Dragon tamer - ตอนที่ 76

บทที่ 76: ปีศาจหมาป่าเถาวัลย์

“กรี๊ด!!!”

เสียงกรีดร้องอันแหลมคมดังกึกก้องบนกำแพงภูเขา ผนัง
ที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ยามค่ำคืน ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งก็โผล่ออกมา
ดวงตาเหล่านี้เคลื่อนไหวท่ามกลางใบไม้ของ เย่จ๋าว แต่ดวงตาสีเขียวที่เปล่งประกายด้วยแสงพิษช่างน่ากลัวจริงๆ ราวกับว่าหัวใจของพวกเขาถูกดึงออกมา ออกมา ลมหายใจเริ่มสั้น!

“จู มิงหลาง มันคือหมาป่าวาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืน ผู้ชายคนนี้กลัวว่าเขาฝึกฝนมานานกว่า 900 ปีแล้ว ตอนนี้เขาจะกลายเป็นปีศาจ!” เสียงของ จินมินจุน มาจากที่เดียว แค่ฟังแต่มองไม่เห็นคนอื่น

เก้าร้อยปีแห่งการฝึกฝน สัตว์ประหลาดที่กำลังจะกลายเป็นปีศาจ! !

มีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างวิญญาณอสูรและปีศาจ มังกรบางตัวเป็นอาหารของวิญญาณอสูร

“สัตว์ร้ายตัวนี้ขึ้นอยู่กับพวกเราที่จะกลายเป็นปีศาจ!” เสียงของ จิน มินจุน เต็มไปด้วยน้ำตาเหมือนความโกรธ

จู มิงหลาง จ้องไปที่ดวงตาที่ชั่วร้ายที่สามารถเคลื่อนไหวและหัวใจของเขาก็จมลง

ในเวลานี้ พังพอนเถาวัลย์กลางคืนก็ปรากฏขึ้นในที่สุด มันคลานออกมาจากเถาวัลย์กลางคืนที่หนาแน่น เลือดหยดลงบนกรงเล็บแหลมที่โค้งไปข้างหน้าในสองทิศทาง

จู มิงหลาง มองไปรอบ ๆ และพบว่าหัวใจติดอยู่กับกรงเล็บอันแหลมคมของมัน

ค่อยๆ ยกกรงเล็บขึ้น พังพอนเถาวัลย์ข้ามคืนส่งเสียงหัวเราะที่เหมือนผู้หญิง เสียงหัวเราะนี้ค่อนข้างแปลกและน่ากลัว ถ้าใครได้ยินตอนกลางคืน มันจะทำให้นึกถึงวิญญาณผู้หญิงชั่วร้าย!

กัดเพียงครั้งเดียวบนหัวใจที่เปื้อนเลือด มันน่าพอใจพอๆ กับการกินแอปเปิ้ล และราวกับว่ามันจงใจแสดงให้ จู มิงหลาง และคนอื่นๆดู เคี้ยวช้าๆ และทำท่าทางเหมือนผู้หญิง แต่อาการคลื่นไส้นั้นน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม! !

มีคนถูกขุดหัวใจออกมา
จูเนียร์คนไหน?

ดวงตาของ มิงหลาง จะค่อยๆเย็นลง

อวัยวะภายในที่กินเข้าไปจะได้รับการซ่อมแซมหนึ่งหรือสองร้อยปีในทันที

หัวใจดวงนี้เป็นเพียงของหวานของพังพอนเถาวัลย์ราตรี ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องซ่อนเหมือนเมื่อก่อน ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดที่กำลังจะลอกออก!

“ข้าไม่ได้ปกป้องนาง” จิน มินจุนร้องไห้ตำหนิตัวเอง

“ขยับตัวได้ แล้วรุ่นน้องคนอื่นๆ ล่ะ?” จู มิงหลาง ถามหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ

“น้องหยางยังหามันไม่เจอ มันอาจจะอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำกว่า” จิน มินจุนกล่าว
“เจ้าไปหานาง ข้าจะจัดการกับผู้ชายคนนี้” จู มิงหลางกล่าว

“มันกลายเป็นปีศาจ เจ้า” เสียงของ จิน มินจุน กำลังใกล้เข้ามาที่นี่ เขาควรจะพยายามช่วย จู มิงหลาง จัดการกับมัน

“ไปเถอะ คนตายไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก การปกป้องความสามารถอื่น ๆ เป็นกุญแจสำคัญ และหนูหน้าคนเหล่านั้นไม่สามารถละเลยได้” จู มิงหลาง พูดกับ จิน มินจุน
“ตกลง ข้าหวังว่า มิงหลางต้องระวังหนูปีศาจหมาป่าตัวนี้” พี่จินกล่าว

