Dragon tamer - ตอนที่ 44

บทที่ 44: พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม

หลังจากกินโจ๊กพุทราไปเกือบครึ่งชามแล้ว จู มิงหลางก็นึกถึงเรื่องบางอย่างและเขาคิดว่ามันจะดีกว่าที่จะบอกหลี่หยุนซีเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ ข้าพบน้องสาวของเจ้าที่สถาบันการศึกษา” จู มิงหลาง กล่าว

“ใคร?” หลี่หยุนซี ถาม

“ เจ้ามีน้องสาวหลายคนไหม” จู มิงหลาง ถามกลับด้วยความงงงวย

“ นางคุยอะไรกับเจ้าบ้าง” หลี่หยุนซี ถาม

“ ข้าเจอนางครั้งแรกที่หัวสะพาน นางกำลังซื้อลูกพีชอยู่ข้างๆข้าและข้าคิดว่านางเป็นเจ้า ข้าก็เลยคุยกับนาง นางไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากนั้นข้าก็พบนางที่ห้องสมุด นางแสร้งทำเป็นเจ้าและข้าก็ตกหลุมพรางของนาง” จู มิงหลาง เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ หลี่หยุนซี

หลังจากเหตุการณ์นั้น จู มิงหลาง ก็ถามไปรอบ ๆ ทุกคนใน สถาบันฝึกมังกร รู้จัก น่านหลิงชา แต่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็นนางมาก่อน เพียงแค่ผู้คนบอกว่านางสวยมาก

สำหรับโรงตีเหล็กและตลาดในบริเวณใกล้เคียงมีไม่กี่คนที่รู้จัก น่านหลิงชา และไม่มีใครเคยเห็นรูปลักษณ์ของนางมาก่อน อย่างไรก็ตามข้อยกเว้นคือเมื่อ จู มิงหลาง กำลังทดสอบ น่านเย่ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจสถานการณ์
โดยปกติแล้ว น่านเย่ เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูล น่าน และสถานะของเขาก็ไม่ควรต่ำ ดูเหมือนว่าเขาเป็นคนเดียวที่รู้ถึงความสัมพันธ์ของ หลี่หยุนซี และ น่านหลิงชา

“ เจ้าได้เห็นพวกเขาทั้งหมดแล้ว” หลี่หยุนซี ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างและพยักหน้า หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดต่อว่า“ พวกเขาอาจไม่ได้มีส่วนร่วม…”

หลังจากพูดสิ่งนี้ หลี่หยุนซี ดูเหมือนจะสับสนเล็กน้อย มีความรู้สึกเศร้าหมองระหว่างคิ้วของนาง

-มีส่วนร่วม?-

จู มิงหลาง ไม่เข้าใจว่า หลี่หยุนซี หมายถึงอะไร

“ เจ้าสงสัยว่าน้องสาวของเจ้าและครอบครัวน่าน มีส่วนเกี่ยวข้องกับการโค่นเจ้าด้วยหรือ” จู มิงหลาง ถามด้วยความประหลาดใจ

“ ข้ามีศัตรูมากมาย” หลี่หยุนซีตอบ

แม้กระทั่งตอนนี้ จู มิงหลาง ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในกลุ่มของ หลี่หยุนซี เป็นอย่างดี โดยปกติแล้วเขาไม่สามารถช่วยนางวิเคราะห์สถานการณ์ได้ หญิงจิ้งจอกคนนั้นที่บอกกับ หลี่หยุนซีว่าเป็นน้องสาวในคุกใต้ดินอย่างไรก็ตาม …

เห็นได้ชัดว่านางถูกฆ่าโดย หลัวเสี่ยว แล้วตัวตนของนางคืออะไร? จู มิงหลาง สามารถบอกได้ว่านางเคยเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้ชิดกับ หลี่หยุนซีและมีแนวโน้มว่าจะดำเนินการตามแผนเท่านั้น ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง?

นางมีศัตรูมากมาย นั่นหมายความว่าหลายคนมีส่วนร่วมในการที่นางถูกโค่นอำนาจใน หวู่ตู หรือไม่? ใกล้ชิดครอบครัวศัตรูเก่าหรือศัตรูที่ห่างไกล?

เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว หลี่หยุนซี เดิมมีผู้ใต้บังคับบัญชาจำนวนมากและทหารองครักษ์ของนางเองไม่ต้องพูดถึงความแข็งแกร่งของนาง ผู้หญิงธรรมดาจะเปลี่ยนนางให้กลายเป็นเชลยได้อย่างไร? เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่เขาเคยเห็น …

“อะไรที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้?” จู มิงหลาง ถาม

“ ปกป้องตัวเอง” หลี่หยุนซีกล่าว

จู มิงหลาง เกาหัวของเขาอย่างเชื่องช้า

“ ศัตรูของข้าบางคนยังคงซ่อนตัวอยู่ในความมืด พวกเขาอาจจะทำเรื่องใหญ่กับเจ้าและเจ้าจะต้องระมัดระวังมากขึ้นในอนาคต” หลี่หยุนซี บอกเขาอย่างจริงจัง

จู มิงหลาง พยักหน้า

หลัวเสี่ยว ได้ตระหนักถึงตัวตนของชายที่หลับนอนกับ หลี่หยุนซี ในคุกใต้ดินอย่างชัดเจน หลัวเสี่ยว เป็นภัยคุกคามอย่างมากต่อ จู มิงหลาง ผู้ที่ไม่ต้องการเห็น หลี่หยุนซีกลับมา ก็ไม่ต้องเสียความพยายามในการใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ด้วยเหตุผลของพวกเขา!

สถานการณ์ของ หลี่หยุนซี ในกลุ่มของนางควรจะดีขึ้น อย่างไรก็ตามในด้านของตัวเขา เขาอาจจะกลายเป็นจุดอ่อนของนาง

ในขณะนี้ จู มิงหลาง นึกถึงสิ่งที่ น่านหลิงชา พูดกับเขา

สำหรับหลี่หยุนซี วิธีที่ดีที่สุดในการรักษาบาดแผลนั้นคือการเปลี่ยนแปลงของเขา!

“ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับข้า ข้าจะดูแลตัวเอง ในทางกลับกันจะดีกว่าถ้าเจ้าไม่ทำร้ายตัวเองแบบนี้ มันอันตรายมากถ้าเจ้าไม่มีใครสักคนที่ตรงไปตรงมาเหมือนข้าที่จะดูแลเจ้าหลังจากที่เจ้าเป็นลม”จู มิงหลาง เตือนนางเกี่ยวกับประเด็นนี้

หลี่หยุนซี เคี้ยวพุทราในโจ๊กอย่างระมัดระวังดวงตาที่สวยงามของนางมองไปที่อื่นอาจเป็นเพราะนางรู้สึกเสแสร้งเล็กน้อยในคำพูดของเขา

ขณะนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากลานกว้าง

มันคือเจิ้งหยู อันที่จริงเขามาก่อนหน้านี้ เชื่อว่าทั้งสองต้องการเวลาอยู่ตามลำพัง เจิ้งหยูตั้งใจเดินเล่นรอบ ๆ ถนนและปลอบขวัญชาวเมืองหุบเขารุ่งโรจน์

“ เจ้าหญิงมงกุฎ… พี่จู” เจิ้งหยู รักษามารยาทที่นักวิชาการคาดหวังอย่างเคร่งครัดทุกครั้ง

“ เป็นอะไรไปพี่เจิ้ง” คำทักทายของ จู มิงหลาง เป็นการตอบแทนที่ไม่เป็นทางการมาก ไม่ว่าในกรณีใดเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้รอบรู้

“ เสบียงที่เจ้าหญิงมงกุฎนำมาในครั้งนี้มีมากมาย แม้ว่าเราจะแจกจ่ายให้กับผู้คนไม่เสร็จ แต่จากการคำนวณของข้า ก็เพียงพอสำหรับครอบครัวอีกแปดพันครอบครัวที่จะอยู่ต่อไปในหนึ่งฤดูกาล หัวหน้าเฉิงตู ยังเป็นคนที่มีความคิดมากมาย เขาพูดคุยเรื่องต่างๆกับข้าโดยแสดงออกว่าไม่ควรมอบปันส่วนและเสื้อผ้าส่วนเกินให้กับพลเมืองหวู่ตู แทนที่จะให้ปลาเป็นอาหารแก่เขาวันละหนึ่งตัว จะเป็นการดีกว่าที่จะสอนวิธีตกปลาให้ชายคนนั้น เนื่องจากตอนนี้มีการจัดระเบียบและรู้สึกถึงวิกฤตเราจึงสามารถจ้างพวกเขาบางคนมาช่วยเราขุดเหล็กในภูเขาทางตอนเหนือของฐานที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออก และจ่ายค่าจ้างให้พวกเขาในแต่ละวัน” เจิ้งหยูเสนอ

การปันส่วนจะหมดลงในที่สุด จะเกิดอะไรขึ้นถ้าการเก็บเกี่ยวในปีหน้าไม่ดี? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฤดูร้อนปีหน้ามีความแห้งแล้งหรือฤดูหนาวยิ่งหนาวขึ้น?

ในความเห็นของเจิ้งหยู เนื่องจากมกุฎราชกุมารมองว่าพวกเขาเป็นพลเมืองของนาง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ควรได้รับการบรรเทาทุกข์เท่านั้น แต่ยังต้องทำงานอีกด้วย!

เขาเชื่อว่าพลเมืองหวู่ตู ทุกคนที่ได้รับผลกระทบจากภัยธรรมชาติเข้าใจว่าการมีงานทำมีผลและได้รับรางวัลนั้นมีค่าเพียงใด

แร่เหล็กเป็นที่ต้องการในทุกเมืองใหญ่ หวู่ตู จะมีการรับประกันเพิ่มเติมหากพวกเขาขายแร่เหล็กนั้นและแลกเปลี่ยนเป็นอาหารและเสื้อผ้า

“ อืมเป็นคำแนะนำที่ดีมาก แต่ไม่จำเป็นต้องไปขุดในเหมืองเหล็กราคาถูกเหล่านั้น ข้ามีแผนที่เส้นเลือดแร่ของ หวู่ตู ข้าจะจัดให้คนส่งมาให้เจ้า เจ้าและเฉิงตู ดูแลมัน” หลี่หยุนซี พยักหน้าเห็นด้วย

“ ข้าได้ยินมาว่ามีแร่หายากในหวู่ตู ปรากฎว่าฝ่าบาททรงคิดหาทางให้หวู่ตูเติบโตแล้ว!” เจิ้งหยูแสดงความเคารพอีกครั้งแสดงความเคารพและชื่นชมนาง

“ กองพันนกบินจะถอนตัวในไม่ช้า ให้ เฉิงตู รักษาคนที่มีบุคลิกดีในกองทัพไว้ หวู่ตูต้องการทหารของตัวเอง ข้าจะจ่ายเป็นค่าจ้างของพวกเขาสำหรับครึ่งปีถัดไปและรายได้จากการขุดจะแบกรับค่าใช้จ่ายในภายหลัง เมืองหวู่ตูทั้งเก้าจะได้รับการยกเว้นภาษีแรงงานในปีหน้า” หลี่หยุนซีกล่าวอย่างชัดเจน

“ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ต่ำต้อยคนนี้เข้าใจ!” เจิ้งหยูพยักหน้า เขาต้องการที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกหลี่หยุนซี แต่นางได้พิจารณาแล้วตามที่คาดไว้!

หลังจากการก่อกบฏครั้งนี้หวู่ตูอยู่ในความสับสนวุ่นวาย จำเป็นต้องมีการจัดระเบียบใหม่และจำเป็นต้องกู้คืน

โชคดีที่ทุกอย่างคืบหน้าไปในทิศทางที่ดี เจิ้งหยูรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

ตราบใดที่ซากศพไม่ได้เกลื่อนไปทุกหนทุกแห่งและผู้คนที่ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสทหารเจ้าหน้าที่และคนทั่วไปสามารถทำงานร่วมกันได้ไม่ต้องทรมานจากภัยธรรมชาติอีกต่อไปจนถึงจุดที่พวกเขาสูญเสียความเป็นมนุษย์!

เจิ้งหยูรู้ว่า หลี่หยุนซีจำเป็นต้องพักผ่อนดังนั้นจึงไม่ได้พูดเรื่องเล็กน้อยกับนาง สิ่งเหล่านั้นควรได้รับการจัดการโดยธรรมชาติโดยพวกเขาเจ้าหน้าที่

“ เจิ้งหยูเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม” จู มิงหลางบอกกับหลี่หยุนซี

ตอนที่พวกเขาบินมาที่นี่ จู มิงหลางได้บอก หลี่หยุนซีเรื่องที่ เจิ้งหยูใช้แหล่งน้ำเพื่อหยุดผู้รุกราน หลี่หยุนซีได้แสดงเจตนาของนางที่จะทำให้เจิ้งหยู ใช้ประโยชน์ได้ดีในคำพูดของนาง

“ อืมเขาปกป้องเมืองหุบเขารุ่งโรจน์และหยุดโศกนาฏกรรมเช่นพลเมืองเข่นฆ่าประชาชนไม่ให้เกิดขึ้นปล่อยให้สถานการณ์พลิกผัน ถ้าเขาสามารถจัดการกับสิ่งที่ข้าบอกเขาได้ดีข้าจะให้เขาดูแลเมืองหวู่ตูทั้งเก้า” หลี่หยุนซีพยักหน้า

เขารู้จักศิลปะการสงครามวิธีการปกครองมองเห็นภาพรวมและไม่ได้ละเลยรายละเอียดเล็กน้อย หลี่หยุนซีสามารถหยุดการก่อกบฏได้ แต่คนทั่วไปที่มีชีวิตที่สงบสุขต้องพึ่งพาคนอย่างเจิ้งหยู!

อีกทั้งการเข่นฆ่าประชาชนถือเป็นเรื่องที่โชคร้ายอย่างยิ่ง หลี่หยุนซี เป็นหนึ่งในผู้ว่าการของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร หากผู้คนในเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ถูกสังหารและนางอนุญาตให้ผู้ที่รับผิดชอบในเรื่องนี้เดินหนีไปอย่างอิสระ นางจะไม่สามารถอธิบายถึงผู้คนใน รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ได้

ผลลัพธ์นี้เป็นความโชคดีที่เกิดขึ้นในความโชคร้าย!

จู มิงหลาง ก็พอใจมากเช่นกัน อย่างน้อยที่สุดเขาสามารถอยู่อย่างอบอุ่นในลานที่เต็มไปด้วยดอกพลัมแห่งนี้และเพลิดเพลินไปกับความสงบ หากสิ่งต่าง ๆ จบลงอย่างแตกต่างกันหัวใจของเขาอาจจะมึนงง

อย่างไรก็ตามความสงบนี้สั้นเกินไป

–

เมื่อถึงเวลากล่าวคำอำลา จู มิงหลางก็รู้สึกไม่เต็มใจ

“ ข้าจะต้องกลับไปที่สถาบัน แล้ว” จู มิงหลาง กล่าว

“ ข้าจะไม่ปรากฏตัวในสถาบัน คนที่เจ้าเห็นจะไม่มีวันเป็นข้า” หลี่หยุนซี เตือนเขา

จู มิงหลางเกาหัวไม่รู้ว่า หลี่หยุนซีโกรธเขาที่เข้าใจผิดคิดว่าคนอื่นเป็นนางหรือนางประกาศว่า นางจะไม่คิดริเริ่มที่จะมาหาเขา

“ ระวังคนที่เจ้าเจอที่หัวสะพาน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” หลี่หยุนซี เตือน จู มิงหลาง อีกครั้งหลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง
“ ???” จู มิงหลาง ต้องการสอบถามเพิ่มเติม แต่ หลี่หยุนซี ได้ก้าวขึ้นไปบนดาบบินที่เกิดจากเส้นไหมสีเงินนับไม่ถ้วนที่พันกันเหลือเพียงด้านหลังที่สวยงามของนางที่มองเห็นได้ในระยะไกล …

จู มิงหลาง เฝ้าดูขณะที่นางจากไปและในไม่ช้าก็ตกอยู่ในความคิดที่ลึกซึ้ง

– ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?

– จากนั้นการพบกันครั้งแรกของพวกเราที่สะพานเป็นการสำรวจครั้งแรกของนาง

– จากนั้นการพบกันครั้งที่สองของพวกเราที่ห้องสมุด … –

จริงๆแล้ว จู มิงหลาง สงสัยว่า หยุนซี อาจจะมีบุคลิกที่แตกแยกในตอนแรก ผู้หญิงที่เขาเคยพบที่หัวสะพานและห้องสมุดนั้นคล้ายกันมากเกินไป นอกจากนี้เขายังมาที่ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร มาระยะหนึ่งแล้วและไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า หลี่หยุนซี และน่านหลิงชา เป็นฝาแฝด

จากรูปลักษณ์ของสิ่งต่างๆตอนนี้เขาคิดมากเกินไป

หลี่หยุนซี บอกให้เขาระวัง น่านหลิงชา เป็นเพราะนางกังวลว่าเขาจะไม่สามารถแยกพวกเขาออกจากกันและพูดสิ่งที่ไม่จำเป็นต่อหน้านางได้อีกครั้งหรือเป็นเพราะนางยังคงสงสัย น่านหลิงชา? ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบสาเหตุ จู มิงหลาง รู้สึกว่า หลี่หยุนซี รู้สึกหวาดกลัว น่านหลิงชา เล็กน้อย

บางทีพวกเขาไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์ที่ดี?

โดยปกติแล้วพี่สาวฝาแฝดจะประสบความสำเร็จและล้มเหลวด้วยกัน เป็นเพราะพวกเขาเติบโตมาในครอบครัวที่แตกต่างกันหรือไม่? หรือเป็นเพราะสิ่งที่ไม่น่ายินดีเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาในอดีต?