Dragon tamer - ตอนที่ 181

บทที่ 181: ต้นแม่หยุนไถ

“เกือบจะเป็นมังกรที่แปลงร่างจากอสูรเฉียง นั่นคือมังกรเฉียง แต่ไม่ชอบให้คนอื่นเรียกมันว่าอสูรเฉียงหรือมังกรเฉียง ชื่อของมัน ช้างน้อย ” น่านหลิงซา กล่าว

จู มิงหลาง เกือบจะหัวเราะเมื่อได้ยิน
ไม่มีกระต่ายชื่อช้างน้อย

เพื่อความชัดเจน น่านหลิงชา เป็นเหมือน ช้างน้อย นางถือออร่าของกระต่ายนางฟ้าอยู่ในมือ และนางก็สวยมาก

“หัวเราะอะไร ฮึก” กระต่ายนางฟ้า เหยียดกรงเล็บเนื้ออ้วนของเขาออกมาด้วยความโกรธและเต้นไปในอากาศสองสามครั้ง

“เปล่า เปล่า เปล่าซะหน่อย ขอบคุณที่รักษาฟันดำใหญ่ของข้า เจ้ามีพลังมากและเจ้าสามารถรักษาศิลปะที่ลึกซึ้งได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่มังกรสีน้ำเงินทั้งหมดมี” จู มิงหลาง ยกย่อง

“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ เขาชมข้า ข้าควรแสร้งทำเป็นไม่มีความสุขและแสดงความเย่อหยิ่งที่เยือกเย็นของข้าหรือไม่” กระต่ายนางฟ้า เงยหน้าขึ้นและถาม

น่านหลิงซา เหลือบมองกระต่ายนางฟ้าตัวน้อยที่คิดง่ายเกินไปและไม่พูดอะไร

กระต่ายนางฟ้าตัวน้อยปิดปากเขาทันทีด้วยกรงเล็บ และพูดด้วยเสียงที่คลุมเครือว่า “ข้าไม่ควรพูด ถ้าข้าไม่พูดข้าจะมีอารมณ์”

นี่เป็นครั้งแรกที่ จู มิงหลาง ได้เห็นมังกรของ น่านหลิงชา อย่างเป็นทางการ

เป็นเพียงว่าเขาไม่เคยคิดว่ามังกรกระต่ายนางฟ้าของ น่านหลิงชา จะพูดได้ยาก
ไม่น่าแปลกใจที่ น่านหลิงชา จะไม่ปล่อยให้มันออกไปหลังจากอยู่ด้วยกันมานาน

“เท็จ สัตว์ร้าย? ? ?”

ในขณะนี้ เสียงที่ล้าสมัยเล็กน้อยมาจากด้านหลัง จู มิงหลาง

จู มิงหลาง คุ้นเคย แต่เขาหันศีรษะและไม่เห็นใคร
ในเวลานี้ น่านหลิงซา พบว่ามีลายปักปลาคราฟบนเสื้อด้านหลังของ จู มิงหลาง และเสียงก็มาจากงานปัก

งานปักนั้นเปล่งประกาย วิบวับและวาววับ ในไม่ช้า น่านหลิงชา ก็ค้นพบว่างานปักนั้นมีชีวิตและกลายเป็นปลาคาร์ฟที่เหมือนจริง กระดิกหางต่อหน้าพวกเขา

“นายก้อย? “ น่านหลิงชา ย่อมรู้ดีถึงการมีอยู่ของมัน

จู มิงหลาง หันกลับมาและพบว่า นายก้อย ปรากฏตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พร้อมเขียนความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา

นายก้อย เข้ามาได้ยังไง??

เมื่อพิจารณาว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ผู้พิทักษ์มังกรแห่งอาณาจักรมังกรแห่งเมฆาจะไม่เห็นปลาพูดได้ จู มิงหลาง ได้ขจัดความคิดที่จะปล่อยให้ นายก้อย มากับเขา
เขาไม่รู้ว่า นายก้อยดูเหมือนจะเชี่ยวชาญในเวทมนตร์วิเศษบางอย่าง ซึ่งกลายเป็นงานปักเสื้อผ้า

“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะมีสัตว์ร้ายในโลกนี้ หรือสัตว์ร้ายที่กลายร่างเป็นมังกร มันดูน่ารักดี!” นายก้อยโน้มตัวต่อหน้ากระต่ายนางฟ้า จ้องมองด้วยตาปลา.

จริงๆมันกำลังดูอยู่

ไม่แปลกใจเลยที่มันไม่ได้จ้องตาปลาใหญ่ตลอดเวลา

“ปลาพูดได้!!!”

“อาจารย์ ปลาตัวนี้พูดได้ สัตว์ประหลาด มีสัตว์ประหลาด!!”

“น้องช้าง กลัวมาก ! !”

กระต่ายนางฟ้า ซึ่งเป็นสมบัติที่มีชีวิตเช่นกัน มุดหัวเข้าไปในอ้อมแขนของ น่านหลิงชา และหัวทั้งหมดก็เกือบจะหายไป

“ข้าอยากมาที่แดนแห่งมังกรมานานแล้ว ข้าไม่เคยมีโอกาสมาก่อน จะไม่พาไปเดินเล่นในที่ดีๆ แบบนี้ได้ยังไง” นายก้อย กล่าว

“นายก้อยมาครั้งหน้าบอกที วันนี้หลังหนักแค่ไหน นอกจากนี้ นายก้อยจะให้คำแนะนำแก่พวกเรา พวกเราน่าจะได้ผลตอบแทนที่มากกว่า” จู มิงหลาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เฮ้ เจียนสงเหยาซาน เลี้ยงเจ้ามาแบบไหน? เขาเลี้ยงเด็กอายุสิบห้าหรือสิบหกปีให้แก่ได้อย่างไร” นายก้อยจ้องตาปลาใหญ่ กล่าวกับ จู มิงหลาง

หลังจากจบประโยคนี้ ก่อนที่ จู มิงหลาง จะตอบโต้ มันก็จ้องไปที่ก้นของ กระต่ายนางฟ้า แล้วพูดด้วยความประหลาดใจ: “สัตว์เลียนแบบ? ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะมีสัตว์ร้ายเลียนแบบในโลกนี้ มันยังคงเป็นแมลงที่เปลี่ยนมังกรได้ มันดูน่ารัก!”

แมลงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมอง นายก้อย อย่างระมัดระวัง

“ก้อย ความจำเสื่อม” ? เสียงของสัตว์ร้ายตัวน้อยนั้นคมชัดมากจริงๆ และรู้สึกยินดีที่ได้ยิน

“ความจำเสื่อมแบบไหน” เจ้าเคยได้ยินคำว่า อัจฉริยะ หรือไม่? ข้ามีสติปัญญาที่ดีในหัวของข้าและเลือกที่จะลืมรายละเอียดที่ไร้ประโยชน์บางอย่างของชีวิต!” นายก้อย เถียงอย่างโกรธจัด

“เอ่อ ข้าลืมไปอีกแล้ว” คราวนี้ กระต่ายนางฟ้า ตะโกน และปิดปากด้วยอุ้งเท้าว่า “ถ้าเจ้าไม่พูด เจ้าจะมีอารมณ์มากขึ้น ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะคิดว่าข้าน่ารัก ข้าไม่ต้องการที่จะน่ารัก ข้าอยากหนาว”

นายก้อย เบิกตากว้างทันที!

มีกระต่ายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้

คิดดีไม่ได้เลยหรือ

ถูกตัอง.
ข้าอยู่ที่ไหน?

ข้ามาทำอะไรที่นี่?

ข้าจะไปไหน?

“สัตว์ร้ายที่ล้าสมัย?” นายก้อย จ้องไปที่ดวงตาของปลาและมองไปที่มังกรกระต่ายนางฟ้า “ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะมีสัตว์ร้ายที่ล้าสมัยในโลกนี้ หรือสัตว์ที่ล้าสมัยที่กลายเป็นมังกร มันดูน่ารักทีเดียว ถูกตัอง.”

มังกรกระต่ายนางฟ้าในอ้อมแขนของ น่านหลิงชา ก็เปล่งประกายเจิดจ้า

ดูเหมือนว่าจะเข้าใจความลับของความทรงจำเจ็ดขั้นตอนของ นายก้อยแล้ว

ในเวลานี้มันเลือกความเงียบ

เขาสามารถดูเย็นชาและมีเกียรติโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เจ้าสามารถพูดคุย? ข้าได้ยินมาว่าสัตว์ร้ายสามารถพ่นน้ำลายได้ นายก้อย เข้ามาใกล้และถามอย่างจริงจัง

“ไม่.” กระต่ายนางฟ้า ได้ตอบกลับ
หลังจากพูดจบ มันก็รู้ว่ามันโง่แค่ไหน และตบปากส่งเสียงบี๊บด้วยอุ้งเท้าของมัน

แต่ กระต่ายนางฟ้า ตระหนักว่าด้วยการรออย่างเงียบ ๆ สักครู่ เขาสามารถรักษาภาพลักษณ์ที่เขาต้องการได้อีกครั้ง ดวงตาของเขาเปล่งประกายราวกับอัญมณี

“ขอบคุณ เจ้าสามารถเล่นได้ทั้งวันแบบนี้ หลิงซา ไปกันเถอะ เสี่ยวไป๋ น่าจะพบต้นหยุนไถที่ใหญ่กว่านี้ แต่ข้าก็สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง ลมหายใจแห่งชีวิต” จู มิงหลาง รีบป้องกันการต่อสู้ของสมบัติล้ำค่าทั้งสองนี้

น่านหลิงชา ไม่ต้องการได้ยินการสนทนาแบบเดียวกันอีกต่อไป ดังนั้นนางจึงรีบเดินไปข้างหน้า

เหนือสระน้ำของท้องฟ้าสีฟ้า มีเมฆหนาทึบลอยอยู่ และต้นไม้หยุนไถเมฆที่ เสี่ยวไป๋ฉี พบห้อยลงมาจากท้องฟ้าสูง!

ต้นไม้หยุนไถที่กลับหัวกลับหางนั้นใหญ่โตและอุดมสมบูรณ์ และยังสามารถเห็นมังกรสีน้ำเงินบางตัวบิดอยู่บนกิ่งของต้นหยุนไถ

เขามังกรสีฟ้าเหล่านี้เป็นเกล็ดสีทองและสีม่วง สง่าราศีของมังกรศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่บนร่างกายของพวกมันเป็นครั้งคราว และมีหมอกจากท้องฟ้าและน้ำแข็งที่ปกคลุมอยู่รอบตัวพวกมัน ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นกลุ่มของนางฟ้ามังกร

ต้นแม่หยุนไถที่ร่วงหล่นนั้นเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม และผลที่อยู่บนนั้นก็เหมือนลูกพีชแบนของงานเลี้ยงวันเกิดของราชินีในตำนาน เต็มไปด้วยออร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งนางฟ้า

ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้หาซื้อได้ยากในโลกภายนอก

บนต้นแม่หยุนไถ มีผลดกและตระการตามาก จู มิงหลาง แทบรอไม่ไหวที่จะเก็บผลไม้จากต้นแม่หยุนไถทั้งหมด และเขาอาจจะกลับมาร่ำรวยอีกครั้ง!

“มีมังกรเทียนสามตัว” น่านหลิงซา กล่าว

“อืม อย่างน้อยก็ระดับราชา” จู มิงหลาง พยักหน้า

มันไม่ง่าย!

เห็นได้ชัดว่าต้นแม่หยุนไถได้กลายเป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลมังกรเทียนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสาม นับประสาเก็บผลไม้เต็มต้นเหล่านั้นทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นใกล้สระน้ำสีฟ้าใกล้กับเมฆสูง จะถูกพวกมันสังเกตุเห็น!