หนูเถาวัลย์กลางคืน ยืนหยัดเหมือนมนุษย์ ถ้าไม่ใช่เพราะผมที่เปื้อนเลือดสีแดงเข้ม แสดงว่าเป็นหญิงชราที่โค้งงออย่างสมบูรณ์และมีใบหน้าที่มีรอยย่นปรากฏ ความเจ้าเล่ห์และทรยศ

อาจเป็นไปได้ว่ากลายเป็นปีศาจและเป็นปีศาจที่กินอวัยวะภายในของมนุษย์เพื่อการฝึกฝน พฤติกรรมของมันเลียนแบบคน แต่มันเป็นจิตวิญญาณในตัวเอง การเดินและรอยยิ้มเลียนแบบนั้นทั้งหมด มันค่อนข้างแข็งและแปลก

มันดูชั่วร้ายขึ้นเรื่อยๆ!

จู มิงหลาง จ้องมองอย่างสงบในขณะที่หนูปีศาจหมาป่าใกล้เข้ามาเล็กน้อย

ทันใดนั้น กลิ่นแปลก ๆ ก็พุ่งออกมาจากร่างของหนูเถาวัลย์กลางคืน และมันคือกลิ่นชนิดหนึ่งที่ไหลเวียนในสมองของมนุษย์ กลิ่นน่ารังเกียจมาก!

จู มิงหลาง ยืนอยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่ของเย่เจียวเถิง ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากที่กลิ่นหอมพัดผ่าน เย่เจียวเถิงก็ปรากฏการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด

เศษใบไม้กลายเป็นกรงเล็บสีเขียวมรกต และกระดูกกรงเล็บก็ชนกันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงอันไม่พึงประสงค์!

เช่นเดียวกับวิญญาณชั่วร้ายกลุ่มใหญ่ ดูเหมือนพวกมันซ่อนตัวอยู่ในเถาวัลย์กลางคืนหนาทึบมาก่อน และซุ่มโจมตีผู้คนที่มีชีวิตอยู่บนถนนได้ทุกเมื่อ!

เมื่อเผชิญหน้ากับกรงเล็บอันชั่วร้าย จู มิงหลาง ยังคงนิ่งเฉย
การสะกดจิตและภาพหลอน ความสามารถของวาฟเฟิลกระรอกในค่ำคืนนี้ ซึ่งสามารถสะกดจิตผู้คนได้เท่านั้น ได้รับการเปลี่ยนแปลง และสามารถกำหนดภาพหลอนสยองขวัญที่แท้จริงให้กับผู้คนได้โดยตรง

มิงหลาง รู้สึกสบายใจ เขาไม่ได้ถูกขัดขวางโดยภาพลวงตานี้

หนูหมาป่าเถาวัลย์กลางคืน ใช้โอกาสนี้เพื่อเข้าใกล้เขา

คนธรรมดาเบื่ออาหาร เว้นแต่จะเป็นกลุ่มนักเดินทางธุรกิจจำนวนมาก ไม่เช่นนั้นจะเป็นตัวเลือกแรกสำหรับอาหารในอนาคต!

ผ่านภาพหลอน หนูหมาป่าเถาวัลย์กลางคืน ได้เดินไปที่ด้านข้างของมนุษย์แล้ว แต่คนนี้ยังคงจ้องมองอย่างโง่เขลาที่ภาพลวงตาของการเลียเลือดหัวใจ

ต่างจากมนุษย์กินเนื้อที่ระมัดระวังก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันสามารถโจมตีโดยตรง แม้ว่าเป้าหมายจะเป็นมนุษย์ที่มีมังกร มังกรของเขายังคงติดอยู่ในพื้นดินและไม่สามารถปีนออกมาได้ในเวลาอันสั้น

วาฟเฟิลเถาวัลย์เอนกายไปรอบคอของ จู มิงหลาง ต้องการกลิ่นของมนุษย์ที่ต่างออกไป

แต่ในขณะนั้น จู มิงหลางหันดูด้วยดวงตาสีดำ เพียงแค่จ้องมองแบบนั้น ราวกับว่าเขาได้เห็นการกินเนื้อคนโดยเจตนาต่อหน้ามันแล้ว

“กรี๊ด!!!”

วาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืนโกรธและกรีดร้องออกมา
มันถูกปกคลุมไปด้วยขนสีแดงเข้ม และเมื่อมันพุ่งเข้าหา จู มิงหลาง มันดูคล้ายกับสัตว์ประหลาดกระหายเลือด ชั่วร้ายและดุร้าย!

“ยูวววว….~”

ด้วยเสียงร้องโหยหวนอันยาวนาน มังกรสีขาวไร้ที่ติในตาข่ายหนาทึบได้เดินผ่านต้นไม้ที่ซับซ้อนในรูปแบบที่สวยงาม ลอยลงมาราวกับดาวโคมสีขาว

“บูม!!!”

