Dragon tamer - ตอนที่ 186

บทที่ 186: หนึ่งร่าง..สองวิญญาณ

น่านหลิงชา ตกอยู่ในความครุ่นคิดสั้น ๆ

นางหวนนึกถึงสิ่งที่ยายแก่พูดอย่างรอบคอบก่อนจะจากมา

บางทีการเดาของ จู มิงหลาง อาจถูกต้อง

ยายเฒ่ากังวลว่าผู้คนในทวีปจีติง ได้ค้นพบความลับของรัฐซูหลง และนางถูกข่มเหงด้วยเหตุนี้ ดังนั้นนางจึงแทบรอไม่ไหวที่จะปล่อยให้ตัวเองจากมา
โชคดีที่ตอนนี้รัฐซูหลง ยังไม่เสียหาย นางสามารถกลับไปถามยายเฒ่าว่าเกิดอะไรขึ้น

บรรพบุรุษมังกร

เมืองมังกรบรรพบุรุษ

โลกเป็นอย่างไร?

น่านหลิงชา เริ่มรู้สึกสับสนเล็กน้อย

นางไม่พูดอะไรอีก

แทนที่จะเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

ความรู้สึกง่วงซึมเข้าครอบงำ ทำให้นางก้าวเข้าไปในชั้นของหมอกที่ลอยปลิวราวกับตกลงไปในความฝันที่ทอด้วยเมฆสีขาว แล้วก็ลึกเข้าไปข้างในมากขึ้นเรื่อยๆ.

มังกรกระต่ายนางฟ้าที่อยู่ถัดจาก น่านหลิงซา เดิมทีเฝ้าดูความงามของอาณาจักรเมฆาแห่งมังกรอย่างมีความสุข

แต่ทันใดนั้นกระแสน้ำวนทางจิตวิญญาณก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของมัน และมังกรกระต่ายนางฟ้า ที่ไม่เต็มใจก็ถูกกวาดเข้าไป

ในไม่ช้า ชีหลง ก็มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างลึกลับในอาณาจักรแห่งจิตวิญญาณที่เปิดตัวเอง ในช่วงเวลาหนึ่ง นางเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่โดย น่านหลิงชา
นางเดินไปบนเมฆขาวและหมอก ดวงตาของนางซึ่งสั่นไหวตลอดเวลาเพราะครุ่นคิด เงียบและชัดเจนโดยที่ไม่รู้ตัว

ข้างหลัง จู มิงหลาง เร่งฝีเท้าอีกครั้ง เขาได้พูดคุยกับ นายก้อยเมื่อครู่นี้ และรู้สึกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขายังต้องกลับไปที่รูฐซูหลง หากมีโอกาสได้ดู พระธาตุของบรรพบุรุษมังกรมีค่ามากที่จะมองหา

แม้ว่ามังกรหลายสายพันธุ์ยังคงผสานกันตามกาลเวลาและยังคงสืบสานสายพันธุ์มังกรที่มีพลังอำนาจมากขึ้น ซึ่งมีความสามารถของมังกรฟ้า มังกรโบราณ และมังกรยักษ์ แต่ยังเป็นเพราะทางเลือกของธรรมชาติ มังกรบางตัวก็สูญเปล่าและ มังกรนิรันดร์ได้หายไปในโลกนี้ พลังอันทรงพลังของพวกเขาครั้งหนึ่งเคยเทียบได้กับพลังของเหล่าทวยเทพ หากพวกเขาได้รับมรดกหรือทักษะลับของมังกรบรรพบุรุษ พวกเขาก็จะสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้ตามธรรมชาติ

“น่านหลิงชา ยายผู้เฒ่าให้มรดกของเหล่าทวยเทพแก่เจ้าอย่างไร” จู มิงหลาง ถามขึ้น
“ข้าไม่รู้จักเจ้า” น่านหลิงชา ได้ตอบกลับ

“???” จู มิงหลาง งงงวย

นางเพิ่งบอกว่า ยายแก่บอกว่าอย่าเรียกมังกรต่อหน้าคนนอกเหรอ?

จะเห็นได้ว่ายายเฒ่าห่วงใย น่านหลิงซา มากขึ้น มิฉะนั้นนางจะปกป้อง น่านหลิงชา ด้วยวิธีนี้ได้อย่างไร?

“เรื่องของ เชิงหลง” จู มิงหลาง ถาม

“ไม่รู้” น่านหลิงซา ตอบอย่างแผ่วเบา
“แต่มังกรแห่งสายเลือดมังกรบรรพบุรุษเท่านั้นที่สามารถควบคุมได้โดยลูกหลานของเซินจี้ จู มิงหลาง ขมวดคิ้วและกล่าว

“บรรพบุรุษมังกรอะไร” น่านหลิงชา หยุดในเวลานี้และหันไปถาม

จู มิงหลาง เปิดปากของเขาเล็กน้อยและดวงตาก็จ้องไปที่ น่านหลิงชา เป็นเวลานาน

มันเป็นไปไม่ได้.

จู มิงหลาง ไม่ค่อยเข้าใจนัก ดังนั้นเขาจึงชี้นิ้วไปที่ นายก้อย ที่ว่ายไปมาและกล่าวว่า นายก้อยเป็นพยานได้ พวกเรากำลังพูดถึง ซูหลง เมื่อสักครู่นี้”

น่านหลิงชา เหลือบมองที่นายก้อย

ตาปลาขนาดใหญ่ของ นายก้อย มองไปที่ จู มิงหลาง และพูดด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า: “มังกรชนิดใด? ?”

จู มิงหลาง ยืนนิ่ง ท่าทางแข็งทื่อ ราวกับว่าเขาก้าวเข้าไปในที่ขั้วโลกที่หนาวเย็นและถูกแช่แข็งในทันที!

โอ้พระเจ้า.

ข้ายังสื่อสารได้ดีอยู่ไหม! !
กระต่ายนางฟ้า อยู่ที่ไหน กระต่ายอยู่ที่ไหน!

เมื่อกี้ยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันหายไปในครั้งเดียว? นอกจากนี้ยังสามารถเป็นพยานได้!

เมื่อเผชิญหน้ากับน่านหลิงชา และนายก้อย ที่จ้องมองอย่างทรมาน ในที่สุด จู มิงหลาง ก็ไม่สามารถช่วยให้พวกเขาปฏิบัติต่อตนเองราวกับว่าพวกเขากำลังเห็นคนไข้ และฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ข้าแค่คิดถึงบรรพบุรุษของข้า ชีวิตที่สะดวกสบายของ ผู้ฝึกมังกร ข้าคิดถึง สถาบันฝึกมังกร”

น่านหลิงชา ไม่สนใจอีกต่อไป นางยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างสงบ ในขณะเดียวกันก็ชื่นชมก้อนเมฆอย่างระมัดระวัง ทัศนียภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของ เมืองแห่งเมฆ

จู มิงหลาง ถอนหายใจ

มีความแค้นอยู่ในใจนิดหน่อย

เป็นความจริงที่ตัวเขาเอง

ทำไมต้องให้ นายก้อย เป็นพยาน?

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของ จู มิงหลาง ยังคงให้ความสนใจกับแผ่นหลังของ น่านหลิงชา อยู่ตลอดเวลา

มังกรไปแล้ว
นางฟ้ากระต่ายมังกรเมื่อกี้

และเซิงหลง

“เจ้ากำลังจะระบายสีหรือ ข้าเพิ่งจะพัก บังเอิญว่าฟันดำใหญ่ของข้าได้รับบาดเจ็บจากการชก เจ้าช่วยผมรักษามันได้ไหม” จู มิงหลาง กล่าวกับ น่านหลิงชา

“ไม่” น่านหลิงชา ปฏิเสธและหยิบปากกาหมึกออกมาเพื่อระบายสีในกลุ่มเมฆที่ควบแน่น

เมฆเหล่านั้นก็เหมือนกับสมูทตี้ลอยน้ำ ถูกทาด้วยสีขาวเช่นกัน ภาพวาดบนทรายซึ่งบรรยายถึงดินแดนแดนสวรรค์ของอาณาจักรมังกรเมฆด้วยจังหวะง่ายๆ ไม่กี่จังหวะนั้นช่างเป็นจินตนาการอย่างยิ่ง

จู มิงหลาง มีวิสัยทัศน์ที่ลึกซึ้ง

เขากระซิบไปที่ผ้าข้างๆเขา ถามนายก้อยว่า “บุคคลสามารถมีทั้งมังกรและเทพเจ้าพร้อมกันได้หรือไม่”

“ไม่มีทาง “นายก้อย ตอบอย่างมั่นใจ

“มังกรของนางหายไป ซึ่งหมายความว่าศิลปะของ เฉินฟาง และ คนเลี้ยงมังกร ของนางไม่สามารถปรากฏขึ้นพร้อมกันได้ จูมิงหลาง พึมพำกับตัวเอง

“นางมีมังกร? ? ? “นายก้อย ถามพร้อมกับเบิกตากว้าง
“มังกรเฉียงและจุมพิตชินชิล่า “ จู มิงหลาง กล่าว

“สัตว์ร้าย? ข้าไม่ได้คาดหวังว่าโลกนี้จะเป็น”

“ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เจ้าสามารถไปรอบๆ ได้ด้วยตัวเอง “จู มิงหลาง เกือบจะมีฟองที่ปาก วันนี้ นายก้อย อาการหนักมาก

จู มิงหลาง พบเมฆและนั่งบนก้อนเมฆที่อ่อนนุ่มและหิมะ สบายกว่าม้านั่งบางตัวที่หุ้มด้วยผ้าห่มหนัง

มิงหลาง จะเลี้ยงมังกรโดยเฉพาะผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ของต้นแม่หยุนไถ ใช้พลังทางจิตวิญญาณของเขาเพื่อช่วยให้มันย่อยสิ่งจิตวิญญาณก่อนหน้านี้แล้วให้อาหารผลไม้ศักดิ์สิทธิ์บางที เสี่ยวไป๋ฉี เร็ว ๆ นี้จะสามารถพัฒนาได้อย่างสมบูรณ์

ระหว่างให้อาหารและพักผ่อน เขาก็ชื่นชมภาพวาดของ น่านหลิงชา ที่นั่นด้วย

จู มิงหลาง รู้สึกว่าการหาผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาดีกว่าการค้นหาพระธาตุของ ซูหลง

ในช่วงเวลาที่นางก้าวเข้าสู่ทวีปจีติง เป็นครั้งแรก น่านหลิงชา จะแสร้งทำเป็นว่า อย่างน้อยก็เพื่อทำให้ตัวเองคิดว่า นางมีความทรงจำที่ไม่ดี

แต่นางก็ไม่ได้ปิดบังอะไรมาก!

และหลังจากที่กิจการของรัฐซูหลง ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ นางก็ดูเหมือนจะไม่ต้องกังวล และเรียกมังกรของนางออกมา

แม้ว่า จู มิงหลาง รู้ว่าการมีอยู่ของสัตว์ร้ายที่คลุมเครือสามารถรักษาผู้อื่นได้ แต่ ชีกิ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอย่างแน่นอน

จุมพิษของเซิงหลง มีพลังมากจนสามารถทำร้ายมังกรเทียนศักดิ์สิทธิ์ตัวผู้ได้ในเวลาอันสั้น ดังนั้นจักรพรรดิแห่งดาบผู้เฒ่าจึงไม่โกหกเขา

นางเป็นผู้เลี้ยงมังกรอย่างแท้จริง และความแข็งแกร่งของนางอยู่ในระดับราชา

ในด้านอุปนิสัย
จู มิงหลาง ยังมีการอนุมานทั่วไป

จิตรกรผู้ไร้สติ สงบ และสง่างาม ดูเหมือนเพียงไล่ตามสภาพแวดล้อมการวาดภาพที่สูงขึ้นเท่านั้น และไม่สนใจสิ่งอื่นใดเพียงเล็กน้อย

ผู้เลี้ยงมังกร ผู้มีอุปนิสัยที่มีเสน่ห์และหลากหลาย หากไม่คาดฝัน นางก็แสร้งทำเป็น หลี่หยุนซี และได้สร้างเรื่องอื้อฉาวมากมายให้กับตัวเองใน สถาบันฝึกมังกร