Dragon tamer - ตอนที่ 106

บทที่ 106: ความแตกต่างในท้องฟ้า

ข่าวลือถ้าไม่มีใครจุดไฟ พวกเขาก็จะไม่โจมตีตัวเอง
และในที่สุดท้องฟ้าที่มืดสลัวก็ค่อยๆ สว่างขึ้นทีละน้อย เมื่อลมพัดมาจากภูเขาที่ไกลที่สุดจากที่ราบหลี่ฉวนเข้ามา

ลมหายใจที่เปื้อนโคลนก็ดูเหมือนจะถูกชะล้างออกไปอย่างทั่วถึง

นี่เป็นเช้าที่แดดจ้า เป็นเช้าที่มีรุ่งอรุณและแสงสว่าง

เมื่อเปิดหน้าต่าง จะเห็นท้องฟ้าสีฟ้าเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าอีกครึ่งหนึ่งจะยังคงอยู่ในเมฆหนาและหมอกหนา แต่เชื่อว่าอีกไม่นานลมฤดูร้อนจะพัดปลิวไป

ผู้คนอารมณ์ดี และในที่สุดภัยพิบัติที่มองไม่เห็นก็ผ่านไปโดยไม่มีความเสี่ยง ตราบใดที่ทุกคนยังคงทำงาน ยังสามารถเก็บเกี่ยวได้ก่อนฤดูใบไม้ร่วง

“ไปเดินเล่น ไปหาเซียหลู และชิมชาใหม่ในหอหลู่ฮวา กันไหม” จู มิงหลาง เดินไปที่บ้านหลังใหญ่ของลานอีกหลังเพื่อชวน หลี่หยุนซี

ไม่ได้บุกรุกเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้ว่าทุกคนจะคุ้นเคยกันดี แต่ จู มิงหลาง ยังคงรักษาความซื่อตรงและซื่อสัตย์ของเขาไว้ รออยู่ข้างนอกประตู และรอคำตอบจาก หลี่หยุนซี

แม้ว่านางจะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ นางควรต้องออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา จู มิงหลาง ได้เห็นผู้คนวิ่งไปรอบๆ ลานบ้านตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพื่อกระจายข่าว เขารู้ด้วยว่าเมืองซูหลง เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลง และหลายคนต้องขอคำแนะนำจากนาง เมื่อทำสิ่งต่างๆ มากมาย

แต่ จู มิงหลาง ยังสังเกตุเห็นว่านางไม่สนใจเรื่องของตระกูลเลย โดยพื้นฐานแล้วนางได้แต่งตั้งคนต่อไปที่มีอำนาจแล้วจึงให้อำนาจเต็มที่ในการจัดการแก่เขา
คนนี้อาจไม่ได้รับความไว้วางใจอย่างเต็มที่จาก หลี่หยุนซี อย่างน้อยเขาก็จะไม่ขัดขวางนางอีกต่อไป

ทางด้านทหาร ผู้บัญชาการ เฉิง ดูเหมือนจะรับผิดชอบ

ล่าสุดได้มีการระดมกำลังพลขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังรอสัญญาณ นั่นคือ หลี่หยุนซี ที่บาดเจ็บจากการรบ

เมื่อนางรอดชีวิต ทหารของนครใหญ่ทั้งสามรัฐและนครรัฐทางตะวันออกเฉียงใต้จะเตรียมพร้อมสำหรับการก่อตั้งประเทศ
เนื่องจากหลายสิ่งหลายอย่างถูกถ่ายทอดออกมา จึงเป็นการดีที่จะอยู่ในบ้านหรือออกไปชมทิวทัศน์

หลี่หยุนซี ชอบดื่มชา คงจะดีไม่น้อยหากได้ไปที่หอหลู่ฮวาที่สวยงามและเป็นอิสระ

“วันนี้ท่านหญิงคงมีเรื่องไม่สบายใจ” ในเวลานี้เสียงของ เซียงเอ๋อ ก็มาจากข้างใน

“ไม่เป็นไร ออกไปเดินเล่นก็ได้” หลี่หยุนซี พูดขึ้นน้ำเสียงของนางวันนี้เบามาก เขาไม่รู้ว่านางอารมณ์ดีหรือเปล่า หรือความกังวลของนางลดน้อยลง กับการฟื้นตัวของอาการบาดเจ็บ

จู มิงหลาง พยักหน้าและรอต่อไปที่หน้าประตู

รอ…รอ…
ขาของ จู มิงหลาง เมื่อยเล็กน้อย แต่ หลี่หยุนซี ยังไม่ออกมา

เขาต้องการถาม เซียงเอ๋อ ว่าท่านหญิงของนางหลับอยู่หรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าจะหยาบคายเล็กน้อยและต้องรอต่อไป

ในที่สุด หลี่หยุนซี ก็เดินออกไป จู มิงหลาง โค้งคำนับ ค่อยๆ วางมือที่ประสานไว้ และในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น เขาก็ตกตะลึง!

นางพันเอวเรียวด้วยผ้าและทัดด้วยดอกบัว ข้อมือของนางมีผ้าคล้อง ดวงตาของนางเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง และเมื่อนางสังเกตุเห็นว่า จู มิงหลาง มองดูนางก็หลงทาง น้ำในฤดูใบไม้ร่วงก็ดูเขินอายและเป็นคลื่น

“หึหึหึ” ในเวลานี้ เซียงเอ๋อ เตือนนาง

จู มิงหลาง เพิ่งรู้สึกตัว ความสุภาพไม่ใช่รอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจ

จู มิงหลาง ต้องยอมรับความจริง

เฉกเช่นผู้ที่เรียกขานว่า หลี่หยุนซี และเช่นเดียวกับชายหยาบคายส่วนใหญ่ เขาถูกดึงดูดด้วยท่าทางและจิตวิญญาณที่สวยงามของ หลี่หยุนซี

หลังจากแต่งตัวอย่างระมัดระวังแล้ว หลี่หยุนซี ก็สง่างามและมีเสน่ห์ แต่การจ้องมองแบบนี้เป็นสิ่งที่น่ายินดี

“ไปกันเถอะ.” หลี่หยุนซี่กล่าว
หลี่หยุนซี กางร่มและปกป้องท่านหญิงของนางจากแสงแดด พวกเขาก้าวเดินไปพร้อมกัน

จู มิงหลาง ไปกับ ฟางเนี่ยเหนียน ที่ออกไปเล่นด้วยกันก็ยกร่มอันละเอียดอ่อนขึ้นเช่นกัน
แต่นางเพียงปกปิดตัวเอง และไม่พึ่งพา จู มิงหลางเลย ปากเล็กๆ ของนางบึ้งเหมือนเป็ดน้ำตัวน้อยคู่หนึ่งซึ่งไม่ใช่สาวใช้ของเขา

จู มิงหลาง ไม่สนใจ รักษาระยะห่าง แต่นางเข้ามาใกล้เมื่อเดินและพูดคุยโดยตั้งใจ เพื่อให้ จู มิงหลาง พูด

เขาไม่รังเกียจที่จะผูกสองสาวผมเหลือง เซียงเอ๋อ และเนี่ยเหนียน เข้าด้วยกันแล้วโยนพวกเขาลงไปในแม่น้ำ ลมและแสงแดดต้องการแค่เขาและหลี่หยุนซี เท่านั้น

พวกเขามาถึงหอหลู่ฮวา

วิลโลว์ชิ้นหนึ่ง เงานุ่มและสวยงาม วันนี้มีคนค่อนข้างน้อยที่เดินไปมา วันนี้เป็นวันที่แดดจ้านานมาก

เมฆยังคงลอยขึ้นทีละน้อย และท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งอย่างมาก

หลังจากจิบชาไปสองสามจิบ จู มิงหลาง วางแผนที่จะบอก หลี่หยุนซี เกี่ยวกับสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นในดินแดนนี้ ในเวลานี้ก็มีเสียงดังออกมานอกอาคาร ราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
ไม่นานเสียงข้างล่างก็กลายเป็นเสียงคำราม

