Dragon tamer - ตอนที่ 29

บทที่ 29: แรงจูงใจภายนอก

“ วันนี้ฝนจะไม่ตกตัดสินจากสภาพอากาศ” จู้หมิงหลางพึมพำ

ป่าบนภูเขามีวิธีกักเก็บน้ำเป็นของตัวเอง พุ่มไม้หนาทึบ พื้นหนาทึบและพืชอวบน้ำที่ให้กำเนิดน้ำส่องแสงในแสงแดด อย่างไรก็ตามบ่อน้ำในหุบเขาแห้งมากจนสามารถมองเห็นรอยแยกได้

ไม่ใช่ว่าประชาชนไม่มีน้ำดื่ม แต่ทุ่งนาและปศุสัตว์ขาดแคลนน้ำ ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว คนต้องตุนอาหาร!

ไป๋ฉี ตัวน้อยขี้เกียจมาก เห็นได้ชัดว่าเขามีปีกและเพิ่งตื่นจากการหลับใหลมานาน แต่เขาก็ไม่อยากบินไปรอบ ๆ ภูเขาที่สวยงามเพียงแค่นั่งบนไหล่ของ จู มิงหลาง …

ถ้าเขาสามารถเกาะไหล่ได้เขาก็ตั้งใจที่จะไม่ทำอะไรแม้แต่ก้าวเดียว!

โชคดีที่เพื่อนตัวเล็กตัวเบา ถ้าจระเข้ตัวน้อยเป็นเช่นนี้ จู มิงหลางก็รู้สึกว่าเขาควรจะเปลี่ยนอาชีพและกลายเป็นนักตีเกราะ ลืมไปเลยว่าเป็น ผู้ฝึกมังกร!

“ ไกลออกไปจากช่องเขาเป็นหน้าผา ไม่เหมาะสำหรับการเดิน ไปดูรอบ ๆ และดูว่ามีเส้นทางอื่นที่ต้องทำหรือไม่” จู มิงหลาง บอก ไป๋ฉี
ไป่ฉีดูไม่เต็มใจที่จะออกจากยานพาหนะที่สะดวกสบายนี้ เขาดันหัวเข้ากับจู มิงหลางทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

“ เจ้าขี้เกียจจนถึงกระดูก”จู มิงหลาง กล่าวโดยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้

ลืมมันไป เขากำลังสำรวจด้วยตัวเอง

จู มิงหลาง แยกตัวออกจากลำธารและเห็นภูมิประเทศของป่าภูเขาข้างหน้ากำลังสูงขึ้น ในหลายพื้นที่ทางขึ้นสูงชันมากไม่มีแม้แต่ทางให้เขาปีนขึ้นไป …

“แปลก. เหตุใดจึงมีเครื่องหมายถนนที่นี่ “

เมื่อ จู มิงหลาง อ้อมไปรอบ ๆ พื้นที่สูงชันเขาพบว่ามีร่องรอยของเถาวัลย์และพงหนามที่ถูกถาง นอกจากนี้ยังมีทางเดินบนพื้นดินที่ชัดเจนเช่นเครื่องตัดไม้บนถนนบนภูเขาที่ใช้เมื่อเข้าสู่ภูเขา

ด้วยความสงสัยจู มิงหลาง เดินไปตามทางขึ้นไปบนพื้นที่สูงจากนั้นก็พบลำธารตามความทรงจำของเขา …

อย่างไรก็ตามทิวทัศน์ตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง

เขื่อน!

ที่นี่มีเขื่อนกั้นกระแสน้ำที่จุดสูงสุดอย่างทั่วถึง

การชลประทานของบรรพบุรุษเมืองมังกร ไม่ถอยหลัง ตามทฤษฎีแล้วการปรากฏตัวของเขื่อนกั้นน้ำที่นี่ถือเป็นเรื่องปกติมาก

เก็บน้ำไว้เมื่อฝนตกเพียงพอและปล่อยน้ำออกเมื่อแห้ง ทั้งหมดนี้เป็นงานชลประทานตามปกติ

อย่างไรก็ตามหลังเขื่อนแห่งนี้มีน้ำมากพอ ๆ กับทะเลสาบบนภูเขา ไม่มีสัญญาณของภัยแล้ง แต่อย่างใด นอกจากนี้แม้ว่าน้ำจะไม่ไหลมากนักที่จุดสูงสุด แต่ก็ยังไหลลงสู่เขื่อนอย่างต่อเนื่อง!

