Dragon tamer - ตอนที่ 174

บทที่ 174: การล่มสลายครั้งใหญ่และการเพิ่มขึ้นอย่างมาก

กาลครั้งหนึ่ง ปูหานหรงก็ภูมิใจมากเช่นกัน โดยคิดว่ายกเว้นศิษย์หลักของ ซีสงหลิน เช่น ห่าวชางจุน มีเพียงไม่กี่คนในจักรพรรดิองค์นี้สามารถแข่งขันกับเขาได้

คราวนี้มาสู่การแข่งขันระดับมหาอำนาจด้วยความแข็งแกร่งระดับราชา การรับมือกับสาวกของกองกำลังอื่นๆ ถือเป็นการดูถูกเหยียดหยาม
ใครคิดว่าตัวเองอยู่ในสายตาคนอื่นก็ไม่มีค่าควรพูดถึง

ด้วยความคิดริเริ่มที่จะมอบกล่องผ้าที่เขาเก็บได้ ปูหานหรงก็เลือกที่จะเลิกเช่นกัน

ไม่มีผู้คนบนหลุมฝังศพของกองทัพที่เก้าอีกต่อไปแล้ว และสิ่งที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงรูปปั้นหินที่แตกหัก

สำหรับขุนพลขนาดมหึมาที่สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง สถาบันส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกทำลายโดยดาบอันน่าตกใจของ จู มิงหลาง

ไม่มีใครกล้าแข่งขันกับ จู มิงหลาง อีกต่อไป

ทรัพยากรทางจิตวิญญาณทั้งหมดที่นี่เป็นของ จู มิงหลาง

“นายน้อยของข้า นี่คือกล่องผ้า รัฐสี่เมืองของรัฐซูหลง ในดินแดนเสฉวน” ฉินหยาง พบกล่องผ้าสีม่วงและพูดกับ จู มิงหลาง

จู มิงหลาง หยิบมันขึ้นมาดู มันถูกเขียนด้วยขาวดำอย่างชัดเจน และยังมีตราประทับของราชวงศ์จีติง ด้วยเอกสารนี้ รัฐซูหลง จะไม่ใช่เมืองชายแดน อีกต่อไป!

ถอนหายใจยาวๆ

ในที่สุดก็ไม่มีอันตราย

โชคดีที่มีดาบและมังกรวิญญาณ ไม่เช่นนั้นจะโดดเด่นในการแข่งขันนี้ยากมาก
ให้มังกรวิญญาณดาบกลับสู่แดนวิญญาณ จู มิงหลาง มอบเอกสารนี้ให้ น่านหลิงซาและพูดกับนางว่า “ระเบียบของดินแดนหลี่ฉวนจะถูกสร้างขึ้นในไม่ช้า ส่วนที่เหลือขึ้นอยู่กับ หยุนซี ผู้มีความเข้าใจในสงคราม”

น่านหลิงชา พยักหน้าและกล่าวว่า “นางจะไม่แพ้”

เทียบพลังกับครั้งนี้ การแข่งขันเพื่ออำนาจสิ้นสุดลงในที่สุด
หัวหน้าสาวกของกองกำลังหลักเป็นจุดสนใจของประชาชน แต่ในท้ายที่สุดผู้คนดูเหมือนจะจำ จู มิงหลาง เท่านั้น สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือ เงาดาบมังกรฟ้าบนยอดเขา ซึ่งให้ความรู้ความเข้าใจแบบใหม่แก่ผู้คน

ทุกวันนี้ องค์จักรพรรดิกำลังหารือเกี่ยวกับการต่อสู้ของเมืองออร์แกน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความบ้าคลั่งของ จู มิงหลาง เมื่อเขาปล่อยให้ทุกคนพ้นสายตาของเขา และวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เมื่อเขาต่อสู้กับหัวหน้าสาวกของกองกำลังหลัก

สำหรับ จู มิงหลาง เขาต้องนอนหนึ่งหรือสองวันเพราะความเหนื่อยล้า หลังจากที่เขาฟื้นกำลังตอนนี้คือการถาม น่านหลิงชา และ ฉินหยาง ว่าพวกเขาได้สมบัติกี่ชิ้น!

ในอดีต จู มิงหลาง มองว่าเงินเป็นสิ่งสกปรก แต่ทั้งหมดเป็นเพราะความเยาว์วัยของเขา

ตอนนี้เขาคิดว่าสมบัติทองและเงินเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดในโลก และเขาจะรักมันอย่างแน่นอน

“นายน้อยของข้า หลังจากเสร็จสิ้นสงครามในเมืองออร์แกน พวกเรามีคิวยาวนอกศาลของจูเหมิน กองกำลังจำนวนมากต้องการซื้อสายแร่ การทำเหมือง ทุ่งจิตวิญญาณ และสวนยาจากเรา เจ้าไม่เคยเห็นพวกเขากระซิบ มีเรื่องดีๆ มากมาย พวกเขาสารภาพเป็นพิเศษว่าเหล่าสาวกยินดีมาก” ฉินหยาง ไม่ค่อยมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง
“พวกเราจะเก็บไว้เอง มันไม่สมเหตุสมผลมาก หากเจ้าจัดเรียงสิ่งเหล่านี้เป็นหมวดหมู่ สิ่งเหล่านี้จะมีประโยชน์สำหรับ จู เหมิน เพียงเล็กน้อย ข้าจึงต้องขายมันเพื่อจะได้เงิน” จู มิงหลาง กล่าว

“นายน้อย นี่เป็นเงินจำนวนมาก เจ้าอยากได้เงินมากไปเพื่ออะไร?” ฉินหยาง ถามด้วยความสงสัย

“ข้าไม่เคยสังเกตุว่ามีเงินมากมาย ถามพ่อว่าข้ามีอะไร และ จูเหมิน ต้องการเอามันไปจากข้า” จู มิงหลาง กล่าว

“นายน้อย ท่านถูกเลือกแล้ว” ฉินหยาง กล่าว

มิงหลาง มีรอยยิ้มที่ขมขื่น

จูติงกวน ไม่ค่อยสุภาพกับเขามากนัก

อย่างไรก็ตาม เดิมทีมีการกล่าวกันว่าถูกขโมยไปห้าถึงห้าเซ็นต์

ยิ่งไปกว่านั้น วังนักดาบสูญเสียเงินจำนวนมาก และครั้งนี้เขาสามารถชดเชยได้

แม้ว่ามังกรวิญญาณดาบ จะให้ความรู้สึกของ จู มิงหลาง เหมือนการขึ้นสู่สวรรค์จริง ๆ เขาต้องยอมรับว่าความแข็งแกร่งนั้นยอดเยี่ยมมากเช่นกัน
ตอนนี้ จู มิงหลาง ปวดร้าวไปทั้งตัว และเป็นเวลานานที่เขายังไม่คลาย

ทุกวันนี้เขาไม่ได้ทำอย่างอื่น เขาทำได้แค่ออกกำลังกายเล็กๆ น้อยๆ อย่างคนที่หายจากอาการป่วยหนัก เช่น เดินเล่น ซื้อของ ล่องแพ

ทะเลสาบ ดีชุย เงียบสงบและสบาย ทิวทัศน์ที่น่ารื่นรมย์ที่สุดคือต้นหลิวสีเขียวริมทะเลสาบ ราวกับหญิงสาวหุ่นเรียวที่หวีผมหน้ากระจกน้ำ

จู มิงหลาง นั่งเรือแคนูเพียงลำพัง ไม่มีใครพายแทนเขา

เมื่อก่อนชอบนอนหงายอยู่บนเรือไม้ลำนี้ ปล่อยให้คลื่นใสๆ ของทะเลสาบส่งตัวเขาไปยังใจกลางของทะเลสาบที่มีหยดน้ำ แหงนมองดูท้องฟ้าแจ่มใสหรือคืนที่ชวนมึน

ในเวลานี้ ความคิดจะล่องลอยไปอย่างอิสระ ไร้จุดหมาย และไม่มีปัญหามากเกินไป มันเป็นเพียงช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างสบาย ๆ เพลิดเพลินกับการฝึกฝนอย่างหนักแบบนี้โดยไม่ได้รับการดูแล เพลิดเพลินกับการพักผ่อนและสบาย ๆ นี้

