Dragon tamer - ตอนที่ 94

บทที่ 94: เห็นท้องฟ้าและดวงอาทิตย์

ยิ่งกลางคืนยิ่งกระสับกระส่าย

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน
ในบ้านของ หลี่หยุนซี นางลืมตาและมองขึ้นไปบนท้องฟ้านอกม่าน

มันยังมืดอยู่

รุ่งอรุณไม่มาอีกแล้วหรือ?

ณ เวลานี้ ท้องฟ้าน่าจะสว่างแล้ว แม้ว่าจะมีเมฆหนาทึบ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมืดมน

อากาศเป็นโคลนและลมไม่สามารถกระจายตัวได้เป็นเวลานาน นางรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ นางไม่ได้เดินออกจากสนาม แต่สั่งให้ยามไปดู

“คุณหนู ข้างนอกวุ่นวาย ท้องฟ้าก็ไม่สดใส กลุ่มคนที่คาดเดาได้รวมตัวกันที่แท่นบูชาบรรพบุรุษประณามคุณหนู! พระเจ้า ทหารรักษาการณ์ของคุณหนูอยู่ที่นั่น มีเพียงคุณหนูเท่านั้นที่ไม่ได้ไป พวกเขาห่วงใยชีวิตครอบครัวและชีวิตของผู้คน แต่พวกเขาจะโยนความผิดทั้งหมดให้กับคุณหนู” เซียงเอ๋อ พูดอย่างไม่พอใจ

หลี่ หยุนซีไม่พูดอะไร นางเพียงแต่จ้องไปที่ท้องฟ้า มืดมน แม้ว่าสุริยุปราคาจะเป็นปีที่ดุเดือด แต่ก็ไม่ควรใช้เวลานานนัก สิ่งที่ทำให้จักรวาลนี้หลบหนีไปในคืนอันยาวนาน

นางไม่ได้ออกจากบ้าน เพียงแค่ต้องการพักฟื้นอย่างเงียบ ๆ

“คุณหนู จู มิงหลาง ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ ให้เขาพักที่ลานบ้านที่ใกล้ที่สุดหรือเปล่า?” เซียงเอ๋อเข้ามาถาม

“ทำความสะอาดบ้านจั่วถิง” หลี่หยุนซี่กล่าว

“ฮะ?? นั่นไม่ใช่แค่การใช้ชีวิตในสนาม ผู้หญิงจะปล่อยให้ผู้ชายอาศัยอยู่ในบ้านได้อย่างไร แม้ว่าจะแยกจากลานบ้านก็ตาม”เซียงเอ๋อ แปลกใจ
หลี่หยุนซี ไม่ตอบ นางเหนื่อยมาก ดูเหมือนนางไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดมาก หรือกำลังคิดอยู่ นางไม่ได้ตั้งใจจะพูดย้ำสองครั้งด้วยซ้ำ

เชียงเอ๋อ เข้าใจดีว่านายหญิงของนางไม่ใช่ผู้หญิงที่ลังเล ดังนั้นนางจึงต้องทำตามคำสั่ง

เชียงเอ๋อรีบไปทำความสะอาด ออกจากลานบ้านด้านซ้าย และในขณะเดียวกันก็สงสัยว่าจะเพิ่มประตูชั่วคราวระหว่างห้องโถงใหญ่กับลานด้านซ้ายหรือไม่ และเฝ้าประตูนี้ด้วยตัวเองในตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้มีอะไรที่ไม่ถูกต้อง.

จู มิงหลาง ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน ฟางเนี่ยเหนียน ได้รู้จักกับ เชียงเอ๋อ อย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าสาว ๆ ทั้งสองจะมีคำพูดไม่รู้จบ และมักจะเห็นพวกเขายิ้มหัวเราะตลอดเวลา

หลี่หยุนซี ไม่ได้ออกจากบ้าน

จู มิงหลาง จะไปที่ภูเขาด้านหลังเมื่อฝึกมังกรเท่านั้น

ท้องฟ้ายังไม่สดใส มันเป็นแบบนี้มาสี่วันแล้ว วิสัยทัศน์นี้ทำให้เกิดความตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้นในรัฐซูหลง ทั้งหมด
คำพูดเหล่านี้ชี้ไปที่หลี่หยุนซีโดยไม่แปลกใจ

“หลี่ หยุนซีเป็นหญิงที่ดุร้าย และมีสงครามไม่รู้จบไม่ว่านางจะไปที่ใด หินเทลงมาจากท้องฟ้าและชี้ตรงไปยังรัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร มันไม่ได้บอกเราว่าคนของบรรพบุรุษมังกรจะทำลายดาวชั่วร้ายที่ดุร้ายนี้หรือไม่ มิฉะนั้นจะไม่เห็นเห็นจักรวาลที่สดใส !!”

