกตเห็นเรือสองสามลำที่อยู่ห่างออกไป ทันใดนั้นเขาโบกเบ็ดและร้องว่า “เฮ้! เฮ้! พี่ชาย! น้องสาว! ลุง! ช่วยฉันด้วย! “

หานเฟยคำรามเสียงดังที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้

…

“นายน้อยสามมีคนอยู่ที่นั่น”

หวังไป่ยู่กล่าวว่า “ฉันแล้ว น่าสนใจดีนี่ ฉันไม่คาดคิดว่าจะมีคนตกปลาอยู่ห่างไกลขนาดนี้เพียงคนเดียว ไปดูกันหน่อยสิ”

หานเฟยรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นพวกเขาเข้ามาใกล้ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพบใครบางคนบนมหาสมุทรที่ไร้ขอบเขตแบบนี้

หลังจากที่เรือแล่นเข้าหากันหานเฟยและหวังไป่ยู่ก็มองหน้ากัน

“เป็นคุณนั้นเอง”

“เป็นคุณนั้นเอง”

หวังไป่ยู่ตะลึง ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่เขาเจอบนท้องถนนเมื่อวันก่อนเหรอ?

หานเฟยก็ประหลาดใจเช่นกัน นายน้อยคนที่สามของตระกูลหวังซึ่งมีเรือห้าลำคอยปกป้องเขาในการเดินทางตกปลาของเขา

หวังไปยู่เหล่ไปที่เรือของหานเฟยซึ่งเหมือนเรืออับปางมากกว่าเรือที่จะใช้การได้ เขาแปลกใจที่มันยังไม่จมลงไป

หวังไป่ยู่กล่าวว่า “นี่พี่ชายคุณค่อนข้างเป็นชาวประมงแกร่งเลยนะ! คุณมาไกลแปดร้อยกิโลเมตรเพียงลำพังเลยหรอ”

หานเฟยอ้าปากค้าง “โอ้โฮ…ฉันมาไกลขนาดนั้นเลยเหรอ”

หวังไป่ยู่ประหลาดใจเล็กน้อย “ห้ะ..คุณไม่รู้เหรอ”

หานเฟยพูดด้วยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “เรือของฉันทำงานผิดปกติและพาฉันมาที่นี่ด้วยตัวเอง ฉันลอยอยู่ในมหาสมุทรเป็นเวลาห้าวันแล้ว”

“กี่วันนะ? “

ผู้ใต้บังคับบัญชาของหวังไป่ยู่ตกตะลึง เขาลอยอยู่คนเดียวห้าวันโดยไม่ถูกฆ่างั้นหรอ

มีเพียงไม่กี่คนในหมู่บ้านน้ำสวรรค์ที่สามารถใช้เวลาห้าวันบนมหาสมุทรเพียงลำพังและกลับมาแบบมีชีวิต ทุกปีมีเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น

หวังไป่ยู่รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เรือของคุณผิดปกติเหรอ ไม่น่าเป็นไปได้ เรือของเราขับเคลื่อนด้วยหินลอยน้ำตามธรรมชาติ พวกมันจะไม่ทำงานผิดพลาดตราบเท่าที่หินอยู่ที่นั่น…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบหวังไป่ยู่ก็เห็นหานเฟยยกก้อนหินขึ้นมา

หานเฟยกล่าวว่า “คุณกำลังพูดถึงสิ่งนี้หรือเปล่า”

ดวงตาของหวังไปยู่เบิกกว้าง “ชะ..ใช่… แต่หินลอยของคุณแตก เอ๊ะ..มันถูกตัดเป็นครึ่งหนึ่งเลยนี่ มันเลยส่งผลให้ระบบส่งกำลังหยุดชะงัก…คุณต้องโดนแกล้งแน่ๆ”

หวังไป่ยู่พูดโดยไม่ลังเลใดๆ

จากนั้นเขากล่าวเสริมว่า “ในการทำลายหินลอยน้ำอย่างน้อยต้องเป็นนักตกปลาที่ยอดเยี่ยมพร้อมด้วยอาวุธที่ดี แน่นอนว่ามันจะง่ายกว่าถ้าคุณเป็นเซียนตกปลา อย่างไรก็ตามผู้เชี่ยวชาญด้านการตกปลาส่วนใหญ่มีสิ่งที่ดีกว่านี้ให้ต้องทำ”

หานเฟยหัวใจพองโต อย่างน้อยก็เป็นยอดนักตกปลางั้นหรอ เขาโดนโกรธโดยผู้เชี่ยวชาญแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พ่อของคนที่โดนเขาทุบตีที่โรงเรียนหรอเขามาหาทางแก้แค้นให้ลูกชายหรอ

ทันใดนั้นหานเฟยก็มีความคิด หรือว่าแก๊งพยัคฆ์หลี่หูจ้องมองเขาแปลกๆ เมื่อเขาจากไปเมื่อวันก่อน

หานเฟยกล่าวว่า “พี่หวังขอบคุณพระเจ้าที่คุณอยู่ที่นี่ไม่งั้นฉันอาจจะตายในมหาสมุทรนี่แน่ๆ”

หวังไป่ยูสนใจหานเฟยมากขึ้น เขายิ้มอย่างอบอุ่น “คุณรอดมาได้อย่างไรห้าวันในมหาสมุทร”

เขามองไปที่เรือของหานเฟยอีกครั้ง เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ที่กองไม้ดังกล่าวไม่แตกออกจากกัน

หานเฟยถอนหายใจ “เรื่องมันยาว! มหาสมุทรนั้นน่ากลัวจริงๆ ฉันเจอกระแสน้ำปลาจนเกือบพังเรือของฉัน ฉันคงถูกฆ่าถ้าฉันไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในที่เก็บปลา”

“กระแสน้ำปลางั้นหรอ”

ผู้ใต้บังคับบัญชาของหวังไป่ยู่ดูเคร่งขรึม กระแสปลาเกิดขึ้นอีกแล้วหรอ หมายความว่าวิกฤตกำลังเกิดขึ้นในเขตการประมงทั่วไปอีกแล้วหรอ

โดยธรรมชาติแล้วหานเฟยจะไม่บอกพวกเขาว่าเขาเป็นคนทำให้ปลาขึ้นน้ำลง หวังไป่ยู่สังเกตุหานเฟยและคิดว่าคนที่มีมีดแล่ปลาและเบ็ดตกปลาเหล็กไม่อ่อนแอเกินไป นอกจากนี้เบ็ดอีกอันของหานเฟยยังดูไม่ธรรมดาอีกด้วย

หวังไป่ยู่กล่าวว่า “พี่หานเฟยไม้เท้าของคุณดูหายากจังเลยนะ”

หานเฟยกล่าวว่า “เอ่อ..เป็นของขวัญจากพี่ชายของฉัน มันดีกว่าเบ็ดเหล็กเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแหละ ฉันแน่ใจว่าพี่หวังมีอาวุธที่ดีกว่านี้มาก”

วังไป่ยู่ไม่เชื่อ แต่เขามีดีมากกว่าที่จะปล้นคนแปลกหน้า เขามองไปที่เรือของหานเฟยอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ห้ะ..พี่หานเฟยเรือของคุณมีปลาเต็มเลยหรอ”

หานเฟยพูดโดยไม่อายว่า “พวกมันกระโดดขึ้นเรือของฉันในช่วงที่น้ำลด อย่างไรก็ตามเนื่องจากเรือของฉันได้รับความเสียหายอย่างมากฉันคิดว่าพวกเขาแทบจะไม่เพียงพอที่จะใช้ค่าชดเชย”

หวังไป่ยู่ส่ายหัว “เรือของคุณถูกทำลายโดยเจตนา ใครบางคนจะตรวจสอบมัน คุณไม่จำเป็นต้องจ่ายภาษีปลาด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตามคุณมีปลาหายากบนเรือมั้ย”

หานเฟยถามว่า “คุณกำลังมองหาปลาหายากหรอพี่หวัง”

หวังไป่ยู่กล่าวว่า “บอกตามจริงฉันกำลังมองหาปลาที่หายากและลึกลับในเขตการประมงทั่วไปในการเดินทางครั้งนี้”

