Dragon tamer - ตอนที่ 67

บทที่ 67: วิทยาลัย, การนัดหมายเต็มรูปแบบ

รักษานิสัยที่ดีของชั้นเรียน มิงหลางอยากให้ ตัวเองตอนนี้เป็นคนขยัน

มันเพิ่งเกิดขึ้นที่ชั้นเรียนวันนี้คืออาจารย์หนุ่มที่หล่อเหลาไป่ยี่ซู จู มิงหลางพบว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาส่วนใหญ่ในวันนี้เป็นผู้หญิง
เขาสมควรที่จะเป็นครูชายที่หล่อที่สุดใน สถาบันหลี่ฉวน เสน่ห์และอิทธิพลนี้จะเข้ากับตัวเขา!

เมื่อจบชั้นเรียน อาจารย์มอบหมายงาน

งานนี้ไม่ได้จัดโดยอาจารย์ไป่ยี่ซู แต่เป็นสถาบันฝึกมังกร เป็นผู้มอบหมาย เป็นการนัดหมายสำหรับทุกคน

เนื่องจากเป็นภาระผูกพัน โดยพื้นฐานแล้วทุกคนที่มีมังกรอยู่แล้วจำเป็นต้องมีส่วนร่วม แน่นอนว่าวิทยาลัยให้รางวัลกับการนัดหมายครั้งนี้สูงมาก

เครดิต เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยขนาดใหญ่ วิทยาลัยมีไร่เป็นของตัวเอง จู มิงหลาง ได้ไปเยี่ยมชมแล้ว ล่าสุด หมูดำบางตัวถูกจับได้ในฟาร์มปศุสัตว์และสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเครดิตได้

มันเกิดขึ้นที่หมูดำเป็นที่ชื่นชอบของ เฮยยะ ราคาการออกไปซื้อหมูดำในฤดูหนาวนี้สูงขึ้นสองหรือสามเท่า พิจารณาว่ารายจ่ายในอนาคตของเขาจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ มิงหลางหวังว่าจะต้องแลกเครดิตเป็นลำดับแรกสำหรับการปันส่วนของฟันดำใหญ่

รางวัลเครดิตสำหรับการนัดหมายทั้งหมดค่อนข้างใจกว้าง นักเรียนหลายคนเริ่มออกเดินทางเร็วเมื่อพวกเขารู้เรื่องนี้ หากผลงานดีพอ ก็ได้รับคำชมจากวิทยาลัยด้วย!

รางวัลชมเชยของสถาบันมีความน่าสนใจมาก แม้แต่มังกรหนุ่มก็ยังได้รับ และไม่มีปัญหาลูกแก้ววิญญาณ ลูกแก้วมังกร ผลไม้วิญญาณ เพชรวิเศษ และโครงกระดูกมนุษย์ต่างดาวที่ขาดแคลน

“คราวนี้ นักเรียนดีเด่นของสถาบันการศึกษาจะได้รับผลอาณาจักรทางจิตวิญญาณ นักเรียนบางคนที่เข้าสู่ขอบเขตจิตวิญญาณเท่านั้น รู้ว่ามันคืออะไรใช่ไหม” อาจารย์ไป๋อี๋ซู มองที่นักเรียนและกล่าว

นักเรียนหลายคนพยักหน้า รวมทั้ง จู มิงหลาง

ไป่ยี่ซู มองไปที่ จู มิงหลางเพื่อความชัดเจน
โอ้…เป็นเจ้าเช่นนี้ เจ้าเองที่ทุบข้าจากนกมังกรเทียม..!

อาณาจักรวิญญาณ กลับมาที่ อาณาจักรวิญญาณ อาจารย์ไป่ยี่ซู อดทนอธิบายให้นักเรียนฟังว่า “ผลทางวิญญาณแท้จริงแล้วคือการเสริมสร้างอาณาจักรฝ่ายวิญญาณ ผลโดยตรงคือท่านสามารถเพิ่มพันธสัญญาทางวิญญาณอีกข้อหนึ่งได้ ผลกระทบอื่นๆ ขึ้นอยู่กับการดูดซึมของแต่ละบุคคล”

ดวงตาของ จู มิงหลาง สว่างขึ้นทันที

เขาไม่สามารถซื้อ ผลไม้วิญญาณ ได้ หลังจากที่ ชิงจั่ว ได้รับรางวัลบทที่สามพันธสัญญาทางจิตวิญญาณ จู มิงหลาง จะไม่มีพันธสัญญาทางจิตวิญญาณฟรี แม้ว่าเธอจะได้พบกับต้นกล้ามังกรวิญญาณสาวที่ดี เธอก็ต้องการที่จะมอบให้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างสายใยวิญญาณ

