Dragon tamer - ตอนที่ 57

บทที่ 57: ข้าลืมนางไปได้อย่างไร…

คนในห้องบรรยายที่กำลังดูภาพรวมทั้งเพื่อนร่วมที่อยู่อาศัยของ จู มิงหลาง ต่างก็มีอาการอึกทึกไม่สามารถหุบขากรรไกรได้เป็นเวลานาน!

ไม่ว่ารู้ว่าจะเป็นยังไง ถ้าเขาริเริ่มที่จะท้าทายผู้ที่ชื่นชอบ หลี่หยุนซี ทุกคน เขาจะไม่ต่อสู้กับพวกเขาทีละคน แต่เขาจะรับมือพวกนั้นทั้งหมดในคราวเดียว!

แม้แต่ ผู้ฝึกมังกร ที่หยิ่งผยองที่สุดในสถาบันก็ยังไม่กล้าทำอะไรแบบนั้น!

มีอย่างน้อยยี่สิบคนหรือสามสิบคนที่ล้อมรอบ จู มิงหลาง พวกเขาอาจจะเป็นนักเรียน แต่โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาทั้งหมดเป็นนักเรียน ผู้ฝึกมังกร ที่มีมังกรจริงๆ!

หากพวกมันแต่ละตัวถูกเรียกออกมานั่นก็เท่ากับมังกรราวสามสิบตัว!

“ เจ้า…เจ้า…สมองของเจ้าบูดรึเปล่า!?” นักเรียนร่างสูงและผอมผมมัดรวบอุทาน

“ ข้าเคยพูดไปแล้ว ข้าจะปกป้องชื่อของนางด้วยตัวเอง ข้าไม่ต้องการผู้สนับสนุนที่หน้าไหว้หลังหลอกและน่าหัวเราะเหมือนพวกเจ้า นอกจากนี้ข้ารังเกียจ ข้าไม่ชอบพวกเจ้าที่อ้างตัวว่าเป็นแฟนตัวยงของภรรยาข้า ข้าจะอิจฉา! เซ็นชื่อของเจ้าในจดหมายตอบรับร่วม หลังจากที่เจ้าพ่ายแพ้ให้แยกวงทันทีและหายไป!” จู มิงหลาง พูดอย่างเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนหลังจากทนกับคนงี่เง่าเหล่านี้มานานเกินไป!

“ เจ้า…เจ้า…เจ้า!” บรรดาผู้ชื่นชมหลี่หยุนซี ต่างพูดติดอ่างด้วยความโกรธ
“ เมื่อภรรยาของข้าเสียใจกับความคิดเห็นของสาธารณชน เจ้าคนและอื่น ๆ ก็ทำตัวเหมือนสุนัขที่ไม่กล้าเห่า ตอนนี้นางกลับมาสู่ความยิ่งใหญ่แล้ว เจ้าก็ออกมาปกป้องชื่อของนางด้วยลิ้นของเจ้า! ฮึ่มเจ้าเป็นสัตว์ไร้ประโยชน์อะไรกัน! ไม่ว่าเจ้าจะเซ็นชื่อของเจ้าและต่อสู้กับข้าหรือหุบปากและให้พ้นสายตาของข้า!” จู มิงหลาง คำรามกลับมาที่พวกเขา

การพูดเหตุผลกับพวกเขาจะไม่มีวันเข้าหู!

“ นอกจากนี้หากนักเรียนคนไหนไม่พอใจข้า จู มิงหลาง หรือน้ำลายไหลใส่ภรรยาของข้าก็พยายามแสดงวัฒนธรรม ลงนามในจดหมายท้าทายโดยตรง ข้าจะดูแลพวกเจ้าในคราวเดียวเมื่อมีการรวบรวมลายเซ็นยี่สิบลาย”

“ เจ้าโง่เขลา ข้าเคยคิดที่จะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหน่อย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่จำเป็นอีกต่อไป!” นัยน์ตาของนายหยินเหยาซู หนุ่มผู้ยุติธรรมและหล่อเหลาเปล่งประกายความตั้งใจในการฆ่า

ไม่มีใครสนใจว่าพลเมืองที่เน่าเสียของ หวู่ตู เสียชีวิตหรือไม่ ไม่เพียงแค่นั้นมันจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขสำหรับบรรพบุรุษเมืองมังกรถ้า หยินเหยาซูฆ่าคนเร่ร่อนที่น่าขยะแขยงคนนี้ซึ่งถูกพูดถึงมาหลายเดือน

“ไปเถอะ ร่างจดหมายท้าทายของเจ้า เขียนเพิ่มเติมให้ข้าเป็นอะไหล่; อาจมีคนแบบเจ้ามากมายใน รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ข้าจะฉีกมันให้หมด!” จู มิงหลาง ยิงหมัดขวา

สถาบัน อนุญาตให้นักเรียนส่งจดหมายท้าทายระหว่างกัน จดหมายแห่งความท้าทายจำเป็นต้องได้รับการบันทึกโดย สถาบัน โดยปกติพวกเขาจะส่งครูมาดูแลเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุโดยไม่จำเป็น

หลังจากส่ง หยินเหยาซู และผู้สนับสนุน เจ้าหญิงมงกุฎ ออกไปแล้ว จู มิงหลาง ก็นั่งลงอย่างสงบในห้องบรรยายและเข้าร่วมชั้นเรียนรายเดือนที่สำคัญต่อไป

บทเรียนนี้จะพูดถึงมังกรใหญ่แห่งป่าลี่ฉวน จู มิงหลาง ไม่อยากพลาดสิ่งที่เล็กน้อยที่สุดเพราะเขายังไม่ทราบว่ามังกรที่เขาช่วยไว้นั้นเป็นมังกรชนิดใด

ในขณะที่มังกรตัวน้อยฟื้นตัวอย่างช้าๆดูเหมือนว่าเขาจะแตกต่างจาก มังกรใหญ่ แบบดั้งเดิมมาก อย่างน้อยที่สุดผิวของเขาก็ไม่เหมือนผิวมังกรทั่วไป กลับดูคล้ายกับเปลือกต้นเบิร์ชที่เรียบเนียน …

—–

หลังจากร่างจดหมายท้าทายพวกเขาจำเป็นต้องเลือกสนามรบสำหรับการแข่งขันมังกร แม้ว่า สถาบันฝึกมังกร จะถูกสร้างขึ้นบนสันทรายของเกาะนี้ในทะเลสาบ แต่ก็มีพื้นที่กว้างใหญ่ใกล้ เมืองน้ำตกฟีนิกซ์ และน้ำตก หลี่ฉวน รวมถึงพื้นที่ป่าผลไม้ขนาดใหญ่สวนสมุนไพรทุ่งหญ้าและสนามแข่งขันมังกร

ขณะที่ จู มิงหลาง ออกจากห้องบรรยายจดหมายท้าทายก็ถูกส่งไปยังมือของเขา สนามรบที่พวกเขาเลือกคือเวทีกลางแม่น้ำซึ่งเป็นสถานที่ ที่จู มิงหลาง ไม่เคยไปมาก่อน

เวลาถูกกำหนดไว้สำหรับช่วงบ่าย จู มิงหลาง ไม่รีบร้อน หลังจากรับประทานอาหารกลางวันแสนอร่อยแล้ว เขาก็เดินทวนน้ำไปยังที่ราบ หลี่ฉวน อย่างสบายๆ

เขาเดินผ่านทุ่งวิลโลว์ในแม่น้ำ กิ่งก้านของวิลโลว์แห้งจะดูเยือกเย็นเป็นพิเศษในฤดูหนาว หิมะปกคลุมพื้นหญ้า แต่ดอกไม้ป่าเมืองหนาวบางชนิดได้ผลิดอกออกผลเพิ่มสีสันให้กับป่าวิลโลว์ที่แห้งแล้ง

ช่วงเที่ยงที่ผ่านมาเล็กน้อยและมีแสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านท้องฟ้าที่มืดครึ้ม แต่ถูกเมฆหนาในฤดูหนาวปิดกั้นทำให้ขอบเมฆเป็นสีเงินเป็นสีเทา แต่ไม่สามารถทำให้ที่ราบลุ่มแม่น้ำกว้างใหญ่สดใสขึ้นได้

ขณะที่ จู มิงหลางกำลังจะผ่านป่าวิลโลว์ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือร่มกระดาษบนไหล่ของนางก็ปรากฏตัวในสายตาของเขา นางมีรูปร่างที่สง่างามและสวมใส่อย่างหรูหรางดงามราวกับภาพวาด

จู มิงหลาง เดินผ่านผู้หญิงคนนี้อย่างช้าๆ บุคลิคของนางไร้ที่ติจริงๆ แต่ จู มิงหลาง แกล้งทำเป็นไม่สนใจนาง

หลี่ หยุนซี คงไม่แต่งตัวแบบนี้ด้วยอารมณ์ที่ไพเราะและงดงาม… นางคงจะสวยอย่างหาที่เปรียบมิได้ถ้านางแต่งตัวแบบนี้

“ ความรู้สึกคุ้นเคยตั้งแต่แรกพบและรักกัน?” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นเสียงที่อ่อนโยนของนางมาในน้ำเสียงที่สง่างาม

จู มิงหลาง แสร้งทำเป็นตกใจเหมือนสุภาพบุรุษที่ถ่อมตน เขาโค้งคำนับด้วยมือทั้งสองข้างที่กุมอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนสุภาพบุรุษผู้มีความปราณีตทักทายนางว่า“ แม่นางน่านหลิงชา”

“ ข้าบอกว่าข้าชื่อ น่านหลิงชา หรือเปล่า” ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆหันกลับมารอยยิ้มที่สวยงามของนางมีเสน่ห์ตามธรรมชาติ

“ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ ที่แม่นางน่าน มาเดินเล่นที่นี่ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องไปเข้าร่วม ข้าขอโทษ” จู มิงหลางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินนางแล้วรีบเดินจากไป

“ หยุด” หญิงสาวสั่ง

“ อัยยะนางสาวน่านหลิงชา พวกเราไม่คุ้นเคยกันมากนัก ข้าอยู่ในป่าคนเดียว มันไม่เหมาะสม ข้า..จู มิงหลาง มีเรื่องอื้อฉาวมากอยู่แล้ว” จู มิงหลาง กล่าวอย่างเร่งด่วน

วิ่งด่วน! จู มิงหลาง เพิ่มจังหวะของเขา

หลี่หยุนซี ได้กล่าวไว้แล้วว่านางจะไม่ปรากฏตัวที่ สถาบัน บุคคลนี้อาจเป็นได้เพียง น่านหลิงชา

นางคงเคยได้ยินสิ่งที่เขาพูดในห้องบรรยายซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นเวอร์ชันที่แตกต่างจากที่เขาบอกนางในห้องสมุด

“ หลี่หยุนซี บอกอะไรเจ้าบ้าง” ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างเย็นชา

จู มิงหลาง ไม่ตอบนาง

“ นางบอกให้เจ้าระวังข้า?” ผู้หญิงคนนั้นถามอีกครั้ง
“ ไม่หรอก แต่แค่คิดก็ คนส่วนใหญ่ไม่สามารถแยกเจ้าและน้องสาวออกจากกันได้ มีคนจำนวนไม่น้อยมาและไปบนเส้นทางนี้ ถ้าพวกเขาเห็นเจ้ากับข้ายืนคุยกันที่นี่ใครจะไปรู้ว่าความเข้าใจผิดแบบไหนจะโผล่ขึ้นมา เรื่องนี้มีความซับซ้อนมากอยู่แล้วข้าคิด แต่จะหลีกเลี่ยงปัญหา” จู มิงหลาง อธิบาย

“ จะไม่ดีกว่าเหรอ” ผู้หญิงยิ้ม

“ เจ้าหมายถึงอะไรดีกว่า”

“ เจ้าคือคนที่บอกคนทั้งโลกว่าเรารักกัน ถ้าอย่างนั้นข้าจะปรากฏตัวที่นี่เพื่อแสดงความห่วงใยเป็นเรื่องไม่ปกติมากหรือ” รอยยิ้มของผู้หญิงค่อยๆสดใสขึ้น

“ พลาดแล้ว ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้า!” จู มิงหลาง ร้องเสียงดัง

“ คนอื่นไม่คิดเหมือนเจ้า ข้าเบื่อที่จะสวมผ้าคลุมหน้าตลอดเวลา ข้าสามารถรับอากาศบริสุทธิ์ได้แล้ว มาเถอะจู ที่รักข้าจะไปกับเจ้าในสนามรบของผู้ชาย” ผู้หญิงคนนั้นยกแขนขึ้นและมัดผ้าไหมสีเขียวคลุมหน้าของนางเหมือนวิลโลว์ที่กำลังร้องไห้

การมัดผมของนางทำให้ จู มิงหลางพูดไม่ออก

นางกำลังจะแกล้งหลี่หยุนซี!

อันที่จริง หลังจากที่นางมัดผมแล้ว อารมณ์ของนางก็เหมือนกับของ หลี่หยุนซี ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างหน้าตาของพวกเขา

ด้วยดวงตาที่สุกสกาวและใบหน้าที่สวยงามแบบเดียวกัน จู มิงหลาง อดไม่ได้ที่จะถอยกลับไปสักสองสามก้าวเพราะลึก ๆ แล้วกลัวว่าเขาจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้หากเขามองอีกต่อไป!