ผลกระทบด้านพลังงานมหาศาลในบริเวณนี้ วาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืน ยังไม่ได้เข้าใกล้ จู มิงหลาง ดังนั้นเขาจึงถูกฆ่าโดย ไป๋ฉี ซึ่งเป็นดาวที่สมบูรณ์แบบ Luo Ji บินออกไป และเถาวัลย์กลางคืนที่เหมือนเล็บผีอยู่รอบตัวเขาหายไปในทันที

ปีศาจหนูหน้าคนมากกว่าหนึ่งโหล ไม่ว่าพวกมันจะเข้าไปพัวพันกับ ไป๋ฉี ที่ไหน ไป๋ฉี ก็ฆ่าพวกมันทั้งหมด เขาก็ยืนอยู่บนกิ่งไม้โดยเฉพาะ จ้องมองไปที่พังพอนกากบาทข้ามคืนที่เล่นกับเล่ห์กลลวงตา!

“ผู้ชายคนนี้ควรเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้า” จู มิงหลาง กล่าวกับ ไป๋ฉี

ราวกับว่าเห็นด้วยกับคำพูดของ จู มิงหลาง ร่างของ มังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า ก็เปล่งประกายอย่างรวดเร็วท่ามกลางเถาวัลย์ที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ และเขาเห็นฟิล์มสีขาวล้อมรอบหมาป่าเถาวัลย์ข้ามคืน

วาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืนก็กลายเป็นเงาสีแดงเข้ม หลบการโจมตีที่รุนแรงของ มังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า แต่มันไม่เร็วเท่ามังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า!

คราบเลือดปรากฏขึ้น และวาฟเฟิลเถาวัลย์ข้ามคืนได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้งในการต่อสู้ระยะประชิดและการปะทะกันอย่างรวดเร็วกับมังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า เดิมผมสีแดงเลือดย้อมด้วยเลือดของคนอื่น แต่ตอนนี้มันก็ล้นออกมาแล้วเช่นกันด้วย เลือดปีศาจของตัวเอง
“เสียงฟ่อของเขา!!!”

วาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืนคำรามอย่างโกรธเคือง อาจไม่ได้คาดหวังว่าจะมีพลังระดับมังกรทั่วไปในกลุ่มมนุษย์นี้ มันเป็นการล่าปีศาจที่สมบูรณ์แบบ แต่ในที่สุด เขาอาจกลายเป็นเหยื่อ

จากอสูรปีศาจหนูหมาป่า อสูรไม่อยากวิ่งหนีทันทีที่เห็นมังกรเหมือนเมื่อก่อน ก่อนอื่นให้รักษาระยะห่างจาก มังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า แล้วซ่อนหางขนาดใหญ่ไว้ด้านหลัง ด้วยการสะบัดอย่างรุนแรงไมแอสมา ที่เหี่ยวเฉาก็ถูกปล่อยออกมา! !

ไมแอสมาที่เหี่ยวเฉาไม่ได้ล่องลอยไปอย่างช้าๆ แต่กวาดไปเหมือนพายุเฮอริเคน เขาสามารถมองเห็นพืชที่อยู่รอบๆ ถูกกัดกร่อนด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว มองเห็นหนอนลมสีขาวขดตัวอยู่รอบๆ ก่อเป็นบาเรียรอบข้างที่ไม่มีแรงอื่นใดทะลุเข้าไปได้

“หึหึหึ!!!!!! !”

ในตอนแรกกระแสลมเป็นเพียงมังกรขาวตัวเล็ก เมื่อดวงตาของไป๋ฉี เริ่มดุร้าย กระแสลมโดยรอบก็แรงขึ้น และแม้แต่พืชพันธุ์ที่หนาแน่นรอบๆ ก็ไม่สามารถหยุดความรุนแรงนี้ได้!

ไมแอสมาที่เหี่ยวเฉาถูกพัดปลิวไป และแม้แต่วาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืนก็ไม่สามารถยืนหยัดได้ มันมองหาพื้นดินทั้งสี่และงอเถาวัลย์กลางคืนที่ไม่ได้รับผลกระทบจาก ไมแอสมา เพื่อไม่ให้ถูกกวาดออกไป

“ยูวววว…”

มังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า เงยหน้าขึ้นและส่งเสียงร้องยาว….

ในดินที่เต็มไปด้วยใบไม้ที่เหี่ยวแห้ง ทันใดนั้นกระดูกน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ไม่ต้องพูดถึงความยาวเจ็ดหรือแปดเมตร ไม่ใช่กระดูกน้ำแข็ง แต่โค้งเหมือนเขี้ยว พวกมันโผล่ขึ้นมาอย่างน่ากลัวรอบๆ หนูหมาป่าเถาวัลย์กลางคืน

ด้วยอุ้งเท้าที่แนบกับพื้น พวกมันจะถูกควบคุมโดย มังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า ตามความประสงค์ และพวกเขาสามารถเห็นกระดูกน้ำแข็งสูงๆ เหล่านี้พันกันในอากาศราวกับเป็นวงกลม ปากฉลามเขี้ยวของมันกำลังปิด!

“กรี๊ด!!!”

มีเสียงกรีดร้องและร่างกายของ หนูหมาป่าเถาวัลย์กลางคืนไม่ได้ติดอยู่กับกระดูกน้ำแข็งเท่านั้น แต่ยังถูกกระดูกน้ำแข็งเรียวบางติดอยู่ด้วย กรงเล็บของมันจับเสากระดูก พยายามจะหลุดออกมา แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้

กระดูกน้ำแข็งเปรียบเสมือนกรงขัง และน้ำแข็งที่แหลมคมเหมือนขนยาว ปีศาจหมาป่าวาฟเฟิลเถาวัลย์กลางคืนเหมือนถูกทรมานร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดและเลือดจากถังน้ำแข็ง

“ฆ่ามัน!” จู มิงหลาง ดูเย็นชา
ไม่สำคัญว่าจะทำลายวิญญาณหรือไม่ เมื่อเขาคิดว่าผู้ชายคนนี้ยังคงกินเนื้อคนต่อหน้าเขา จู มิงหลาง แทบรอไม่ไหวที่จะปล่อยให้มันถูกทำลาย!

อสูรที่เพิ่งกลายเป็นปีศาจอาจสามารถล่ามังกรได้ แต่มันเป็นความปรารถนาที่จะแข่งขันกับแม่ทัพมังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า

ไป่ฉี ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญวิชามังกรฟ้าศิลปอาคมที่ลึกซึ้ง บัดนี้กลายเป็นแม่ทัพมังกรระดับสูงแล้ว อสูรเฒ่าอายุกว่า 1,000 ปี กว่า 2,000 ปี เข้าแข่งขันได้ คืนนี้เขาจะเผชิญหน้ากับปีศาจหมาป่าเถาวัลย์!

น่าเสียดายที่กฎในโลกที่โหดร้ายนี้ ถ้าเจ้าเข้มแข็ง เจ้าก็มีอำนาจเหนือกว่าโดยสิ้นเชิง ปีศาจน้อยจะหนีไป สัตว์ประหลาดมีไหวพริบ สิ่งเล็กน้อยที่กลายเป็นวิญญาณไม่สามารถละเลยได้ ในสถานการณ์ที่เอื้ออำนวยเป็นการยากที่จะบอกว่าใครจะรอดชีวิตไปได้

ไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการกินคน แต่ต้องการกิน

จิน มินจุนและพี่สาวทั้งห้าคนเจ้าเล่ห์และร้ายกาจยังคงประมาทเกินไป พวกเขาดำดิ่งเข้าไปในป่าทึบที่ซับซ้อนนี้โดยไม่ได้ตรวจสอบภูมิประเทศโดยรอบก่อน

เป็นผลให้มังกรติดอยู่ในพื้นดินและผู้คนถูกสะกดจิต จู มิงหลางและไป๋ฉี ไม่อยู่ที่นั่น มีเพียง จู หยานหยาน และ จินมินจุง เท่านั้นที่จะอยู่รอด!

เมื่อเขาคิดว่าจิตวิญญาณที่พัฒนาขึ้นใหม่นี้มีวิธีการดังกล่าว จู มิงหลาง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการอยู่รอดของเขา ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าไปในภูเขาลึกและป่าเก่าแก่ และเหล่าเทพเจ้าและมนุษย์ผู้ทรงพลังเหล่านั้นกำลังก้าวขึ้นมา

อาณาจักรของปีศาจและอสูร แม้ว่าพลังของพวกมันจะล้นหลาม หากพวกเขาก้าวผิด พวกเขาก็จะกลายเป็นอาหารเช่นกัน!

“กรี๊ด~”

พังพอนเถาวัลย์กลางคืนยังคงร้องเรียก ราวกับเรียกหนูหน้าคนให้มาช่วย

แต่มีลักษณะที่น่าสังเวชเช่นนี้ หนูหน้าคนเร่ร่อนไม่กล้าที่จะวิ่งออกไปอย่างง่ายดาย ออร่าของมังกรน้ำแข็งขาวยามเช้า นั้นแข็งแกร่งและตอนนี้เขากำลังฆ่าปีศาจหมาป่าหนูเถาวัลย์กลางคืนอีกครั้ง ไม่หนีถือว่าจงรักภักดี