Dragon tamer - ตอนที่ 31

บทที่ 31: ผู้ขัดขวาง

“ เร็วเข้าอาจารย์ เคเบ่ย เราจำเป็นต้องกลับไปยัง รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร โดยเร็วที่สุดและแจ้งให้ เจ้าเมือง ทราบเรื่องนี้!

“ ไม่ใช่การละเมิดกฎของสถาบันหากเราแจ้งให้ทราบใช่ไหม”

อาจารย์เคเบ่ย พยักหน้า ในฐานะพลเมืองของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร โดยธรรมชาติเขาหวังว่าจะได้เห็น เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ได้รับชัยชนะ

“ ถ้าอย่างนั้นอาจารย์โปรดเดินทางไปล่วงหน้า พวกเราจะกลับไปที่ สถาบัน ตามหลังอาจารย์!” หนานเย่เร่งเร้า

มังกรอินทรี เร็วกว่า นกไดโนเสามังกรมาก มันจะเร็วกว่าการแจ้งของกองทัพด้วยซ้ำ รายงานสงคราม เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ได้รับล่าช้าทั้งหมด; นั่นหมายความว่าฐานที่มั่นถูกทำลายอย่างกะทันหัน …

“ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วย ไม่เคยมีส่วนร่วมในสงคราม เจ้าจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้” อาจารย์ เคเบ่ย แนะนำพวกเขา

ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ออกจาก นกไดโนเสามังกร นักเรียนไม่ควรตกอยู่ในอันตรายใด ๆ และพวกเขาจะออกจากสนามรบอย่างรวดเร็ว มังกรอินทรี รวดเร็วมากจนพวกเขาสามารถไปถึงเจ้าเมืองได้ก่อนที่รายงานสงครามจะมาถึงเขา เคเบ่ย เห็นได้ชัดว่า เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ใช้เพียงทะเลสาบที่จมอยู่ในทะเลเพื่อหยุดเวลาเท่านั้น เมื่อน้ำท่วมระบายออกไปและถูกแผ่นดินดูดซับกองทัพกบฏก็ยังคงโจมตีเมือง!

เวลานั้นแน่นอนว่า เขาต้องบินด้วยความเร็วเต็มที่!

ด้วยปีกอันแข็งแกร่งดุจขนนกอินทรีมังกรบินผ่านม่านฝนและออกจากหุบเขาหลังจากที่ลอยขึ้นและตกลงไปในอากาศหลายครั้งมุ่งหน้าไปในทิศทางของที่ราบหลี่ฉวน …

ภูเขาที่อยู่ด้านหลังท้องฟ้าค่อย ๆ ลับขอบฟ้า เคเบ่ย เร่งเร้าให้ มังกรอินทรี เร่งความเร็ว

ในขณะนี้พวกเขายังไม่ได้หลบฝนแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างจากเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ มากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเร็วของ มังกรอินทรี พวกเขาต้องการเวลาเพียงครึ่งวันในการกลับไปยัง รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร

รังสี สีแดงอบอุ่นทะลุผ่านเมฆดำส่องไปยังดินแดนจากที่สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ป่าบนภูเขาค่อยๆส่องแสงสีแดงของเมเปิ้ล

จู มิงหลาง หันหน้าไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัวและมองไปที่ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆดำจากนั้นมองไปที่หมอกฝนบนท้องฟ้า ก่อนที่เขาจะรู้ตัวเมฆดำทะมึนได้เปลี่ยนเป็นสีแดงกุหลาบเหมือนเปลวไฟที่ลุกโชน สายฝนโปรยปรายลงมาและไอน้ำสีขาวก็ปรากฏขึ้นใต้ก้อนเมฆราวกับหม้อที่เพิ่งถูกเปิดออก!

ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ จู มิงหลาง ได้เห็นปรากฏการณ์เช่นนี้!

บนไหล่ของเขามังกรน้ำแข็งขาวยามเช้าที่หลับใหลก็ลืมตาขึ้น ไป๋ฉีน้อยที่เยือกเย็นของเขามุ่งเน้นไปที่กลุ่มเมฆสีแดงที่อยู่เหนือมังกรอินทรี!

“ระวัง!” จู มิงหลาง ตะโกน

นอกเหนือจากเมฆสีแดง มังกรผู้ยิ่งใหญ่ร่างกายของมันเต็มไปด้วยเกล็ดสะท้อนแสงสีทองทันใดนั้นก็บินลงโดยใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งเพื่อจัดการกับมังกรอินทรี พลังที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีของมันช่างน่ากลัว!

เคเบ่ย ถูกโจมตีโดยไม่ได้เตรียมตัวอย่างสมบูรณ์ มันเหมือนกับว่า มังกรอินทรี ถูกอุกกาบาตเพลิงพุ่งเข้าใส่ตกลงไปป่าภูเขาด้านล่าง

เปลวไฟที่ลุกโชนทำให้ต้นไม้รอบ ๆ ไฟลุกโชนทันทีกลายเป็นกำแพงไฟขนาดใหญ่ที่พลิ้วไหวไปตามสายลม

มังกรอินทรี คลานกลับมาจากปากปล่องภูเขาไฟที่มันสร้างขึ้น ในช่วงที่ร่วงลงมามันได้ปกป้องผู้โดยสารทั้งสามด้วยปีกของมัน น่าเสียดายที่ปีกขวาของมันหักเพราะเหตุนั้น เมื่อมันยืนขึ้นมันก็ไม่สามารถกางปีกได้และดูเหมือนว่ามันจะสูญเสียปีกมันไปด้วย!

มังกรอินทรี ยืนอยู่บนพื้นอย่างมั่นคงไม่กลัวไฟรอบข้างเลย ดวงตาที่เฉียบคมของมันจ้องมองไปที่ มังกรเพลิงสีแดงทองในอากาศอย่างโกรธเกรี้ยว

“ มี ผู้ฝึกมังกรในหวู่ตู ด้วยหรือ?” เคเบ่ย อุทานด้วยสีหน้าหนักใจหันกลับไปมอง ดวนหลาน และ จู มิงหลาง

โชคดีที่ทั้งคู่ไม่บาดเจ็บ

อาจารย์ดวนหลาน หายจากอาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดจากแรงกระแทกเร็วมาก นางยื่นฝ่ามือออกและตบลงไปบนพื้นที่ลุกเป็นไฟอย่างแรง ทันใดนั้นสายน้ำอันงดงามก็กระเพื่อมออกมาจากฝ่ามือของนาง!

เม็ดน้ำจำนวนนับไม่ถ้วนพ่นออกมาบินเข้าหากำแพงไฟ ระลอกน้ำรุนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟทำให้เปลวไฟดับลงอย่างรวดเร็วไม่ว่าจะพัดไปที่ใด

“ อาวววว… !!”

ในเวลาเดียวกันบริเวณที่น้ำแพร่กระจายดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับสระน้ำลึก กลับรูปแบบของ อาณาจักรแห่งจิตวิญญาณแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในรูปแบบของระลอกน้ำ มังกรแม่น้ำลึกของนางบินออกมาจากระลอกคลื่น อากาศที่แผดเผาโดยรอบถูกดับลงด้วยลมหายใจของมังกรและเย็นลงมาก

จู มิงหลาง และไป๋ฉี ตัวน้อยก็สบายดีเช่นกัน พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

จู มิงหลาง เพ่งมองสำรวจที่มังกรไฟผู้หยิ่งผยองคิ้วของเขาขมวดปม

– ทำไมถึงเป็นเขา? มังกรไฟทอง !! –

“ พี่จูน้อย ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ!” ตามที่คาดไว้เสียงของ หลัวเสี่ยว ได้ยินมาจากด้านบนของ มังกรไฟ

เคเบ่ย มองไปที่ จู มิงหลาง และถามว่า“ เขาเป็นใคร”

“ มังกรไฟทองหลัวเสี่ยว เขาควรไปประจำการที่ฐานที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออก” อาจารย์ดวนหลานพูดแทรก

จู มิงหลาง พยักหน้า

“ เนื่องจากเจ้าเป็นผู้บัญชาการของฐานที่มั่นเหตุใด เจ้าจึงไม่รายงานสถานการณ์สงครามและพยายามทำร้ายผู้อื่น” เคเบ่ย ร้องถามด้วยความโกรธ

“ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..ทำไมท่านคิดว่ารายงานล่าช้า ข้าฆ่าผู้ส่งสารทุกคน โดยธรรมชาติและนั่นก็รวมถึงคนที่มีจมูกยาวด้วย! ใบหน้าซีดเซียวของ หลัวเสี่ยว แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายที่น่ารังเกียจ

ในที่สุดคนโรคจิตก็ได้แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา!

“ เจ้า…เจ้าคนทรยศ! ทำไมเจ้าถึงช่วยกองทัพกบฏหวู่ตู” เคเบ่ย เรียกร้องชี้ไปที่ หลัวเสี่ยว

“ทำไม? เจ้าถามข้าว่าทำไม?” ใบหน้าของ หลัวเสี่ยว ดูป่าเถื่อน

เขาคลั่งไคล้ในระดับเริ่มต้นด้วย หลังจากได้เห็น จู มิงหลาง ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าสู่สภาวะสิ้นหวัง!

จู มิงหลาง สับสนในทำนองเดียวกัน
ถ้าหลัวเสี่ยว รู้เรื่องระหว่างเขากับ หลี่หยุนซี เขาก็ควรจะมาหาเขาโดยตรงเพื่อแก้แค้น ไม่จำเป็นต้องฆ่าผู้ส่งสารและปล่อยให้ดินแดนทางตะวันออกของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ตกอยู่ในวิกฤต …

– มีบางอย่างเกิดขึ้นในตระกูลหลี่หรือไม่?

– เพื่อทำให้ หลัวเสี่ยว คลั่งถึงขนาดที่จะทรยศต่อตระกูล … ความหลงใหลในตัวเขาบางอย่างต้องถูกยับยั้งอย่างสิ้นเชิง! –

“ ข้าทำงานให้กับตระกูลหลี่จนถึงกระดูก แต่พวกเขามองว่าข้าเป็นสุนัขที่ไม่ควรเห่าโดยไม่จำเป็น แส้นี้…ข้าจะทำให้ตระกูลหลี่ทั้งหมดเสียใจที่ปฏิบัติต่อข้าด้วยวิธีนี้!” หลัวเสี่ยว ถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าของเขา

รอยแส้หนัก ๆ พาดผ่านแก้มของเขาผ่านหูของเขาไปจนถึงด้านหลังศีรษะ เนื้อแตกที่แก้มของเขายังไม่หายดี คราบเลือดใหม่และสะเก็ดที่แข็งตัวใหม่ถูกผสมเข้าด้วยกัน ใคร ๆ ก็นึกออกว่าแส้ฟาดหนักขนาดไหน!

การแส้ครั้งนี้เป็นการกระทำของผู้เฒ่าตระกูลหลี่…หลี่ยิง!

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลงในวันหลัง หลัวเสี่ยวได้ขอร้องให้ผู้เฒ่าตระกูลหลี่พิจารณาการแต่งงานของหลี่หยุนซีอีกครั้งและยังแสดงความรักที่เขามีต่อลูกสาวของท่านผู้เฒ่าหลี่

อย่างไรก็ตาม หลี่ยิง ตอบสนองเขาด้วยการลงแส้!

“ แม้ว่าชื่อเสียงของนางจะพังพินาศ แต่นางก็เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลหลี่ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? อย่าเก็บงำความหลงผิดใด ๆ และอย่าลืมสถานะของเจ้า แส้นี้เพื่อเตือนเจ้า หากเจ้าคอยตั้งคำถามกับการตัดสินใจของข้า ในห้องโถงกิจการอีกครั้ง ข้าจะให้เจ้าเก็บข้าวของและออกจากตระกูลหลี่”

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาคำพูดของ หลี่ยิง ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเขาทำให้เขาทรมานและเกือบจะทำให้เขาเป็นบ้า!