Dragon tamer - ตอนที่ 236

บทที่ 236: เหมิงบิงซี

“ในกรณีนี้ ให้นกวิญญาณที่พวกเราเลี้ยงส่งทุกคนลงจากภูเขาและกลับบ้าน” เหวินหลิงเฟย กล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ จู มิงหลาง ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทุกคนยืนอยู่บนเนินเขา สาวกหญิงหลายคนของนิกายดาบเหมียนซาน นำนกวิญญาณสองสามตัวที่มีเลือดนกกระจอกมังกร พวกเขานั่งบนอานของนกบินและขี่ได้สบายมาก แต่ยังจำกัดการขี่

หัวหน้า ผู้อาวุโส ผู้ควบคุมห้องโถง และพลังสตรีทั้งหมดยืนอยู่ที่ศาลาดาบ เฝ้าดูผู้คนในนิกายดาบจากไป
แต่ในขณะนั้น นักดาบหญิงคนหนึ่งรีบเข้ามากระซิบใกล้หูของหัวหน้า เหวินหลิงเฟยและกระซิบอะไรบางอย่าง

จู มิงหลาง เห็นดังนั้นแอบร้องไห้ในใจ !

ถูกพบ!

ทำไมมันเร็วจัง

เห็นได้ชัดว่าคนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ที่ศาลา จินเกอ นักดาบคนไหนที่วิ่งไปที่หอคอยโบราณและจ้องไปที่เป่าหยู!

“ข้าขอให้เจ้ารอก่อน” นางสนมเหวินหลิงเฟย หยุดเขา

จู มิงหลาง ส่งสัญญาณให้ น่านหลิงชา ทันทีเพื่อให้นางพาคนอื่นออกไปก่อน

“ หัวหน้า เหมิง ต้องการพบเจ้า ” เหวินหลิงเฟย กล่าวต่อ

จู มิงหลาง เกือบจะเรียกมังกรวิญญาณดาบและกำลังจะต่อสู้กับป้าดาบเหล่านี้ เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ทันใดนั้นเขา
พยายามมากเกินไปจนเกือบจะตกจากนกวิญญาณ
“คืนนี้ดึกแล้ว ข้ารู้สึกเหนื่อย สักวันข้าจะไปเยี่ยมแม่” จู มิงหลาง กล่าว

“หัวหน้า เหมิง ขอให้เจ้าอยู่” เหวินหลิงเฟย กล่าว
“แต่เจ้าไม่อนุญาตให้ผู้ชายค้างคืน” ในเวลานี้ จู มิงหลาง ได้ขอให้ เสี่ยวไป๋ฉี มอบหยกโคมไฟโบราณให้กับ น่านหลิงชา

จู มิงหลาง มองไปรอบ ๆ และพบว่าผู้อาวุโสหลายคนที่เคร่งครัดต่อกฎในอดีตอย่างรุนแรงไม่กล้าที่จะพูดขึ้นในขณะนี้

ดูเหมือนว่าสถานะของ เหมิงบิงซี ใน เหมียนซาน เจียนสง ยังคงสูงกว่ามาก ผู้อาวุโสเหล่านั้นกล้าที่จะต่อต้านการกระทำบางอย่างของ เหวินหลิงเฟย แต่พวกเขาไม่กล้าขัดต่อเจตจำนงของ เหมิงบิงซี

ในเวลานี้ จู มิงหลาง เป็นหนึ่งหัวและสองหัวใหญ่
ทำไมช่วงนี้.

แม้ว่าท่านจะเป็นแม่ของเขาเอง แต่ จู มิงหลาง ไม่ได้ใกล้ชิดกับท่านมากนัก

ลืมมันไปซะ และโอนของที่ถูกขโมยไป แม้ว่าพวกนางจะพบว่าหยกโคมโบราณหายในเวลากลางคืน แต่ก็ไม่สามารถหาหยกโคมโบราณจากร่างกายของเขาได้ หากเขาถูกกักตัวไว้ที่นี่ เขาจะอดอาหารอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน รอให้ จูติงกวน มารับ

