Dragon tamer - ตอนที่ 167

บทที่ 167: ออกไปจากที่นี่กันเถอะ

“ทำไมไม่มีใครบอกข้า” หยุนจงเหอ ถามประโยคนี้ในที่สุด

หลังจากเห็นดาบของ จู มิงหลาง แล้ว หยุนจงเหอ ก็ตระหนักว่าการใช้ดาบของเขาช่างไร้ที่ติ
ดาบแต่ละเล่มของเขาช่างงดงาม

ทุกย่างก้าวของเขามีคลื่นพายุ

มีสาวกมากมายบนหลุมฝังศพของกองทัพที่เก้า สัตว์มังกรหลายร้อยตัวที่มีความแข็งแกร่งระดับมาสเตอร์ แต่ จู มิงหลาง คนเดียวได้ปิดกั้นพวกเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครยืนสูงเท่ากับ จู มิงหลาง

ในฐานะหัวหน้าของนิกายดาบแห่งภูเขาเหยา หวูเฟิง มีใบหน้าที่ตกตะลึงไม่น้อยไปกว่าหยุนจงเหอ

เห็นฉากนี้แล้วอยากบินกลับสำนักดาบในแดนไกล แล้วเขย่าจักรพรรดิดาบเฒ่าที่หลับใหลอยู่บนฟ้าแล้วถามเสียงดังว่า ทำไมไม่มีใครบอกเขาเลย วิชา ดาบดาวตก เป็นเทคนิคดาบ! !

ใช่ ในฐานะหัวหน้า หวูเฟิง ก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน

เขาเห็นแต่ จู มิงหลาง แสดงดาบและเทคนิคดาบที่ตกลงมา ความตกใจภายในของเขาไม่น้อยไปกว่า หยุนจงเหอ

“เขามีดาบบทที่ห้าและดาบบทที่หก!” หวูเฟิง ตกตะลึง แต่เขาไม่สามารถละสายตาจาก จู มิงหลาง

ในขณะนี้ จู มิงหลาง เล่นดาบบทที่ห้าและดาบบทที่หกซึ่งทั้งสองใช้พร้อมกัน

มันคือดาบคู่!

หนึ่งฟ้าร้อง หนึ่งไฟ
ดาบสายฟ้าเต้นราวกับกลุ่มของฟ้าร้อง และราชามังกรทั้งสองที่ส่งเสียงฟ้าร้อง ห่าวชางจุน ก็ถอยกลับอย่างช้าๆ

ดาบแห่งไฟปะทุราวกับภูเขาไฟเผาแก๊งจักรพรรดิหนุ่มให้ปวดร้าว

ดาบบทที่เจ็ด จู มิงหลาง ชี้ไปที่ เหวินเหมิงรู

เหวินเหมิงรู อยู่ใกล้เขามากแล้ว หัวหน้าสาวกของนิกายดาบเหมียนซาน ยังเป็นฐานการเพาะปลูกระดับราชาและความแข็งแกร่งของนางนั้นเหนือกว่าลูกหลานของกองกำลังใต้ภูเขา
นางยังเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถเอาชีวิตรอดจากดาบทั้งหกของ จู มิงหลาง

แน่นอน ไม่ใช่ว่านางต่อต้านดาบทั้งหกของ จู มิงหลาง แต่ดาบทั้งหกของ จู มิงหลาง มุ่งไปที่เนินเขาสุสานของกองกำลังที่เก้า ที่ไม่เต็มใจที่จะออกไป มีคนเกือบร้อยคนและจำนวนมังกร มากกว่านั้น!

ดวงตาของ เหวินเหมิงรู เฉียบคม การใช้ดาบของนางนั้นรวดเร็วและโหดเหี้ยม นางเป็นผู้ทำลายเครื่องหมายแห่งบากัวที่เหลืออยู่ต่อหน้า จู มิงหลาง แบบตีตัวต่อตัว

จู มิงหลาง ใช้โอกาสในการเล่น ดาบบทที่เจ็ด ดาบมีพลังเจาะทะลุได้แม่นยำมาก และความเร็วของดาบนั้นเร็วราวสายฟ้า!

“ฮะ!”

