Dragon tamer - ตอนที่ 90

บทที่ 90: สติ..ความคิด

ตามที่คาดไว้ น่านหลิงซา ยังคงไม่สามารถยืนหยัดกับคนสองคนนี้ได้

รู้สึกราวกับว่ามีความเข้าใจโดยปริยายระหว่างพวกเขา
เมื่อมองไปที่ จู มิงหลาง อีกครั้ง ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ทำไม หลี่หยุนซี ถึงชอบตามใจเขาเป็นพิเศษ

มันจะเป็นจริงหรือไม่เพราะความรักของเป็ดแมนดารินที่สดชื่น?

“เจ้ายังเจ้าชู้ต่อไป ผู้หญิงคนนี้กำลังจะจากไป” น่านหลิงซา ลุกขึ้นด้วยความขุ่นเคือง

“เซียงเอ๋อ ส่งแขก และมอบร่มให้นาง” หลี่หยุนซี มองออกไปนอกลานและดูเหมือนจะเห็นเมฆครึ้มปกคลุมท้องฟ้าสดใสอย่างช้าๆ

“ไม่จำเป็น!” น่านหลิงชา โกรธ นางเหลือบมองจานของ จู มิงหลาง ที่มีขนมอยู่บนผ้า แต่นางก็ห่อขนมอย่างประณีต และทำเครื่องหมายด้วยความละเอียดอ่อนและสวยงาม จากนั้นก็ยกขึ้นเบา ๆ

“ขนมที่ทำโดย หยุนซี ไม่เหมาะสำหรับเขา” ท้ายที่สุด นางฮัมเพลงเล็กๆ อย่างภาคภูมิใจแล้วเดินออกไปพร้อมกับถือเค้กก้อนเล็กๆ

จู มิงหลาง ถือเค้กถั่วไว้ในมือและมองไปที่เงาของ น่านหลิงชา แสดงความลังเลเล็กน้อย

นางเอาเค้กถั่วแสนอร่อยไป!

เขาไม่รู้ว่า หลี่หยุนซียังมีเค้กอยู่ในบ้านหรือไม่ นางแพ็คบางส่วนเมื่อจากไป

“ท่านหลิงชา นำร่มไปด้วย มิฉะนั้นมันจะทำให้เค้กของท่านเปียก” ซวงเอ๋อ หยิบร่มแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

สมควรได้รับรางวัลแม่บ้านของ หลี่หยุนซี นางมีไหวพริบและฉลาด นางสร้างพื้นที่ ที่ผ่อนคลายและสะดวกสบายโดยไม่มีการละเมิด

“อย่างอื่นก็อร่อยดีนะ ไม่ได้ชิมนานแล้ว” จู มิงหลาง กินเค้กถั่วครึ่งหลังเสร็จ จิบชาและรอให้แป้งขนมในปากละลายหมด จากนั้นเขาก็ถาม

“ดูเหมือนเจ้ากังวลใจบางอย่าง”

“ไม่มีอะไร” หลี่หยุนซี กล่าวและมองดู จู มิงหลาง ที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน บางทีนางอาจเห็นว่า จู มิงหลาง ล่าช้าในการเข้าสู่ราชสำนักของตระกูล หลี่

“แม้เจ้าบอกว่าอารมณ์ดีขึ้นในครั้งนี้ แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้ายังกังวลอยู่ อะไรที่รบกวนใจเจ้า? บอกข้าที เห็นเช่นนี้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ?” จู มิงหลางกล่าว

“ดี” หลี่หยุนซี พยักหน้า

จู มิงหลาง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย มันเป็นเพียงความตั้งใจที่สุภาพ และเขากังวลอย่างอย่างมากเกี่ยวกับสภาพของ หลี่หยุนซี่

เขาไม่เคยคิดเลยว่านางอยากจะพูดกับเขาจริงๆ
ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลี่หยุนซี ไม่ควรปิดบังทุกอย่างในใจของนางหรือ?

“ ไม่เป็นไรเจ้ากินของเจ้า ข้าพูดของข้า” หลี่หยุนซี กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเมื่อเห็น จู มิงหลาง นั่งมองอย่างจริงจัง

“เอ่อ“ จู มิงหลาง ไม่ได้ระมัดระวังเกินไป
“ก่อนวันปีใหม่ ทหารทุกคนหวังว่าจะกลับมา รวมทั้งเมืองใหญ่ทางตอนใต้ที่รู้สึกว่าพวกเราต้องล่าถอยก่อนปีใหม่ แต่ในท้ายที่สุด ทหารของข้าก็ยึดเมืองหลักของพวกเขาได้ก่อนวันปีใหม่ หลี่หยุนซี เล่าอย่างใจเย็น

จู มิงหลาง รู้สึกสำลักเค้กเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงเทชาหนึ่งถ้วยและจิบเพื่อให้คอให้ชุ่มชื่น

นครรัฐทางใต้ถูกยึดครอง???

ฤดูหนาว??

นั่นก็เป็นนครรัฐด้วย ถึงแม้จะไม่แข็งแกร่งเท่านครรัฐซูหลง แต่ก็ไม่ใช่เล็ก

คำพูดไม่กี่คำสามารถทำให้ จู มิงหลาง ตกตะลึง

ในเทศกาลปีใหม่ ด้านหนึ่งเป็นโคมไฟและงานเฉลิมฉลอง และอีกด้านหนึ่งเป็นทหารที่อยู่เมืองทางใต้ ภูเขาและแม่น้ำกำลังสั่นสะเทือน!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง แต่ จู มิงหลาง ยังสามารถจินตนาการถึงผลกระทบของวิญญาณได้

“หวูตู กองทัพได้รับการจัดตั้งขึ้น และรัฐหวูตู จะถูกจัดตั้งขึ้นอย่างช้าที่สุดในช่วงฤดูร้อน โดย เฉิงถ่าว เป็นผู้นำของกองทหารประจำเมือง และ เจิ้งหยู เป็นเจ้าเมือง” หลี่หยุนซี พูดต่อ

จู มิงหลาง สูดหายใจเข้าลึก ๆ
จากจดหมายของ เจิ้งหยู และสงครามชายแดนที่ดำเนินอยู่ จู มิงหลาง รู้สึกถึงส่วนร่วมของหลี่หยุนซี นางมีความทะเยอทะยาน

สิ่งที่ จู มิงหลาง ไม่สามารถจินตนาการได้ก็คือในฤดูหนาวเพียงครั้งเดียว หนึ่งปีครึ่งในฤดูใบไม้ผลิ จะมีเมืองสองแห่งรอบๆ รัฐเมืองซูหลง ซึ่งเป็นของ หลี่หยุนซี คนเดียว!

“เมืองมังกรบรรพบุรุษเป็นรากฐาน ไม่ว่าข้าจะชนะกี่เมืองก็ตาม เมื่อบางสิ่งเกิดขึ้นกับรัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร การต่อสู้สิบเจ็ดครั้งของข้าในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมาก็ไม่มีความหมาย “หลี่หยุนซี พูดต่อ

“เมืองหลิงเซียวเริ่มประณามและวังก็เริ่มขัดขวางพวกเรา พวกเขามองว่าข้าเป็นปีศาจ และพวกเขายังคงทำสงครามและขับไล่ผู้คนอย่างต่อเนื่อง” หลี่หยุนซี มองไปที่ จู มิงหลาง

จู มิงหลาง เติมชาให้กับ หลี่หยุนซี และมองเข้าไปในดวงตาของนางเช่นกัน

“ข้าไม่เห็นความสุขของการยึดอำนาจในสายตาของเจ้า เจ้าไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับอำนาจ และเจ้าไม่สนเรื่องความมั่งคั่ง บอกข้าได้ไหมว่า เจ้าต้องการอะไร” ในที่สุด จู มิงหลาง ก็ทนไม่ไหว จึงถามประโยคนี้

นางต้องการอะไร.

แม้ว่าสงครามจะไม่เคยลดลงในดินแดนนี้ แต่ครึ่งหนึ่งของสงครามตอนนี้เป็นเพราะ หลี่หยุนซี และทั้งหมดเป็นสงครามที่ หลี่หยุนซี เรียกได้ว่ายึดครอง

เพื่อยึดนครรัฐทางใต้ และกลายเป็นรัฐที่เป็นอิสระจาก หวูตู หากนางมีอำนาจในนครซูหลง อย่างสมบูรณ์ นางจะมีนครหลักสามรัฐเพียงผู้เดียว!

ในเวลานี้ ในที่สุด หลี่หยุนซี ก็มีอารมณ์อยู่ในดวงตาของนาง เหมือนกับ ดวงดาว ที่พร่างพรายแต่เฉียบขาด
“ก่อตั้งประเทศ!” นางพูด.

ประเทศ คำนี้ไม่ใช่คำแปลกสำหรับรัฐในเมืองใหญ่ๆ แต่ไม่มีประเทศใดในแผ่นดินนี้

นครรัฐหวูตูและนครรัฐทางใต้เป็นอิสระ ไม่มีพันธมิตร ยกเว้นคำกล่าวที่ว่าวังมีการตรวจสอบและถ่วงดุลอยู่บ้าง โดยพื้นฐานแล้ว ทุกนครรัฐเป็นอาณาจักรเล็กๆ!

สิ่งที่ หลี่หยุนซี ต้องการคือการรวมกันเป็นหนึ่งเดียวของเมืองและยืนหยัดในประเทศ!

ความทะเยอทะยานนี่มันอะไรกัน! !

จู มิงหลาง รู้สึกว่าเขาประเมิน หลี่หยุนซี ต่ำไปจริงๆ เขาคิดว่านางเพิ่งฟื้นราชาธิปไตยของนางเอง แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่านางต้องการครอบครองดินแดนที่แท้จริง!

“ดังนั้น ศัตรูของเจ้าคือวังจริงหรือ?” จู มิงหลาง กล่าวด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

“ข้าไม่มีศัตรูในความหมายที่แท้จริง มีเพียงสิ่งกีดขวางเมื่อข้าก้าวไปข้างหน้า” หลี่หยุนซี ได้ตอบกลับ

“ข้าไม่เข้าใจ หากเจ้าต้องการเป็นผู้ปกครองประเทศจริงๆ เจ้าสามารถรอจนกว่า หวูตู จะเจริญรุ่งเรือง และเจ้าสามารถรับประทานอาหารที่หวูตูอย่างช้าๆ และรอจนกว่าสถานการณ์โดยรวมของรัฐ ซูหลง จะมีเสถียรภาพ ทำไมเจ้าอยู่ที่นี่ใน เวลานี้?”จู มิงหลาง ส่ายหัว

แม้ว่าหลี่ หยุนซีจะชนะครั้งใหญ่และกระทั่งชนะเมืองทางใต้ด้วยความประหลาดใจ รากฐานของนางไม่มั่นคง ปัญหาภายในและภายนอก และจะใช้เวลาไม่นานในการผลักดันตัวเองไปสู่ความสิ้นหวัง!
มันเป็นไปไม่ได้สำหรับนางที่จะคาดการณ์สิ่งนี้ได้ ทำไมนางถึงกระตือรือร้นนัก

ในการสถาปนาชาตินั้น ไม่สามารถเร่งรีบได้!!

“เพื่อที่จะชนะทางใต้ ข้าได้รับบาดเจ็บ คนที่คอยขัดขวางข้ารู้เรื่องนี้ดี” หลี่หยุนซี่กล่าว

จู มิงหลาง ปิดปากและหยุดพูด

น่านหลิงชา มาที่นี่ในเวลานี้ นางมาสำรวจอาการบาดเจ็บของ หลี่หยุนซี ด้วยหรือไม่?

ด้วยวิธีนี้ น่านหลิงชา ยังคงเป็นอุปสรรคต่อ หลี่หยุนซี นางถืออำนาจของตระกูลน่าน แม้ว่านางจะทำเป็นเพิกเฉยต่อการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ตราบใดที่นางมีใจที่จะขัดขวาง มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับ หลี่หยุนซี ที่จะยืนหยัดอย่างมั่นคงในเมืองซูหลง

ด้วยศัตรูมากมายที่กลับมารักษาบาดแผลของนาง เมืองเหลียงเซียว จะไม่ปล่อยโอกาสที่ครั้งหนึ่งในชีวิตนี้ และพระราชวังจะกำหนดมาตรการคว่ำบาตรต่อ หลี่หยุนซี

“ทำไมเจ้าไม่มีองค์รักษ์อยู่รอบตัว? มันอันตรายเกินไป ท้ายที่สุด มีคนมากมายที่คาดเดาไม่ได้ในราชสำนักตระกูลหลี่” จู มิงหลาง ยืนขึ้นและมองไปรอบ ๆ ลานบ้าน

แม้ว่าเขาจะรับรู้ด้วยพลังทางจิตวิญญาณ แต่ จู มิงหลาง ก็ไม่รู้สึกว่ามีอาจารย์คนใดอยู่ใกล้ หลี่หยุนซี

“ต่อให้มีกองทัพก็ไม่มีใครไว้ใจได้ ความจงรักภักดีที่เรียกว่าความศรัทธา ไม่เท่ากับการบีบบังคับและการล่อลวง” คำพูดของ หลี่หยุนซี ค่อนข้างเศร้า

เมื่อประสบกับการล้มและได้ลิ้มรสความอัปยศอดสู นางรู้ดีกว่าใครในเวลานี้ การสนับสนุนที่เรียกว่าความจงรักภักดีทั้งหมดเป็นเมฆและควันลมแรงจะพัดไป

“นี่” จู มิงหลาง ฟัง ทันใดนั้นรู้สึกเป็นทุกข์ขึ้นมา

ใจคนก็เป็นแบบนี้จริง ๆ แม้ว่าพื้นที่รกร้างจะทำให้พวกเขามีชีวิตชีวา แต่ถ้ามีประโยชน์ที่ดีกว่า ในไม่ช้าพวกเขาจะทรยศหรือปฏิเสธ

เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้น!