“ เจ้ากลับไปก่อน ” จู มิงหลาง กล่าว

น่านหลิงชา มองมาที่เขา แต่ไม่ได้พูด

จู มิงหลาง ยิ้มและพูดว่า: “ไม่เป็นไร พวกเขาอาจไม่กักตัวข้าไว้นาน ”
ทุกคนจากไปและ จู มิงหลาง กลับไปที่เจียนเกอ ผู้หญิงที่มีอำนาจเหล่านั้นกระตือรือร้นมากเกี่ยวกับ จู มิงหลาง และดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการคุยกับ จู มิงหลาง ตลอดทั้งคืน

อย่างไรก็ตาม จู มิงหลาง ไม่ได้อยู่ใน เจียเกอ นานเกินไป นางสนมเหวินหลิงเฟิง พา จู มิงหลาง ไปที่น้ำตก หลีซาน ด้านหลังภูเขาเจียนสง

“ ข้าคิดว่าข้ายังหามันไม่เจอ “ จู มิงหลาง แอบสังเกตุและพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถาม

เหวินหลิงเฟย สวมหมวกผ้าซาตินสีดำ และสิ่งที่ จู มิงหลาง ถามเกี่ยวกับ จูเสี่ยเฮิน เป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น ขอให้ มิงหลาง อยู่ไปนานๆ นางไม่เห็น จูเสี่ยเฮิน ดังนั้นนางจึงตอบอย่างไม่เต็มใจ

ค่อยๆ ได้ยินเสียงของน้ำตก และหมอกน้ำเย็นบางๆ ตกลงมาจากกลางอากาศ ทำให้ผมของ จู มิงหลาง เปียกโชก

“ไปข้างหน้าและเจ้าจะเห็นบ้านน้ำตก “เหวินหลิงเฟย ชี้นิ้วไปที่ทางเดินเล็กใกล้ลำธาร

จู มิงหลาง พยักหน้าและเดินไปตามเส้นทาง

เมื่อคำนวณเวลาแล้ว หยกตะเกียงโบราณเทพเจ้าควรลงจากเขาไปแล้ว เขาอยู่บนภูเขา และแม้ว่าเขาจะถูกค้นพบในตอนนี้ ตราบใดที่ไม่ใช่คนที่ได้รับจ้าง ก็ยังมีพื้นที่สำหรับจัดการกับทุกสิ่ง

อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้มาจาก จูติงกวน อีกสักครู่เขาจะผลักดันผู้บงการไปที่ จูติงกวน
น้ำตกไหลลงช้า ๆ จากภูเขาที่มีหมอกเหมือนมังกรเงิน ในยามพลบค่ำ น้ำตกและภูเขานั้นมีเอกลักษณ์และสวยงามอย่างแท้จริง และวิญญาณก็เต็มไปด้วยน้ำตกเรียว ในระหว่างนั้น การฝึกฝนในสถานที่นั้นย่อมได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยธรรมชาติโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียว

ขณะที่เขาเดิน จู มิงหลาง เห็นสะพานไม้ข้ามน้ำตกและลำธาร มีบ้านไม้ข้างสะพานสว่างไสว หญิงสาวในชุดยาวสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของนางเย็นชาและหยิ่งผยอง

จู มิงหลาง เดินและมองไปที่น้องสาวคนนี้ซึ่งเพิ่งพบกันไม่กี่ครั้ง

ชื่อของนางคือ เหมิงฮานวู ลูกบุญธรรมที่รับใช้ เหมิงบิงซี และปฏิบัติต่อ เหมิงบิงซี เหมือนเป็นลูกสาว

เหมิงฮานวู มองไปที่ จู มิงหลาง โดยไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของนาง

จู มิงหลาง เดินไปและเขาก็ไม่สนใจ น้องสาวบุญธรรมที่เย็นชาคนนี้ ตั้งแต่วัยเด็ก จู มิงหลาง และนางพบกันอาจจะนับได้ด้วยมือเดียว

เมื่อผ่านนางไป จู มิงหลาง รู้สึกว่าความเย็นที่แก้มของนางอาจทำให้ตัวนางแข็งตายได้ เดิมทีเขาต้องการจะทักทายนาง แต่เมื่อคิดแล้ว ก็ลืมมันไปเถอะ ทุกคนควรรักษาครอบครัวที่หย่าร้าง บางคนไม่ชอบหน้ากัน

จู มิงหลาง เดินไปที่ห้องที่สว่างไสวและเห็น เหมิงบิงซี นางยืนอยู่บนทางเดินไม้ที่เป็นโพรง มองดูน้ำตกที่ค่อยๆ ไหลลงในยามพลบค่ำ
จู มิงหลาง ไม่นึกไม่ออกว่าไม่ได้เจอท่านมากี่ปีแล้ว แต่รูปร่างหน้าตาของท่านไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก อาจเป็นเพราะวิญญาณแห่งขุนเขาและสายน้ำ การซ่อมแซมดาบส่วนใหญ่จึงไล่ตามอย่างใดอย่างหนึ่ง คล้ายกับการปลดปล่อยความเป็นอมตะ

“เจ้าทำอะไรกับหยก” เหมิงบิงชี หันกลับมาถาม
จู มิงหลาง รู้สึกประหลาดใจ
นี่คือสถานการณ์อะไร!
ไม่มีใครใน เจียนเกอ สังเกตุเห็นว่าเขาขโมยหยกไป เหมิงบิงซี ที่อาศัยอยู่อย่างเรียบง่ายใต้น้ำตกแห่งนี้ท่านมีญาณทิพย์ได้อย่างไร?

“ช่วยชีวิตผู้คน” จู มิงหลาง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบอย่างตรงไปตรงมา

การแสดงออกของ เหมิงบิงซี สงบ และคำพูดของนางไม่ได้หมายถึงการตั้งคำถาม ราวกับว่านางแค่ถามเกี่ยวกับบางสิ่ง ส่วนใหญ่เป็นเพราะอารมณ์และความโกรธ

“หยกสามารถมอบให้เจ้าได้” เหมิงบิงซี กล่าว

“ฮะ?”

“ทำอะไรตอบแทนให้ข้าบ้าง” เหมิงบิงซี กล่าวต่อ

“เกิดอะไรขึ้น?” หมอกในหัวของ จู มิงหลาง ไม่น้อยไปกว่าหมอกที่ลอยอยู่ในน้ำตก

“ไปหาลูกสะใภ้ และไปเป็นสามีของ เจ้าหญิงหลัชุย ” เหมิงบิงชี กล่าว

“???”
จู มิงหลาง สงสัยว่าเขาได้ยินผิด

แต่งงานแบบคลุมถุงชน? ?

ทำไมท่านแม่ถึงอยากทรยศต่อความหล่อเหลาของเขา?

“คนที่ข้าช่วยชีวิตคือผู้หญิงของข้า” จู มิงหลาง กล่าว

“ตราบใดที่เจ้าแต่งงานกับเจ้าหญิง มันเป็นเรื่องของเจ้าไม่ว่าเจ้าจะต้องการอยู่กับเจ้าหญิงหลัวซุย หรือไม่ก็ตาม” เหมิง บิงชี กล่าว

แต่งงานก่อนแล้วหนี ? ?

นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว!

จู มิงหลาง รู้สึกทนไม่ได้เลย

“ไม่ค่อยดีนัก ข้าก็ยังมีจริยธรรมและศีลธรรม” จู มิงหลาง กล่าว

“ถ้าอย่างนั้นก็ฝึกสิบปีบนภูเขาลูกนี้ แล้วข้าจะขอร้องเจ้า” คำพูดของ เหมิงบิงซี ไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจา
จู มิงหลาง ขมวดคิ้ว เหลือบมองน้องสาวที่เหมือนน้ำแข็ง และจากนั้นก็ดูแม่ที่เหมือนภูเขาน้ำแข็งคนนี้ หากต้องปลูกฝังใน
ที่แห่งนี้เป็นเวลาสิบปี ฆ่าตัวตายดีกว่า ลืมไปเลย!

“ให้ข้าคิดเกี่ยวกับมัน” จู มิงหลาง กล่าว

“ลูกเขยเฉิง หยกเป็นของเจ้า และ เหมียนซาน เจียนสง จะไม่ไล่ตามเจ้าในข้อหาขโมยหยกอีกต่อไป” เหมิงบิงซี กำหนด
เงื่อนไข