เหวินเหมิงรู ตอบโต้อย่างรวดเร็ว และนางเห็นมุมการกระทำของ จู มิงหลาง
นางฟันดาบของนางทันทีและต่อต้านมันด้วยดาบแข็ง

ด้านหลังของดาบ ไม่ได้เบี่ยงเบนหรือเอียง เพียงแค่ปิดกั้นปลายดาบของ จู มิงหลาง ในที่สุด เหวินเหมิงรู ก็ยิ้มบนแก้มสีซีดของนาง

นางจะเปลี่ยนการป้องกันของนางให้เป็นที่น่ารังเกียจในขณะที่ฝ่ามือของ จู มิงหลาง ได้รับบาดเจ็บจากดาบของนาง!

นางเหวี่ยงดาบไปรอบๆ ตัวของนาง ตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงความแข็งแกร่งของดาบ จู มิงหลาง เมื่อนางกางแขนออกและต้องการใช้ท่าดาบปกป้อง ร่างกายของนางก็ทรุดตัวลงทันที ราวกับหญิงสาวที่เต้นระบำก็หมดสติไปในท่าเต้นที่งดงาม

การตัดหยุดลงตรงกลาง

เหวินเหมิงรู ไม่สามารถยืนอยู่ได้ นางคุกเข่าลงบนพื้นเล็กน้อยไม่สามารถยกแขนได้เลย

นางเหลือบมองที่มือของนาง และนางไม่รู้ว่ามีรูที่แขนเมื่อใด และเลือดก็ไหลออกมาจากรูนั้น

ในเวลาเดียวกัน เหวินเหมิงรู เห็นจากมุมหนึ่ง มีรูอยู่บนผนังอันน่าทึ่งในระยะไกลเช่นกัน รูนี้ทำให้ผู้คนหลายพันคนบนกำแพงหนีไปด้วยความกลัวและวิตกกังวล!

จากที่นี่ไปยังกำแพงที่หายไป อยู่ห่างออกไปครึ่งเมือง

เหวินเหมิงรู ถือดาบไว้ในมือแน่นไม่ยอมปล่อย
แต่แขนของนางเริ่มหมดแรง นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ จู มิงหลาง ที่ยืนอยู่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความไม่เชื่อเล็กน้อย!

ครั้งล่าสุดที่พวกเขาเล่นดาบตัวต่อตัว จู มิงหลาง เอาชนะนางด้วยท่าทางสามกระบวนท่า

เวลานี้

มันเป็นแค่ดาบเหรอ?

ฐานการเพาะปลูกของ มิงหลาง ไม่แตกต่างกันมากนัก แม้ว่า จู มิงหลาง จะมีฐานการเพาะปลูกมังกรดาบวิญญาณในขณะนี้ ฐานการเพาะปลูกของเขายังไม่ถึงระดับราชาบน ทำไมเขาสามารถบดขยี้ฐานการเพาะปลูกเดียวกันด้วยวิธีนี้ได้?

นี่คืออาณาจักรดาบหรือไม่? ?

ไม่กี่อาณาจักรในที่สุด! !

เหวินเหมิงรู รู้สึกขมขื่น แต่สุดท้ายนางก็ยังไม่เข้าใจ

นี่คือดาบบทที่เจ็ด

มีเพียง เหวินเหมิงรู เท่านั้นที่โจมตี
มันเป็นเพียงรูที่แขนของ เหวินเหมิงรู ที่ทำให้นางเหวี่ยงดาบได้ยากอีกต่อไป

นางตระหนักว่าอยู่ใกล้ชิดกับ จู มิงหลาง มากเกินไป หากนางรักษาระยะห่าง นางก็ยังสามารถมีโอกาสจัดการกับเขาได้

ฟันดาบปิด เหวี่ยงสุดกำลัง จะเป็นฝ่ายชนะ

จู มิงหลาง ได้แสดงดาบบทที่เจ็ดของดาบดาวตก ในขณะนี้และ น่านหลิงชา มองดูอย่างจริงจัง

ดาบทุกเล่มของเขาน่าตื่นเต้น และดาบทุกเล่มก็น่าจดจำ

“มันขึ้นสนิมนิดหน่อย ตอนนี้ข้าสามารถใช้ดาบได้มากสุดเพียงเจ็ดเล่มเท่านั้น” จู มิงหลาง หายใจเข้าอย่างสงบและปรับลมหายใจของเขาเล็กน้อย

เพียงว่าเมื่อเขาปรับลมหายใจ พื้นที่ขนาดใหญ่ของเทพเจ้าและมนุษย์ก็ตกลงมาบนเนินเขาของสุสานแล้ว บางคนถึงกับเป็นอัมพาตในโคลนสีดำเหมือนคนตายไม่ขยับเขยื้อน

อย่างไรก็ตาม ไม่มีบาดแผลร้ายแรงใดๆ เลย ดาบหกเล่มแรกของ จู มิงหลาง ทั้งหมดเป็นพิธีล้างบาปด้วยดาบขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่เพื่อให้พวกเขาทั้งหมดล่าถอย ไม่ใช่เพื่อฆ่า

คนเป็นลม มีฟองที่ปาก คนกลัว กระดูกก็หลวม
การกวาดล้างครั้งนี้ทำให้ผู้ที่เดินไปรอบ ๆ หลุมฝังศพของกองทัพที่เก้าได้ตระหนักถึงความแตกต่างของความแข็งแกร่ง ไม่ว่ากล่องผ้าจะสวยงามเพียงใด พวกเขาก็สูญเสียความตั้งใจที่จะต่อสู้ไปด้วย

แน่นอนว่าความผิดหวังนั้นเจ็บปวดที่สุด

ทุกคนเป็นลูกศิษย์และพวกเขาทั้งหมดเป็นคนหนุ่มสาว

ทำไม จู มิงหลาง สามารถบดขยี้คนจำนวนมากเพียงลำพังได้?

ผู้ปฏิบัติงานทุกคน จู มิงหลาง ดูเหมือนจะเป็นวีรบุรุษในสนามรบ ทั้งหมดเป็นเพียงเบี้ยธรรมดา ความรู้สึกที่ถูกปฏิบัติเหมือนศัตรูหนึ่งร้อยร้อยจะแผ่ซ่านอยู่ในใจและโหดร้าย การทำลายหัวใจการฝึกฝนที่แน่วแน่และดื้อรั้นของพวกเขา!

“ข้าเลือกที่จะไปแล้ว แล้วพวกเจ้าล่ะ?” ในขณะนี้ นักเรียนกลุ่มเล็กๆ ไม่กี่คนที่พบ จู มิงหลาง เป็นครั้งแรกกล่าว

ในขณะนั้นพวกเขายังคงแข่งขันกับสาวกรุ่นเยาว์ของ หวูสง เพื่อกระทำการของเมืองรันยู

หลังจากเห็นพลังของมังกรน้ำแข็งขาว พวกเขาก็หันหลังหนีทันที ซึ่งถือเป็นหายนะ

และคราวนี้เขาใช้ประโยชน์จากความโกลาหลและเข้าไปในหลุมฝังศพของกองทัพที่เก้า เขาแค่อยากลองเสี่ยงโชค

เมื่อพวกเขาเห็นคนกลุ่มใหญ่วิ่งไปที่ภูเขาสุสาน พวกเขาคิดว่ามีสมบัติบางอย่างมาสู่โลก เป็นเพียงแนวโน้มความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้นที่จะวิ่งขึ้นไปบนภูเขา

ด้วยผู้คนมากมายและมังกรมากมาย พวกเขาไม่รู้สึกกลัวอะไร

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจะเป็นอย่างนี้

ครั้งสุดท้ายที่เขากลิ้ง เขาก็ยังไม่ค่อยเต็มใจ

คราวนี้พวกเขากลิ้งไปมาอย่างโล่งอก และถึงแม้จะขึ้นช้า ๆ พวกเขาก็ถอยห่างออกไป พวกเขาได้รับบาดเจ็บน้อยกว่ากลุ่มคนที่อยู่บนเนินเขาสูงกว่ามาก และพวกเขาก็โชคดีเล็กน้อย

แต่ที่ที่ จู มิงหลาง มองเห็น พวกเขาไม่กล้ารออยู่!
หลายคนไม่สมานฉันท์

จะทำอย่างไรถ้าหากไม่เต็มใจ

นี่ไม่ใช่สนามรบที่ตัวละครตัวน้อยของพวกเขาสามารถอยู่ได้อีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เหวินเหมิงรู หัวหน้าของ เหมียนชานเจียนสง ในฐานะฐานการเพาะปลูกระดับราชา นางยังพ่ายแพ้?