ไม่ว่าจะมีมังกรกี่ตัวในอนาคต การรักษาพันธสัญญาอิสระจะเป็นการดีที่สุด

สถาบันฝึกมังกร อยู่เบื้องหลังนักเรียน ทั้งหมด

สถาบัน มอบรางวัลสถานะนักศึกษาปลายปีนี้ แม้แต่ครอบครัวใหญ่ในนครรัฐก็เต็มใจที่จะให้ไป วิทยาลัยใช้เป็นทุนการศึกษาโดยตรง!
นักเรียนหญิงคนอื่นๆ ก็ตื่นเต้นเช่นกัน สิ่งที่พวกเขาตั้งตารอมากที่สุดทุกปีคือรางวัลของวิทยาลัยแห่งนี้ ไม่เคยทำให้นักเรียนผิดหวัง

“แน่นอน คราวนี้การแต่งตั้งพนักงานทุกคนไม่ใช่เรื่องง่าย” ครูไป๋อี้ซูพูดต่อ

มีการเขียนรายการนัดหมาย แต่คำอธิบายไม่ละเอียดมาก ในปัจจุบัน อาจารย์ ไป่อี้ซู จะพูดถึงเรื่องเฉพาะของการนัดหมายนี้และนักเรียนที่มาชั้นเรียนของเขาด้วย
“ในฤดูหนาว ทุกอย่างเหี่ยวเฉาและเจริญรุ่งเรือง สิ่งมีชีวิตจำนวนมากจะถูกบังคับให้เสี่ยงโดยฤดูสีขาวนี้ พวกเราอยู่ห่างจากต้นน้ำลำธาร มีเมืองจำนวนมาก หมู่บ้านจำนวนมาก และชนเผ่าเร่ร่อนจำนวนมาก พวกเขากำลังเข้าสู่ฤดูหนาว หลังจากนั้นเขาก็ถูกวิญญาณอสูรคุกคามและโจมตี”

“ตามข้อมูลที่บรรพบุรุษเมืองมังกรได้แจ้งแก่เรา สาเหตุที่วิญญาณอสูรเหล่านี้สร้างความหายนะในเมืองของพวกเราก็เพราะว่าปีศาจที่ทรงพลังและชาญฉลาดอยู่ในความดูแล วิญญาณอสูรและอสูรจำนวนมากที่ถูกบังคับให้หาอาหาร ในภูเขาและป่าไม้ และเหลียวหยวนก็เข้าร่วมกลุ่มของปีศาจกายสิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่นี้ คอยปล้นสะดมเมืองมนุษย์ของพวกเราไปทุกหนทุกแห่ง ในหมู่พวกเขา สัตว์ประหลาดกินคนและวิญญาณอสูรไม่ใช่ชนกลุ่มน้อย”

“ถ้าเอาแค่เฉพาะสัตว์ พวกเราก็ไม่ต้องทะเลาะกันมากนัก แต่มีมนุษย์กินคน พวกเราไม่สามารถเพิกเฉยได้!””

การกินมนุษย์ ปีศาจชนิดนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่งในเมืองใด ๆ และปีศาจชนิดนี้มักมีไหวพริบมากและรู้วิธีใช้จุดอ่อนของชีวิตที่มีสมาธิของมนุษย์

ในต้นน้ำลำธารของแม่น้ำ หลี่ฉวน มีเมืองที่มั่งคั่งมากมายซึ่งโดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะไม่ถูกปนเปื้อนจากสงคราม และมีกองกำลังค่อนข้างน้อยที่นั่น หากวิญญาณอสูรตัวใหญ่บุกเข้ามาในเมืองในตอนกลางคืนกะทันหัน โศกนาฏกรรมนองเลือดอาจเกิดขึ้น

สัตว์ประหลาดผู้ยิ่งใหญ่บางตัวสามารถกินคนได้ร้อยคนในคืนเดียว!

ไม่ต้องพูดถึงว่าครั้งนี้เป็นกลุ่มของสัตว์ประหลาดที่ปล้นสะดมและมีผู้บัญชาการปีศาจมากขึ้น!

ถ้าปีศาจเข้าเมืองคงเป็นการสังหารหมู่ที่แย่มากจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพยังสู้ได้ดี แต่กองทัพมักทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณอสูรที่ทรงพลังเหล่านั้น จะกี่คน ถ้าวิญญาณอสูรหนี กองทัพจะใช้อะไรตามล่า?

สำหรับการค้นหาภูเขา การล้อม และการปราบปราม มันเป็นจินตนาการมากกว่า วิญญาณอสูรที่มีสติปัญญาสูงบางตัวจะใช้โอกาสของกองทัพออกจากเมืองเพื่อโจมตีเมืองที่ว่างเปล่าโดยตรง!
มีกองทัพมากมายและพวกเขาสามารถป้องกันได้เท่านั้น ไม่ใช่ทุกเมืองที่มีกำแพงสูงและไม่ใช่ทุกคนที่อาศัยอยู่ในกำแพงสูง ดังนั้นกองทัพจึงค่อนข้างเฉยเมยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณอสูร

มังกรเท่านั้นที่สามารถจัดการกับกลุ่มอสูรป่าเถื่อนเหล่านี้ได้ดีขึ้น

“แน่นอน พวกเราอาจารย์จะนั่งอยู่ในเมืองใหญ่ๆ ด้วย เป้าหมายของทุกคนคือกำจัดวิญญาณอสูร ปีศาจตัวใหญ่ และวิญญาณอสูรที่หลงทางอยู่ในเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ท่านต้องไม่ยั่วยุพวกเขา หากพบให้แจ้งอาจารย์สอนพิเศษของวิทยาลัยทันที และอย่าพยายามเสี่ยงชีวิต” อาจารย์ไป่ยี่ซู เตือนเป็นพิเศษ

เป็นอุตสาหกรรมที่มีความเสี่ยงสูงมาโดยตลอด มีนักเรียนไม่กี่คนที่มีประสบการณ์ในต่างถิ่นทุกปีและไม่เคยกลับมา คราวนี้การแต่งตั้งมอบหมายงานทุกคนไม่ใช่การทำความสะอาดวิทยาลัย ขอแสดงความเสียใจกับปู่ย่าตายายของนักเรียน ประมาทเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะถูกปีศาจกลืนกินด้วยกัน!

ไป่ยี่ซู่จึงเน้นย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านักเรียนต้องเดินทางด้วยกัน

ลงมือคนเดียวไม่มีเครดิต

เดิมที จู มิงหลาง ต้องการทำคนเดียว ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาสามารถจัดการกับวิกฤติได้ด้วยตัวเอง แต่เขาเห็นว่านักเรียนได้บังคับใช้กฎดังกล่าว และทันใดนั้นเขาก็ดูขมขื่น!

“ด้านหนึ่งกฎข้อนี้คือเพื่อความปลอดภัยของนักเรียน” ในทางกลับกันก็หวังว่านักเรียนที่แข็งแกร่งขึ้นสามารถนำนักเรียนที่อ่อนแอได้

แล้วเขาควรหาใครมาเป็นเพื่อนร่วมทีมสำหรับการทำงานนี้?

ในหมู่นักเรียนควรมีคนที่เข้มแข็งมากด้วย แต่พวกเขาไม่รู้จัก พวกเขามักจะหยิ่งและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้อ่อนน้อมถ่อมตนและอ่อนโยน
มีคนรู้จักไม่กี่คนในลานบ้านของเขา

แต่ยังไม่มีใครผ่านประตูมังกร

นักเรียนที่ไม่มีแม้แต่มังกรจริงก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะไปล่าสัตว์ประหลาด พวกเขาต้องทำความสะอาดในวิทยาลัยและช่วยคุณยายในเมืองหาลูกแมวที่หายไป

ผลไม้อาณาจักรวิญญาณมุ่งมั่นที่จะชนะ

ต้องได้รับเครดิตด้วย

นี่แหละปัญหาของการไปด้วยกัน

“ขอถามน้องชายหน่อยนะ” พี่สาวคนสวยที่ละเอียดอ่อนและสวยงามเดินขึ้นไปและมองที่ จู มิงหลาง ด้วยท่าทางลังเล

“พี่สาวอยากไปกับผมไหม” จู มิงหลาง รู้สึกมีความสุขและถามอย่างเร่งรีบ

“ฮะ?” ชูหยานหยานไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ นางแค่สงสัยว่าผู้หญิงที่ไปที่สนามรบแม่น้ำกับ จู มิงหลาง ในวันนั้นคือ หลี่หยุนซี หรือไม่

ชูหยานหยานไม่ได้หมายความเป็นอย่างอื่น