แม้แต่พ่อบ้านของหอหลู่ฮวา ก็ยังมาที่หน้าต่างไม้ทีละคน อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

ฟางเนี่ยเหนียน ชอบดูความตื่นเต้นที่สุด นางรีบเดินไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็วและมองลงไปก่อน และพบว่าชั้นล่างมีพื้นราบและผู้คนมากมายหยุดเดินบนถนน

แม้แต่ชาวสวนที่มีงานยุ่งบางคนก็วางเสาและแหงนมองท้องฟ้าทางทิศตะวันตก

หลายคนหยุดเพื่อดูเมฆ?

ฟางเนี่ยเหนียน งงเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงเดินตามคนอื่นๆ ไปดูท้องฟ้าด้านทิศตะวันตก

แต่การดูนี้ทำให้นางขนลุกโดยไม่ตั้งใจ! !

สิ่งที่มองเห็นในดวงตาไม่ใช่ท้องฟ้าสีฟ้าหรือเมฆที่สวยงาม แต่เป็นเทือกเขาที่อยู่ห่างไกลออกไปซึ่งดูเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม! !

ว่ากันว่าอยู่ไกลเพราะทิวเขาอยู่ห่างจากเมืองซูหลง หลายหมื่นไมล์ ดังนั้นในท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งและไร้ฝุ่นเช่นนี้ รู้สึกได้ว่าทิวเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยเนื่องจากการหักเหของแสง

แม้จะคร่อมจากท้องฟ้าสีฟ้าสู่ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนและจากนั้นก็ไปสู่ท้องฟ้าสีม่วงที่ไกลออกไปและไกลออกไป
ดูเหมือนว่ามันอยู่ใกล้มือเพราะมันใหญ่มาก

ภูเขาที่อยู่เหนือสุดของรัฐซูหลง ตราบเท่าที่ใครก็ตามที่ได้เห็นกล่าวว่างดงาม ก็ยังคงไม่มีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับภูเขาที่สะท้อนบนท้องฟ้า

ภูเขานี้เหมือนกับภูเขาเทียนชาน ครอบครองพื้นที่ทั้งหมดของท้องฟ้าทางทิศตะวันตก กว้างกว่าแผ่นดินทางทิศตะวันตก และไม่มีที่สิ้นสุดมากยิ่งขึ้น! !

เมื่อเมฆขุ่นไปทางทิศตะวันตกหายไป ฉากนั้นก็ยิ่งน่าตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะผู้คนค่อยๆ ตระหนักว่านี่ไม่ใช่ภูเขาเลย แต่เป็นทวีปที่ลอยอยู่ปกคลุมท้องฟ้าทางทิศตะวันตกได้อย่างสมบูรณ์ ! !

เสียงกรีดร้องดังขึ้นบนท้องถนน ก่อนหน้านี้มีบางคนอยู่ในบ้าน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

แต่คนได้พูดเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อพวกเขาเดินไปที่ถนนแล้วมองดู พวกเขาก็ตกใจมาก! ! !

ท้องฟ้ากว้างใหญ่เพียงใด และท้องฟ้าสีฟ้าเล็กๆ ในระยะไกลอาจกว้างกว่าที่ราบทั้งหมดของรัฐซูหลง หลายสิบเท่า

แต่ตอนนี้ท้องฟ้าด้านตะวันตกถูกปกคลุมไปด้วยผืนดินอย่างสมบูรณ์ ปกคลุมไปด้วยภูเขาสูงตระหง่านที่ผู้คนเห็นในตอนแรกเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของผืนดินที่ลอยอยู่ทั้งหมด! ! !

มันกว้างใหญ่ไพศาลและอยู่ไกลอย่างเห็นได้ชัด แต่มันเป็นภาพที่น่าตกใจเมื่ออยู่ใกล้มือ! !