Dragon tamer - ตอนที่ 49

บทที่ 49: การไม่ทำงานหนักในวัยเยาว์ของเขา

“ นี่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเฮยยะ…” จู มิงหลางไอ.. เขาอยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัด เขาไม่ได้พูดถึงมันล่วงหน้า

ไป๋ฉี กระจายความเย็นทั้งหมดโดยไม่สนใจเหมือนอย่างเคยขณะที่เขากลับไปที่ไหล่ของ จู มิงหลาง เมื่อเขาลงสู่พื้นร่างกายของเขาก็ค่อยๆหดตัวลงโดยรอบ ๆ ตัวของพวกมันเต็มไปด้วยขนนกราวกับหิมะที่ละลายอยู่ในอากาศ

“ มาดูเหยื่อรายต่อไปของพวกเรากัน อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็มีวิธีล่อที่ดีกว่า” จู มิงหลาง ปลอบใจ เฮยยะ

“อูยยยย …” เฮยยะ รู้สึกผิด บอกความจริงเขาก็โดนระเบิดเหมือนกัน

คู่ต่อสู้ที่เขาจำได้ว่าเท่าเทียมถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย!

จู มิงหลาง เข้าใกล้ศพหมูเทียมมังกรที่ดูน่ากลัว พูดตามความเป็นจริงเขาไม่ได้ดูรูปลักษณ์ที่ชัดเจนด้วยซ้ำ

จู มิงหลาง ขยายฝ่ามือของเขาเริ่มเก็บเกี่ยวมุกวิญญาณอีกครั้ง นี่คือวิญญาณปีศาจที่มีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกับอันดับเด็กมังกร มุกที่เก็บเกี่ยวอาจเป็นมุกมังกร

เขาจะรวยถ้านั่นกลายเป็นเรื่องจริง!
ไข่มุกมังกรมีโอกาสที่จะปล่อยให้วิญญาณที่มีความถนัดเพียงเล็กน้อยของมังกร สำหรับสิ่งมีชีวิตที่กลายเป็นมังกรจริงๆแล้วพวกมันก็มีคุณค่าเทียบเท่ากับการบำรุงเลี้ยงที่ยอดเยี่ยม เป็นไปได้ที่จะปลุกพลังสายเลือดหรือความสามารถโดยกำเนิดของพวกเขาด้วยหนึ่ง

ไป๋ฉี ตัวน้อยเป็น มังกรฟ้าศิลปะอาคม ยังคงอยู่เฉยๆ เป็นไปได้สูงว่าสายเลือดของ มังกรน้ำแข็งสตาร์วินด์ ของเขาทำให้สายเลือดมังกรปีกซิลเวอร์มูน ของเขาเจือจางลงไปมาก ท้ายที่สุดความสามารถส่วนใหญ่ที่เขาควบคุมอยู่ในขณะนี้มาจากมังกรน้ำแข็งสตาร์วินด์ …

ถึงกระนั้นสายเลือดหลักของ ไป๋ฉี ก็คือมังกรปีกซิลเวอร์มูน ศักยภาพของเขาจาก มังกรฟ้า และศิลปะอาคม ที่เกี่ยวข้องควรเป็นความสามารถที่ทรงพลังยิ่งกว่านี้!

หากพลังเหล่านั้นไม่ได้ถูกปลุกขึ้นมาจากการให้อาหาร จู มิงหลาง ก็ต้องพิจารณาพึ่งพาไข่มุกมังกรเพื่อการสนับสนุน!

อย่างไรก็ตามไข่มุกมังกรมีค่าใช้จ่ายเสมอ…โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ ไป๋ฉี เป็นแม่ทัพมังกร

“แปลก. เหตุใดจิตวิญญาณของ หมูเทียมมังกรถึงได้อ่อนแอลง?” จู มิงหลาง สังเกตุเห็นออร่าวิญญาณสีน้ำตาล

ออร่าวิญญาณนั้นจางมากจนกำลังจะกลายเป็นหมอก จู มิงหลาง พยายามอย่างมากที่จะเก็บเกี่ยวมันและในที่สุดเขาก็สามารถกลั่นมุกเทียมที่มีคุณภาพต่ำกว่าได้

ไข่มุกเทียมสามารถขายได้ด้วยเงิน แต่คุณภาพต่ำมากจน จู มิงหลางรู้สึกราวกับว่ามันจะกระจัดกระจายไปตามสายลมเมื่อเขานำมันกลับไปที่สถาบัน

“ เหตุใดจึงเกิดขึ้น” จู มิงหลาง เริ่มสงสัย

เหตุใดมุกวิญญาณของลูกมังกรที่มีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกับลูกมังกรและมีมูลค่าการเพาะปลูกถึงห้าร้อยปีจึงน่าสงสารขนาดนี้? เห็นได้ชัดว่าไม่มีปัญหากับเทคนิคของเขา