“พฤติกรรมที่โหดร้ายของ หลี่หยุนซี ทำให้เกิดความโกรธบนท้องฟ้า พระเจ้าลงโทษคนของนาง แต่นางยังคงทำตามอย่างโง่เขลา พวกเราขอบอกนางว่าควรขอโทษฟ้าดินด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นจะมีไฟลงโทษนาง!”
เกิดความโกลาหลทั้งในและนอกนครรัฐ

ท้องฟ้าไม่เห็นแสงสว่าง และกลางคืนจะปกคลุมโลกเสมอ พวกเขาคิดว่าฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนจะมาถึง และที่ราบหลี่ ฉวน จะร่ำรวยอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าแสงแดดจะพรากไปจากพระเจ้า แม้ว่าจะออกไปนอกที่ราบ หลี่ฉวน แต่ก็เห็น แสงสว่าง บางส่วนเท่านั้น

ไม่มีแสงแดด ไม่มีการเก็บเกี่ยว ถ้าไม่มีการเก็บเกี่ยว จะไม่มีเนื้อสัตว์ หากเป็นเช่นนี้ในปลายฤดูใบไม้ผลิ โลกคงโกลาหล!

เสียสละ.

เสียสละให้กับท้องฟ้า!

การกลับใจ

อธิษฐาน..

ทุกคนต่างอธิษฐานแต่ไม่มีประโยชน์

ผู้คนต่างเชื่อในทางออกเดียวภายใต้การแนะนำของสุนทรพจน์นับไม่ถ้วนทีละน้อย

สงครามเมือง!
ต่อสู้กับผู้กระทำผิด!

นางจุดไฟสงครามไม่รู้จบ ความโลภ และบุกรุกดินแดนของคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้คนเริ่มเชื่อว่าสงครามที่นางก่อขึ้นไม่ใช่เพื่อปกป้องดินแดน ไม่ใช่เพื่อขยายรัฐเมืองมังกรของบรรพบุรุษ แต่เพียงเพื่อสนองความโหดเหี้ยมของนาง!

“คุณหนู ผู้คนเริ่มประณามคุณหนูมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้กระทั่งผู้คนมารวมตัวกันที่แท่นบูชาบรรพบุรุษทุกวันและพูดเรื่องสกปรกเหล่านั้น ตอนนี้สถาณการณ์เริ่มหนักหนา ทำไมคุณหนูไม่ทำอะไรสักอย่างล่ะ?!” เชียงเอ๋อ เริ่มกังวลมากขึ้น

สถานการณ์กำลังแย่ลง

หากท้องฟ้าไม่เห็นแสงสว่าง ความโกรธก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น!

“ธรรมชาติแตกต่างกัน ไม่มีใครควบคุมได้ แต่ต้องระบายความโกรธ ท้ายที่สุดจะมีคนหลายพันคนชี้ให้เห็น พวกเขาคิดว่าทั้งหมดนี้เกิดจากข้า ดังนั้นจงสัมผัสมัน” หลี่หยุนซี กล่าวอย่างเย็นชา

“สวรรค์ลงโทษโลก และโลกไม่ได้เกลียดท้องฟ้า แต่อยากให้คุณหนูอดทน ความจริงคืออะไร? กลุ่มคนขี้ขลาด กลุ่มคนที่ไม่มีใครแตะต้อง คุณหนูยืนหยัดเพื่อรัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร พวกเขาได้เครดิตมากแค่ไหน พวกเขานั่งลงและสนุกกับความสำเร็จของพวกเขา พวกเขาได้รับการปกป้องจากสงคราม แต่พวกเขาไม่เคยรู้สึกขอบคุณ เมืองอื่นพากันบ่นและเกลียดชังคุณหนู แต่ทำไมเมืองบรรพบุรุษมังกรถึงไม่ปกป้อง ทำไมถึงเป็นเช่นนี้!” ดวงตาของซวงเอ๋อเป็นสีแดง

หลี่หยุยนซี สามารถทนต่อการดูถูกดังกล่าวได้ แต่ เชียงเอ๋อ มองเห็นข้อกล่าวหาและสงครามภายนอก และรู้สึกไร้ความยุติธรรมสำหรับ หลี่หยุนซี

พากันตำหนิผู้อื่นสำหรับภัยพิบัติทางธรรมชาติได้อย่างไร?

การร้องเรียนบุคคลที่ต่อสู้ในสนามรบและไม่เคยปล่อยให้สงครามแพร่กระจายไปยังเมืองซูหลง? ?
นี่หรือคือชาวโลก!

แล้วจะไปยุ่งกับพวกมันทำไม! !

“ทุกคนในโลกก็เป็นแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องโกรธพวกเขา” หลี่หยุนซี กลับปลอบ เชียงเอ๋อ ซึ่งกำลังจะร้องไห้ด้วยความโกรธ

หลังจากพูดเช่นนี้ หลี่ หยุนซีเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ในลานบ้าน ยืนสูง สะอาดและหล่อเหลา ดวงตาของนางมั่นคงและนุ่มนวลเหมือนเมื่อก่อน

“มันไม่ใช่ของเทียม” จู มิงหลาง เดินไปและพูดกับ หลี่หยุนซี

“อืม นี่คือชะตากรรม” หลี่หยุนซี พยักหน้า

ในโลกนี้อาจมีเทพผู้แข็งแกร่งที่สามารถเรียกไฟที่โจมตีเมืองในวันนั้นได้ แต่ไม่มีใครปล่อยให้วันนั้นจมลงในคืนนิรันดร์ได้อย่างแน่นอน! !

จู มิงหลาง โกรธมากในตอนแรก เพราะทั้งหมดนี้เป็นเหมือนแผนระยะยาว เพียงเพื่อทำให้ หลี่หยุนซี จาก วัลคีรีเทพเจ้าแห่งสงครามอันรุ่งโรจน์ กลายเป็นดาวที่ชั่วร้าย

แต่นั่นไม่ใช่ไฟบนท้องฟ้าที่มนุษย์สร้างขึ้น และคืนนิรันดร์ก็ไม่ใช่งานของผู้มีอำนาจอันยิ่งใหญ่เช่นกัน

ภัยพิบัติและภัยธรรมชาตินี้เองที่ผลักดันให้ หลี่หยุนซี ผู้ซึ่งอับอายไปทุกด้านแล้ว ถูกผลักดันไปสู่ขุมนรก!
“มีเวลาเท่าไหร่?” จู มิงหลาง ถาม

“ท่านหญิงจะรู้ได้อย่างไรว่ายังไม่เช้า!” เซียงเอ๋อพูดอย่างโกรธเคือง

“หลังจากเจ็ดวัน ทุกวันอาจมาถึง” หลี่หยุนซี ตอบ จู มิงหลาง

“เจ็ดวันน่าจะเพียงพอแล้ว เจ้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าได้อย่างสบายใจ ไม่มีใครสามารถก้าวเข้ามาในลานนี้ได้แม้สักครึ่งก้าว” จู มิงหลางกล่าว

“ใช่.”

เชียงเอ๋อ อยู่เคียงข้าง แต่นางไม่เข้าใจการสนทนาระหว่าง หลี่หยุนซี และ จู มิงหลาง

กี่โมงแล้วและใครจะบุกเข้ามาในลานนี้? นี่คือพระราชวังตระกูลหลี่ เป็นไปได้ไหมที่ม็อบเหล่านั้นกล้าโจมตีรุ่นของกษัตริย์หญิง? ?

จู มิงหลาง ไม่เคยพูดกับท่านหญิงมาก่อน ทำไมเขาถึงดูเหมือนรู้ล่ะ?

เหตุใดจึงดูเหมือนจะมีความเข้าใจโดยปริยายบางอย่างระหว่างพวกเขาซึ่งพวกเขาจะสัมผัสได้เสมอ

จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นไหม? ?

“ดง ดง ดง!”

มีคนเคาะประตูลานบ้าน เซียงเอ๋อเต็มไปด้วยความสงสัย หลงทางเล็กน้อย และใช้เวลาสักครู่กว่าจะรู้ว่าควรจะไปพบคนที่อยู่หน้าประตู

ยกกระโปรงรีบวิ่งไปหน้าลาน

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ถือกระโปรงและรีบกลับไปหา หลี่หยุนซี

“คุณหนู คนของวังตระกูล หลี่ มาเชิญเข้าประชุม และนายท่านหลี่ยิง หวังว่าคุณหนูจะอยู่ในห้องโถงด้วย ไม่เช่นนั้นจะหยาบคายเล็กน้อย” เชียงเอ๋อ กระซิบ
หลี่หยุนซี กำลังจะพูด แต่มีเสียงตะโกนมาจาก ลานด้านข้าง

“ไม่จำเป็น บอกคนที่ส่งข้อความไป ท่านหญิงกำลังมีสมาธิ ไม่เข้าร่วมการประชุมใดๆ และไม่เป็นแขกรับเชิญ” เสียงของ จู มิงหลาง ดังขึ้น

เชียงเอ๋อ เหลือบมองไปที่กำแพงสีขาว อยู่ห่างไกลออกไป เขาได้ยินได้อย่างไร? ?

“กลับไปตอบตามที่บอก” หลี่หยุนซีกล่าว

“ตกลงตกลง.” เชียงเอ๋อ พยักหน้าและวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่หน้าบ้านด้วยกระโปรงรุ่มล่ามของนาง ดูเหมือนว่าเนื่องจากคุณหนูไม่ได้จริงจังกับวัง จึงไม่มีความจำเป็นต้องรีบเร่งในลักษณะนี้

หลังจากเดินไปได้ไม่ไกล นางจึงปิดม่านกระโปรงอีกครั้ง เดินอย่างนุ่มนวล และตอบผู้ส่งสารอย่างช้าๆ