ปริมาณน้ำที่กักเก็บไว้ภายในนั้นเพียงพออย่างสมบูรณ์ที่จะชำระล้างพื้นที่แห้งแล้งของ เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ รวมถึงการให้น้ำปศุสัตว์ สิ่งที่จำเป็นคือต้องเปิดประตูหินของเขื่อน!

“เกิดอะไรขึ้น?” จู มิงหลาง รู้สึกสับสน

เจ้าเมืองหนุ่มคนนั้นได้กล่าวอย่างชัดเจนว่าเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ไม่มีน้ำ การชลประทานในทุ่งนาและการเลี้ยงปศุสัตว์กลายเป็นปัญหาร้ายแรง อย่างไรก็ตามเขื่อนที่นี่เต็มไปด้วยน้ำอย่างชัดเจน เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ประชาชนเผชิญกับวิกฤตหรือ!

จู มิงหลาง มีความประทับใจที่ดีต่อเจ้าเมืองหนุ่มคนนี้ เขาไม่ยอมอ่อนข้อหรือเอาแต่ใจต่อ ผู้ฝึกมังกร และมีความชัดเจนในการแสดงสถานการณ์ของพวกเขาแม้จะตระหนักว่าการเรียกฝนในตอนกลางคืนจะทำให้เกิดอันตรายต่อทุ่งนา …

อย่างไรก็ตามหลังจากเห็นน้ำเต็มตลิ่งประตูที่ปิดอย่างแน่นหนาและสายน้ำเล็ก ๆ ที่น่าสงสารที่ไหลลงสู่ทุ่งนา จู มิงหลาง ก็รู้สึกรังเกียจและผิดหวังต่อเจ้าเมืองหนุ่มท่านนั้น

น้ำเต็มตลิ่ง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ปล่อยมัน ผู้คนกำลังทุกข์ทรมานและเขาเลือกที่จะเพิกเฉยต่อมัน

เขากำลังเก็บงำแรงจูงใจแอบแฝงอะไรไว้!?

—–

เมื่อเดินกลับไปที่ ที่เขามาจากนั้นอารมณ์ของ จู มิงหลาง ก็เริ่มหนักขึ้น

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทนต่อการปฏิบัติของระบบราชการที่น่ารังเกียจเช่นนี้ได้ เขาจำเป็นต้องแจ้งอาจารย์ ดวนหลานเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด

อาจารย์ดวนหลานเป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง นางไม่รังเกียจที่จะเดินทางไกลไปยังเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ทางทิศตะวันออกทั้งหมดนี้เพื่อเรียกฝนเป็นการกระทำที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อนางแต่อย่างใด นางเป็นแบบอย่างของนักเรียนโดยแสดงให้พวกเขาเห็นว่าคนที่มีความสามารถควรทำให้ชีวิตของคนยากจนดีขึ้น

—–

ในตอนเที่ยงรังสีอันแรงกล้าของดวงอาทิตย์กำลังฟาดฟันสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ต้นไม้ผลไม้ลดลงทุ่งนากำลังเหือดแห้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นการให้ความร้อนในฤดูใบไม้ร่วง แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเย็นลงเท่านั้น

ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนนั้นยอดเยี่ยมมาก เมื่อ จู มิงหลาง กลับไปที่เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ หลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขาเดินไปที่เรือนรับรองของพวกเขา ตามถนนและเห็นพ่อค้าแม่ค้ากำลังเก็บข้าวของอย่างรีบร้อนดูลุกลี้ลุกลน

เมื่อเขามาถึงเรือนรับรอง จู มิงกหลาง ไม่เห็นอาจารย์หรือเพื่อนนักเรียนของเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปที่หลังคาซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของพิธีกรรม ดังนั้นเขาจึงถามคนรับใช้เกี่ยวกับทางและเดินไปที่นั่น

เมื่อเขาออกจากเรือนรับรองก็มีคนมาหาเขา เขาดูเหมือนว่า จู มิงหลาง เป็นคนที่เขากำลังมองหาการแสดงออกของเขาค่อนข้างแปลก

“ ท่านคือพี่ชาย จู ใช่ไหม” ชายคนนั้นถามและโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง

จู มิงหลาง มองไปที่เขาไม่พูดอะไรสักคำ

คนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าเมืองหนุ่มเจิ้งหยู

เจิ้งหยู ยืนอยู่ตรงหน้า จู มิงหลางโดยยังคงโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง พฤติกรรมของเขาทำให้ จู มิงหลางนึกถึงบางสิ่งในทันทีและการแสดงออกของเขาก็เพิ่มความระมัดระวังพร้อมที่จะให้ ไป๋ฉี ดำเนินการได้ทุกเมื่อ

“ข้าได้ยินว่าพี่ชาย จู เดินทวนน้ำ ข้าขอถามว่าพี่ชาย จู ท่านเห็นเขื่อนไหม” เจิ้งหยูสอบถาม

“ ข้าเห็นแล้ว” จู มิงหลาง ตอบเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่

“ ท่านจะแจ้งเรื่องนี้ให้อาจารย์ดวนหลานและอาจารย์ เคเบ่ย ทราบหรือไม่” เจิ้งหยูถามน้ำเสียงของเขาไม่เปลี่ยนแปลง

“ พูดมาให้ตรงประเด็น” จู มิงหลาง พร้อมที่จะต่อสู้

“ อย่าเข้าใจผิดข้า พี่จู เจิ้งหยูเป็นเพียงนักวิชาการที่อ่อนแอแลข้าก็ไม่รู้วิธีการฝึกฝนมังกรเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องพูดว่าข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อพี่จู แต่ก่อนที่พี่ จู จะไปแจ้งอาจารย์โปรดฟังข้าสักครู่ได้ไหม ข้าจะไม่หยุดพี่ จู ถ้าท่านยืนกรานที่จะบอกอาจารย์และเปิดเผยการกระทำที่น่าเกลียดของข้าในเวลานั้นและข้ายินดีที่จะรับการลงโทษทุกอย่าง ” เจิ้งหยู ยืนตรงและดูจริงใจ
จู มิงหลาง มองไปที่ท้องฟ้า

ก่อนหน้านี้ไม่มีเมฆให้เห็น แต่ตอนนี้ท้องฟ้ามีเมฆมืดปกคลุมแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าอากาศเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันหรือว่าอาจารย์ ดวนหลาน กำลังใช้วิชาอาคมมังกรฟ้าของนางอยู่

มันไม่ร้อนเท่าเดิมอีกต่อไป แต่มันเริ่มรู้สึกมืดมนเล็กน้อย

“ ได้โปรดพูดเร็วหน่อยท่านเจ้าเมือง” จู มิงหลาง ไม่ได้รีบร้อนที่จะจากไปเพราะเขาได้พูดไปแล้ว

“ พี่ จู ท่านรู้เรื่อง หวู่ตู หรือไม่และท่านรู้หรือไม่ว่ากองทหารกำลังสังหารกบฏ หวู่ตู ที่อยู่ห่างออกไปเพียงยี่สิบห้ากิโลเมตร” เจิ้งหยูถาม

“ ข้ารู้แล้ว” จู มิงหลาง พยักหน้า

หวู่ตู…เขามีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับสถานที่นั้น…ความทรงจำที่สวยงามเกี่ยวกับการปลูกต้นหม่อนและเลี้ยงหนอนไหม

“ ข้าเห็นว่าพี่ จู เป็นคนฉลาดเช่นกัน ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับสงครามครั้งนี้” เจิ้งหยูถาม

“ ข้าแค่ต้องการฟังสิ่งที่ท่านพูดเท่านั้น” จู มิงหลาง พูดอย่างเรียบง่าย แต่ในใจของเขามีความเห็นใหม่เกี่ยวกับ เจี้ยงหยู

แม้ว่าสิ่งที่ชายคนนี้ทำจะน่าเสียดาย แต่ดวงตาของเขาก็ดูดีไม่ต่างจากผู้ขายบางรายที่สะพานด้านนอกสถาบันการศึกษา