ทันใดนั้น จู มิงหลางก็พลิกหนังสือเกี่ยวกับการเก็บเกี่ยวไข่มุกวิญญาณที่เขานำมาเปิด อย่างไรก็ตามหลังจากดูทั้งเล่มเขาไม่พบสิ่งใดที่กล่าวถึงสถานการณ์ที่เขาอยู่ …

“ เป็นไปได้ไหมที่วิญญาณของมันกระจัดกระจายโดย ไป๋ฉี? วิญญาณเทียมที่ข้าเห็นนั้นดูขาดออกจากกัน …

“ นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่าจะทำลายร่างกายและจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตระดับล่างได้อย่างง่ายดายด้วยความแข็งแกร่งที่ท่วมท้นของพวกมันและด้วยจิตวิญญาณที่แตกสลายเกินไปไข่มุกวิญญาณที่เก็บเกี่ยวโดย ผู้ฝึกมังกร จะมีคุณภาพต่ำเป็นพิเศษหรือไม่? …

“ ในกรณีนี้เมื่อข้าเจอเหยื่อที่ดีก็ควรอย่าครอบงำพวกเขาด้วยอันดับที่สูงกว่า”

ความเข้าใจของ จู มิงหลาง ค่อนข้างสูง หลังจากตรวจสอบบันทึกที่กระจัดกระจายบางส่วนในหนังสือร่วมกับสถานการณ์ที่เขาเจอเขาก็ได้ข้อสรุปดังกล่าว

ศิลปะการฝึกมังกรเป็นความรู้มากมาย จู มิงหลาง รู้สึกว่ายังมีหลายสิ่งที่เขาต้องเรียนรู้

ในอดีตไม่ว่าจะเป็นศิลปะการหล่อชุดเกราะหรือการฝึกฝนมังกรล้วนเป็นการศึกษาเสริมของ จู มิงหลาง เขาไม่ได้ตั้งใจฝึกฝนเลย ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจ

การไม่ทำงานหนักในวัยหนุ่มสาวของเขา มีแต่จะทำให้เขาเสียเปรียบในอนาคต

กินข้าวอย่างเดียวได้ยังไง? จะดีกว่าไหมถ้ามีอาหารสองสามอย่างให้เข้ากัน

—–

“ยูววว …” ไป๋ฉี กลับไปที่อาณาจักรแห่งจิตวิญญาณของ จู มิงหลาง เพื่อหลับใหล คงไม่มีคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับเขาอีกแล้วในส่วนนี้ของป่า

นั่นคือความจริง นี่คือป่าขนาดใหญ่ที่ไม่มีอะไรพิเศษ จะมีสิ่งมีชีวิตระดับแม่ทัพมังกรอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

วิญญาณปีศาจพันปีจะอาศัยอยู่ในพื้นที่ ที่ลึกกว่านี้ พวกเขาไม่ได้วางแผนที่จะไปยังสถานที่เหล่านั้นในการเดินทางมาที่นี่เพื่อล่าสัตว์

จู มิงหลาง ได้ขอให้ หงห่าว ช่วยตรวจสอบภารกิจต่างๆที่สถาบัน และนครรัฐนำเสนอ มีงานไม่มากนักที่จำเป็นต้องมี ผู้ฝึกมังกร ระดับทั่วไป

ผู้ฝึก ที่ได้รับการจัดอันดับทั่วไปนั้นค่อนข้างแข็งแกร่งในพรมแดนของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร จะมีงานว่างตลอดเวลาได้อย่างไร? ดังนั้นพวกเขายังคงต้องรอโอกาสที่จะให้ ไป๋ฉี ฝึกหัดเล็กน้อย

คงจะเป็นเรื่องโชคดีสำหรับ จู มิงหลาง ถ้าเขาพบภารกิจระดับมังกรทั่วไป พร้อมค่าคอมมิชชั่นที่ดีในหนึ่งหรือสองเดือน!

ไม่ใช่ว่าเขาจะรับงานที่มีค่าคอมมิชชั่นต่ำไม่ได้ มันเป็นเพียงการที่กำไรไม่ได้ชดเชยกับการสูญเสีย

มังกรทุกตัวจะใช้พลังงานมหาศาลเมื่อต่อสู้ ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บจากกระบวนการนี้หรือไม่ก็ตามพวกเขาจะต้องการอาหารมากกว่าปกติหลายเท่าหลังจากต่อสู้เพื่อชดเชย

ปัจจุบันจู มิงหลาง มีน้ำหวานจากต้นไม้หิมะที่หนาวจัดในปริมาณที่ จำกัด มันเพียงพอสำหรั ไป๋ฉี ตัวน้อยเท่านั้นที่จะต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพียงครั้งเดียวอย่างมากที่สุด หากเขาเสียมันไปในภารกิจเล็ก ๆ บางอย่างไม่เพียง แต่จะไม่มีคุณค่าในการฝึกฝนแก่ไป๋ฉี แต่ จู มิงหลางอาจจะไม่ได้รับเงินมากพอที่จะชดเชยให้กับน้ำหวานหิมะ!

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่สามารถหลงกลได้โดย ไป๋ฉี ตัวน้อยกำลังตีปีกของเขาเพื่อทำให้น้ำค้างแข็งกระจายไปทั่วแสดงพลังทำลายล้างของเขาอย่างสง่า

ทุกสิ่งที่เขากระจัดกระจายไปล้วนเป็นเงิน …

—–

เฮยยะ ค่อนข้างฉลาด หลังจากใช้วิธีหลอกล่อกับ จู มิงหลางครั้งหนึ่งเขาก็คุ้นเคยกับมันมากขึ้น

ลากศพเทียมที่เปื้อนเลือดเขาทิ้งมันไว้ในสถานที่ ที่เห็นได้ชัดว่ามีรัศมีของปีศาจ เมื่อเทียบกับสัตว์ขนสัตว์ที่ดื่มเลือดแล้วสัตว์อสูรที่มีมูลค่าการเพาะปลูกสัตว์อสูรมูลค่าห้าร้อยปีนั้นเป็นที่ดึงดูดใจอย่างยิ่งสำหรับปีศาจเก่าจำนวนมากที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาที่อยู่ลึกลงไป

“ เราน่าจะตกปลาเหยื่อที่ใหญ่กว่านี้ได้ เราจะกลับมาพร้อมรางวัลมากมายหากเราได้รับมุกวิญญาณ!” จู มิงหลาง บอก เฮยยะ

เฮยยะซ่อนร่างอันใหญ่โตของเขาไว้หลังลำต้นของต้นไม้เล็ก ๆ ในขณะที่พยักหน้าตั้งหน้าตั้งตารอเหยื่อที่ตกลงมาโดยไม่รู้ตัวว่าฝูงสัตว์ที่น่ากลัวของเขายังคงถูกเปิดเผยอยู่

“ อี้ … !” เสียงร้องอันยาวนานดังขึ้นจากด้านบนยอดไม้ผ่านป่าทึบ
จู มิงหลาง เงยหน้าขึ้นมองต้องการค้นหาสิ่งมีชีวิต อย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงร้องคล้าย ๆ กันในบริเวณโดยรอบ มันฟังดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่บินได้ดุร้าย

ปุตะปุตะ…

กลิ่นของเลือดกระจายไปทั่วบริเวณในขณะที่สิ่งมีชีวิตดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่เหนือมงกุฎของต้นไม้กำลังทุบปีกของพวกมันเมื่อพบเหยื่อของพวกมัน สายตาหลายคู่มองผ่านใบสนที่หนาแน่น

สิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายเหล่านั้นระมัดระวังและช่างสังเกต ในไม่ช้าพวกเขาก็สังเกตเห็นการปรากฏตัวของ โมซาซอเร็กส์แบล็ค

เมื่อ จู มิงหลาง คิดว่านกป่าเหล่านั้นจะบินกลับไปเองร่างที่แข็งแกร่งหลายตัวก็บินโฉบลงมาจากยอดไม้บินผ่านศพของ หมูเทียมมังกร ด้วยความเร็วสูงกรงเล็บอันแหลมคมของพวกมันฉีกเนื้อชิ้นใหญ่ออกจากร่างของมัน!

“ไม่ดี! เอาเหยื่อของเรา…ไปเร็ว!” จู มิงหลาง ตะโกนอย่างรีบร้อน

โมซาซอเร็กส์แบล็ก ยังตระหนักว่าศพเทียมที่เขาใช้เป็นเหยื่อ จะถูกนกดุร้ายเหล่านั้นฉกไป เขาปล่อยพลังมังกรของเขาทันทีและพุ่งไปที่นกไร้ยางอายเหล่านั้น

จู มิงหลาง จำนกได้ พวกมันเป็นกลุ่มของ แร้งหน้าผา ซึ่งมักจะบินอยู่บนท้องฟ้าเหนือป่าอันกว้างใหญ่ ดวงตาของพวกเขาสามารถมองผ่านชั้นของใบไม้สังเกตุสิ่งมีชีวิตบนพื้นดินและความรู้สึกที่น่ากลัวของพวกเขาสามารถรับกลิ่นเลือดจากระยะทางหลายสิบกิโลเมตร

เมื่อใดก็ตามที่พบเห็นสิ่งมีชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บแร้งหน้าผา เหล่านี้จะบินโฉบอยู่บนท้องฟ้าเหนือพวกมันทำให้เหยื่อหมดแรงอย่างช้าๆขณะที่พวกมันเรียกเพื่อนมารวมตัว เมื่อเวลาสุกงอมพวกเขาจะโจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรงกัดเป้าหมายที่ได้รับบาดเจ็บจนตาย!

แร้งหน้าผา เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่ง แม้แต่วิญญาณปีศาจที่ทรงพลังก็ยังกลัวพวกเขา การปรากฏตัวของพวกมันบ่งบอกว่าการตายของพวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว!