Dragon tamer - ตอนที่ 207

บทที่ 207: ขายไม่ได้ก็ฆ่า

มีตระกูลข้าราชบริพารในเป่ยเฉิง

จู มิงหลาง อยู่ในศาลชั้นนอกของ จูเหมิน เมื่อเห็นว่าไม่มีโรงแรมดีๆ ใน เป่ยเฉิง จึงขอให้ครอบครัวข้าราชบริพารจัดบ้าน

สตีลทั้งเมืองเป็นศัตรูกันมาก
ในอดีตเมืองเป่ยเฉิง เป็นตลาดเล็กๆ ต่อมาเนื่องจากมีความเชี่ยวชาญในการขายทาสที่ขนส่งจากทั่วแผ่นดินใหญ่ของ จีติง จึงค่อยๆ พัฒนาเป็นเมืองใหญ่

เมืองการค้าทาสเช่นนี้พบได้ในทุกหนึ่งหรือสองประเทศในทวีปขั้วโลก และราคาของทาสก็ไม่ต่ำ โดยทั่วไปแล้วครอบครัวใหญ่ ๆ ที่มีอำนาจบางคนซื้อครอบครัวใหญ่เพื่อเป็นทาสและคู่แข่งในบ้าน

“หลิงตู มาที่นี่ ข้าจะถามอะไรเจ้าหน่อย” จู มิงหลาง กล่าว

“คำสั่งของอาจารย์คืออะไร” หลิงตู รีบเดินไปและคุกเข่าลงบนพื้นในทันใด

ดูเหมือนว่าทุกวันนี้ ผู้คนในตระกูลหลิงถูกเจ้าของทาสตำหนิ และพวกเขาเกือบลืมไปว่าพวกเขาเคยเป็นลูกชายคนโตของ
ตระกูลหลิง

“ลุกขึ้นมาคุยกันเถอะ เจ้าเคยเห็นกลุ่มทาสถูกลากออกจากเมืองเพื่อไปฆ่าเมื่อเร็วๆ นี้ไหม? พวกเขามักจะใช้การทรมาน
แบบเซาะลูกตา” จูหมิงหลางกล่าว
หลิงตู ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเหลือบมองที่ น่านหยูซู และเมื่อ น่านหยูซู พยักหน้า เขากล้าที่จะยืนขึ้นช้าๆ

“ท่านอาจารย์ เมื่อสามวันก่อน ทาสกลุ่มหนึ่งวิ่งหนีไปทางทิศตะวันออก ต่อมาข้าได้ยินว่าพวกเขาถูกจับและถูกประหาร
ชีวิตในที่เกิดเหตุ ส่วนจะควักตาหรือเปล่า ผู้ต่ำต้อยไม่รู้” หลิงตู ตอบตามความจริง

“ใครเป็นเจ้าของทาสพวกนั้น” จู มิงหลาง ถาม

“ดูเหมือนว่าจะมาจากค่ายหลางยา แต่ทาสเหล่านั้นแม้ว่าพวกเขาจะไม่หลบหนีก็ตามก็ยังเป็นทางตัน” หลิงตู กล่าว

“ทำไม?” จู มิงหลาง งงงวย
“อาจารย์ไปที่อนุสาวรีย์ด้านหลังและจะเห็นมัน” หลิงตู กระซิบ

ฟันเฟืองที่ หลี่ซิงหัว วาดไว้ยังไม่ถูกกำจัด

จู มิงหลาง ติดตามร่องรอยของลัทธิวูมู่ อย่างเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนว่ากลุ่มทาสหนีและถูกจับได้ใกล้เนินเขา พวกเขาถูกสังหารโดยผู้คนจากนิกายไร้ดวงตา เพื่อเป็นการเสียสละ

สำหรับคำกล่าวของ หลิงตู ทาสเหล่านี้ไม่สามารถอยู่รอดได้ ซึ่งทำให้ จู มิงหลาง สับสนเล็กน้อย

แม้ว่าจะเป็นช่วงค่ำ แต่ จู มิงหลาง ก็ออกจากประตูคฤหาสน์และเดินไปตามทางที่ หลิงตู กล่าว

ตามที่คาดไว้ น่านหยู ทำตาม นางถามถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ จู มิงหลาง เหลือบมองพี่สะใภ้และอดยิ้มไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเป็นเนินเขาที่ไปกับนาง สุดท้ายก็ต้องได้คุยกับนางอีกครั้ง แทบรอไม่ไหวที่จะจัดการและเปลี่ยนใจคน!

เมื่อมาถึงด้านหลังอนุสาวรีย์ จู มิงหลาง พบว่ามีคนจำนวนมากเฝ้าอยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นอาณาเขตส่วนตัวและเป็น
สถานที่ ที่ไม่มีใครเข้าไปได้ จู มิงหลาง และ น่านหยูซู เพิ่งแอบเข้ามา
คบเพลิงส่องแสง และสามารถมองเห็นเจ้าของทาสที่ซื้อขายทาสในระหว่างวันได้เข้าและออกจากที่นี่ พวกเขาพาทาสที่ไม่
แข็งแรงกลุ่มหนึ่งเข้ามาข้างในแล้วเดินกลับออกไป

“ดูเหมือนทาสที่ไม่ได้ขายหมดระหว่างวัน” น่านหยูซู กระซิบ

จู มิงหลาง พยักหน้า ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะเจาะลึกลงไปเพื่อดูว่ามีการจัดการกับทาสที่ไม่ได้ขายในระหว่างวันอย่างไร

แต่ไม่นานกลิ่นเลือดแรงมากก็พุ่งกระฉูด เกือบจะเป็นจังหวะที่ จู มิงหลาง ปีนขึ้นไปบนกำแพงหินสูง

และ น่านหยูซู กำลังกระโดดข้ามกำแพง เมื่อเห็นฉากหลังอนุสาวรีย์หลังกำแพง ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซีดและนางเกือบจะเซถอยหลัง ปิดจมูกและปากของนาง!

จู มิงหลาง ก็ดูหมองคล้ำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความกลัว

ด้านหลังกำแพงหินมีอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ และใต้อนุสาวรีย์มีบ่อเตาขนาดใหญ่เหมือนสี่เหลี่ยม ทาสที่ไม่ได้ขายในตอนกลางวันจะถูกโยนลงในบ่อเตาหลอม

โซ่ตรวนบนร่างกายของพวกมันไม่ได้แก้มัด และสระในเตาหลอมก็เต็มไปด้วยเลือด พวกทาสถูกควักลูกตา แล้วพวกเขาก็ถูกผลักเข้าไปในเตาหลอมเพื่อให้จมน้ำเลือดตาย!

บ่อเตานี้ เขาไม่รู้ว่ามันมีอยู่กี่ปี ศิลาที่ยืนอยู่ตรงกลางบ่อเตาหลอมนั้นชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง และผนังเตาหินโดยรอบก็ทาสีใหม่ด้วยเลือดหลังจากการทำให้แห้ง สีเทาแดง ชาแดง และแดงสกปรกทำให้คนสั่น!

ความตาย ความแค้น และวิญญาณชั่วร้ายเกือบกลายเป็นเมฆแห่งเวทมนตร์ ปกคลุมท้องฟ้าของเมืองอนุสาวรีย์แห่งนี้!
น่านหยูซซู กลัวที่จะลืมตามอง

จู มิงหลาง จ้องไปที่แท่นบูชาบนภูเขาที่ใหญ่กว่าแท่นบูชาสิบเท่าและน่ากลัวราวกับนรกในสระหมื่นเตา วิญญาณทุกดวงดูเหมือนจะแตกสลาย!

นี่คือภาพจริงของภาพวาดที่ หลี่ซิง เห็นหรือไม่!

นี่คือโลกมนุษย์จริงหรือ? ?

เลือดเกือบเต็มบ่อ

จู มิงหลาง มองไปที่แอ่งเลือดสีแดงขนาดใหญ่ และสังเกตุเห็นบางสิ่งที่แล่นอยู่ในนั้นอย่างรวดเร็ว!

ทาสบางคนที่ไม่ได้จมน้ำตายในทันทีพยายามจะหลุดพ้น แต่ก่อนที่พวกเขาจะแตะต้องผนังเตา พวกเขาก็ถูกอะไรบางอย่างลากไป จากนั้นคนทั้งร่างก็จมลงในกองเลือด เลือดพุ่ง!

มันคือปลิงเลือด!

ปลิงเลือดในบ่อเตานี้แข็งแกร่ง ใหญ่กว่า และดุร้ายกว่าปลิงป่าที่ปฏิบัติหน้าที่หลายเท่า

พวกมันสามารถกัดสิ่งมีชีวิตได้โดยตรงด้วยซ้ำ!
จู มิงหลาง เห็นแล้วสยองขวัญยิ่งนัก
เขาคิดว่าปลิงเลือดปรากฏขึ้นที่แท่นบูชาโดยบังเอิญโดยใช้มังกรที่น่าสังเวชเพื่อทำให้เป็นแก๊ส แต่สิ่งที่ จู มิงหลาง นึกไม่ถึง
ก็คือมีคนเลี้ยงแบบนี้และรับทาสของเมืองอนุสาวรีย์นี้ สระว่ายน้ำทำหน้าที่เป็นแหล่งเพาะ ของมังกรร้าย!

“มีมังกรปลิงอยู่ข้างใน!” จู มิงหลาง กระซิบกับ น่านหยูซู
“ข้าทนไม่ไหวแล้ว” น่านหยูซู ไม่อยากเห็นแบบนี้และนางจะไม่สามารถทนได้ นางอยากจะเป็นลมและปล่อยให้ น่านหลิง
ซา เข้ารับตำแหน่งแทน
จู มิงหลาง เห็นว่า น่านหยูซู กำลังจะอาเจียนจริงๆ และเห็นกลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีดำลาดตระเวนอยู่ และเขาช่วย น่านห
ยูซู กระโดดออกจากกำแพงหินสูง
นางไม่รู้ว่าทำไมวิญญาณชั่วร้าย เลือด และกลิ่นเหม็นถูกกำแพงหินสูงขวางกั้น และไม่มีร่องรอยของมันลอยเข้าไปในเมืองอนุสาวรีย์

เมืองแห่งอนุสาวรีย์นั้นเหมือนเช่นเคย ยกเว้นสถานที่หลายแห่งรกและเปื้อนเลือด มีคนไม่มากที่รู้ว่าด้านหลังอนุสาวรีย์
เป็นภาพที่น่าสยดสยอง
จู มิงหลาง กลับไปที่คฤหาสน์และพบผู้ดูแลของตระกูลข้าราชบริพารนี้

“อาจารย์จู หากท่านมีคำสั่งใด ๆ ศาลชั้นนอกได้บอกพวกเราเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการจัดเตรียมของนายน้อย” โชบิน ถาม
“ตลาดทาส เมืองเป่ยเฉิงจัดการกับทาสที่ขายไม่ออกอย่างไร” จู มิงหลาง ถาม

“เด็กหนุ่มคนนี้เห็นอะไรไหม” โชบิน ลังเล

“เจ้ารู้กฎของประตู จูเหมิน”

“นายน้อยของข้า แม้ว่าครอบครัวโช ของพวกเราจะทำธุรกิจใน เป่นเฉิง แต่พวกเราไม่เคยมีส่วนร่วมในการค้าทาส!” โชบิน กลัว เขากระโดดและพูดอย่างเร่งรีบ

“งั้นก็ตอบคำถามข้าสิ”

“เป็นเวลานานแล้วที่ค่ายทาสในเป่ยเฉิงได้ฆ่าทาสที่ขายไม่ออก เพื่อไม่ให้เปื้อนเมือง จึงมีผู้คนในวูเปาที่เอาทาสที่ไม่ต้องการออกไปในตอนกลางคืน และฆ่าพวกเขาทั้งหมดหลังอนุสาวรีย์ ส่วนวิธีการจัดการกับศพนั้นพวกเราไม่รู้” ชูบินกล่าว

“ฆ่าทำไม” เหวินเหมิงรู ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านหญิง ทาสต้องกินดื่ม เจ็บป่วย และต้องการที่พักพิง เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถขายได้ พวกเขาจึงไม่ต้องการเสียน้ำหรืออาหารหนึ่งคำให้คนเหล่านี้เสียเปล่า และไม่ต้องพูดถึงค่าใช้จ่ายในการขนย้ายพวกเขา ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะฆ่ามันโดยตรง” โชบิน กล่าว

หลิงตู ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาหมองคล้ำ

แม้ว่าเขาจะยังคงเป็นทาสบ้านในท้ายที่สุด แต่ทาสในบ้านก็โชคดีกว่าทาสมาก

อันที่จริง หลิงตู เห็นฉากที่ไร้มนุษยธรรมมากเกินไปตลอดทาง
ในกลุ่มทาส ตราบใดที่มีคนขาหักโดยไม่ได้ตั้งใจและเดินไม่ได้ คนในค่ายทาสก็จะตัดหัวด้วยมีด แล้วสุ่มทิ้งพวกเขาไว้ข้าง
ถนน