หานเฟยตอบว่า “ฉันกลัวว่าจะไม่มีน่ะสิ ฉันได้ปลาลูกบอลมาช่วงกระแสน้ำปลา แต่ฉันไม่สามารถจัดการกับการพุ่งของมันได้ ในที่สุดมันก็กระโดดกลับลงไปในมหาสมุทร”

หวังไป่ยู่รู้สึกผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด ปลาลูกบอลก็ไม่ได้หายาก หวังไป่ยู่มีพวกเขามากมาย

หานเฟยถามว่า “พี่หวังคุณซื้อปลาไหม เนื่องจากตอนนี้เรือของฉันเคลื่อนที่ไม่ได้ฉันจึงขายปลาให้คุณได้ในราคาที่ถูกลง”

หวังไป่ยู่ยิ้มอย่างใจเย็น “คุณมีอะไรมั่งหรอ”

หานเฟยนับ : “เอ่อ..ฉันมีมีดเจ็ดเล่มเต่าเขียวหกตัวปลาหมึกตัวเล็กแมงกะพรุนสามตัว…”

บางตัวกระโดดขึ้นเรือด้วยตัวเองรวมทั้งปลาหมึกตัวเล็กด้วย แมงกะพรุนถูกจับโดยบังเอิญ พวกมันถูกพบในท้องของปลาที่ตายแล้ว เมื่อรวมกันแล้วพวกเขาก็คุ้มค่าเงิน

หวังไป่ยู่ตกใจทันที “คุณได้มีดเจ็ดเล่มหลังจากกระแสน้ำปลางั้นหรอ”

หานเฟยตอบว่า “ใช่ แม้จะมีกุ้งก้ามกรามหนวด แต่อนิจจาพวกมันไวมาก ฉันมีหนวดสองสามเส้นของกุ้งก้ามกรามหนวดที่ทิ้งไว้ระหว่างการต่อสู้กับปลาใบมีด”

สิ่งที่หานเฟยเสนอนั้นคุ้มค่ากับไข่มุกคุณภาพปานกลางแปดเม็ด นั่นอาจฟังดูไม่มากนัก แต่จริงๆ แล้วมันเยอะมาก แม้แต่ลูกหลานของตระกูลใหญ่ก็ไม่ได้มีเงินมากมายพอที่จะมาใช้กับเขาขนาดนั้น

หวังไป่ยู่พยักหน้าทันที “เอาล่ะฉันจะรับไว้แล้วกัน อย่างไรก็ตามฉันไม่ต้องการปลาสีเหลืองหรืออะไรเทือกนั้นนะ แต่ถ้าคุณต้องการฉันสามารถช่วยคุณนำมันกลับไปได้ มันง่ายมากสำหรับฉัน”

หานเฟยกล่าวว่า “ฉันขอความช่วยเหลือจากคุณได้ ขอบคุณมาก”

หวังไป่ยู่และหานเฟยไม่ได้เป็นเพื่อนกัน เขาแค่ทำเพื่อหานเฟยเท่านั้น เขาเคลียร์เรือให้หานเฟยและขอให้ลูกน้องคนหนึ่งพาหานเฟยกลับมา

หลังจากหานเฟยจากไปผู้ใต้บังคับบัญชาถามว่า “นายน้อยสามทำไมเขาถึงปฏิบัติกับเขาอย่างดีแบบนั้นล่ะ เราไม่จำเป็นต้องซื้อสิ่งเหล่านั้นเลย”

ด้วยความเฉลียวฉลาดที่ไม่เหมาะกับอายุของเขาหวังไป่ยู่ อธิบายว่า “คุณไม่รู้สึกสงสัยหรอว่านักตกปลาระดับกลางมีศัตรูที่เป็นนักตกปลาระดับสูงงั้นหรอ โดยปกติคนเราจะมีศัตรูระดับตัวเองเท่านั้น นอกจากนี้คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหมที่จะหลีกเลี่ยงกระแสน้ำปลาด้วยการซ่อนตัวอยู่ในที่เก็บปลาน่ะ”