ทะเลสาบมีขนาดใหญ่มาก จู มิงหลาง ไม่ตื่นเมื่อเรือแคนูแตะชายฝั่งทะเลสาบ แต่อาจเป็นเพราะคราวนี้ความคิดของเขาล่องลอยไปไกลและมีหลายสิ่งหลายอย่างให้จดจำและเมื่อเรือลอยมาใกล้ชายฝังเรือก็กระแทกกับหิน ลอยมาอยู่คนละฝั่งและริมทะเลสาบอยู่ในเมืองใกล้กับถนนที่พลุกพล่าน จู มิงหลาง ได้ยินเสียงคนพายเรือตะโกน

จู มิงหลาง ลุกขึ้นและพบว่ามีเรือสำราญหลายลำอยู่รอบๆ จุดไฟ ผู้หญิงหลายคนในชุดสวยหรู และชายหนุ่มรูปงามสองสามคนกำลังวางแผนจะนั่งเรือไปชมทะเลสาบหยดน้ำ คนพายเรือที่ทำธุรกิจนี้เห็น จู มิงหลาง มีความสับสนเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

“ลูกชายคนนี้ มาจากริมทะเลสาบศาลสูง จูเหมิน?” คนพายเรือถามด้วยความเคารพด้วยสายตาบางอย่าง

“ใช่ ข้าหลับเพลินๆ แล้วเรือก็ลอยมาที่นี่” จู มิงหลาง กล่าวด้วยความอับอาย
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เหมือนกับคนจะมาขโมยธุรกิจของพวกเรา ลูกชายดูคุ้นเคย” คนพายเรือกล่าว

ในเวลานี้ สายตาของชายหนุ่มและหญิงสาวก็จับจ้องไปที่ จู มิงหลาง หนึ่งในนั้นชี้มาที่เขาและอุทานด้วยความประหลาดใจ “นั่นใช่ จู มิงหลาง!”

“ขออวยพรให้โชคดี”

“เป็นคนที่ต้องการให้ประตูจูเหมินสว่างหรือไม่”

“นี่เป็นตำนานเล็กน้อยเกี่ยวกับเมืองหลวงของพวกเรา ที่ให้สัมปทานแก่ข้า สัมผัสจิตวิญญาณนางฟ้าของพวกเขา!”

ในไม่ช้าผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ริมทะเลสาบ พวกเขาตื่นเต้นราวกับดูสัตว์ประหลาดในทะเลสาบ

เห็นแล้ว มิงหลาง อยากรีบพายเรือหนีไป

สิ่งต่าง ๆ ผ่านไปเร็วมาก

มันได้กลายเป็นตำนานของเมืองหลวง!

แน่นอนว่าเขาจะสังเกตเห็นบุคคลที่มีเอกลักษณ์อย่างแท้จริงไม่ว่าจะไปที่ไหน
ไม่ว่าจะเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิหรือเมืองซูหลง

กลับไปที่ทะเลสาบเมนติ้ง โดยเรือ

ทะเลสาบหยดนี้กว้างใหญ่มาก แต่ครึ่งหนึ่งเป็นของพื้นที่ทะเลสาบเมนติ้ง ของ จูเหมิน ผู้ที่มาเยี่ยมเยือนไม่สามารถข้ามพรมแดนได้

จู มิงหลาง ไม่เคยคิดว่าเขาอยู่บนเรือมานานขนาดนี้

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาได้กลับไปยังเมืองหลวงของจักรวรรดิ นี่คือที่มาของเขา อย่างไรก็ตาม จู มิงหลาง ยังไม่รู้สึกถึงการอยู่อาศัย

เขายังคงคิดถึงคนที่อยู่บนพรมแดนอันไกลโพ้นของทวีปจีติง ที่ทำให้เขาคิดถึง

หลงทางมาหลายปี เวลาผ่านไป แต่แค่ปีเดียวในเมืองซูหลง ก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย

จากคนเร่ร่อนที่เคยดูถูกผู้หญิงที่ไม่มีใครเทียบได้ในโลก เขาได้กลายเป็นตำนานเล็ก ๆ จากผู้คนในเมืองหลวงของจักรวรรดิ ชีวิตคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริงๆ!