Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 607 ตื่นเต้น (ต้น)

บทที่ 607 – ตื่นเต้น (ต้น)

หลายวันที่ผ่านมาราชาชนเผ่ารอข่าวจากทุ่งหญ้าตลอดเวลา ดูเหมือนว่าเจ่าไห่จะเข้าไปในทุ่งน้ําแข็งแล้วประมาณ 2 เดือน แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวอะไรเกี่ยวกับเจ่าไห่เลย

ราชาชนเผ่าได้สั่งให้ชนเผ่าเสือขาว หมีขาว คอยจับตาดูเจ่าไห่เอาไว้ หากมีอะไรเกิดขึ้นพวกเขาจะต้องเข้าไปช่วยเหลือเจ่าไห่ทันที

ด้วยเหตุนี้ชนเผ่าอินทรีย์ขาว ได้ออกตามเจ่าไห่ไป และถ้าพวกเขาเจอทางที่เจ่าไห่ไปพวกเขาจะเข้าไปสนับสนุนเจ่าไห่ทันที

แต่พวกเขาก็น่าสงสารเหมือนกัน เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเจ่าไห่มีมิติ มันทําให้ความพยายามของพวกเขาไม่มีประโยชน์เลย

ถึงแม้จะทําเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้มีใครคิดไม่ดีหรือต่อว่าพวกเขาเลย เห็นได้ชัดว่าหอกแห่งชนเผ่ามีความสําคัญกับพวกเขามากแค่ไหน ราชาแห่งชนเผ่าไม่ทําอะไรเลยนอกจากการรอเจ่าไห่กลับมา

ทุก ๆ วันราชาชนเผ่าไม่ได้หลับสนิทเลย เกือบ 2 เดือนแล้วที่เขาต้องเป็นเช่นนี้ เขาไม่ได้รับข่าวอะไรเกี่ยวกับเจ่าไห่เลย พวกเขาเกือบจะเชื่อแล้วว่าเจ่าไห่น่าจะทําไม่สําเร็จ

ขณะที่นั่งอยู่ในห้องทํางาน ราชาแห่งชนเผ่าถอนหายใจออกมายาวมาก เขารู้สึกสงสารเจ่าไห่ เพราะเขารู้เหตุผลที่เจ่าไห่ต้องการออกไปตามหาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ราชาแห่งชนเผ่าเชื่อเสมอว่าเจ้าไห่เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก เขาสามารถรวมทั้งทวีปเข้าด้วยกันได้ และเขาไม่ได้กลัวอะไรอันตรายอะไรเลย ราชาแห่งชนเผ่าหวังมาก ๆ ว่าเจ่าไห่จะต้องทําได้ แต่ดูเหมือนว่าโอกาสที่จะทําได้สําเร็จมันเป็นโอกาสที่น้อยมาก ๆ

แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่การค้าของตระกูลบูดายังคงดําเนินต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม และสําหรับชนเผ่าแล้วมันเป็นเรื่องที่ดีต่อพวกเขามาก

แม้ว่าจะมีสิ่งนั้น แต่ราชาชนเผ่าก็ยังถอนหายใจ เขาเป็นห่วงทวีปอาร์คมาก ถ้าเจ่าไห่ไม่สามารถนําเอาหอกแห่งชนเผ่ามาได้ พวกเขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ ถ้าเจ่าไห่ไม่กลับมาภายใน 1 เดือน เขาก็จะให้คนที่มีความแข็งแกร่งในระดับที่ 9 เข้าไปเพื่อตามหาหอกแห่งชนเผ่า

หอกแห่งชนเผ่าไม่ได้เป็นสิ่งจําเป็นแค่ชนเผ่า แต่มันกลับเป็นความจําเป็นของทวีปอาร์คด้วย

ในตอนนี้ทหารของราชาชนเผ่าก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นมาก เขาได้มารายงานต่อราชาชนเผ่า “ฝ่าบาท นายน้อยเจ่าไห่กลับมาแล้ว เขาอยู่ด้านนอก!”

ราชาชนเผ่ามองด้วยความจริงจัง เขามองไปที่ทหารของเขาอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดว่า “เชิญเจ่าไห่เข้ามาสิ ข้าอยากที่จะคุยกับเขามาก ไม่ข้าจะต้องออกไปต้อนรับเจ่าไห่”

ไม่นานเขาก็มาพบกับเจ่าไห่ ไม่มีใครคิดว่าราชาแห่งชนเผ่าจะมาด้วยตัวเอง เจ่าไห่เองก็ไม่คิดว่าราชาจะออกมาเอง เพราะตอนนี้เขาอยู่ที่ร้าน ลิลลี่ แต่เขาก็พูดขึ้นว่า “ข้าคนนี้ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้ง”

ราชาชนเผ่าพูดกับเจ่าไห่ทันที “เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีใช่ไหม?” เจ่าไห่ไม่รอช้า เขาตอบกลับทันที “ใช่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี”

ราชนเผ่าและชาวเผ่าทั้งหมดจะต้องรู้สึกขอบคุณเจ่าไห่ กับสิ่งที่เจ่าไห่ได้ทํากับพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการค้าที่เจ่าไห่ได้ให้ราคาที่ยุติธรรมกับพวกเขามาก ๆ

ราชาแห่งชนเผ่าเดินเข้าหาเจ่าไหด้วยความตื่นเต้น เจ่าไห่เห็นท่าทางของราชาชนเผ่าและรู้ทันทีว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไร ดังนั้นเจ่าไห่จึงพยักหน้า

สีหน้าของราชาแห่งชนเผ่าดูตื่นเต้นมาก ๆ เขาจับมือของเจ่าไห่ทันที และพูดว่า “นายน้อยมากับข้าที ไปคุยกันที่อื่นเถอะ” หลังจากนั้นเจ่าไห่ก็ไม่ได้คิดอะไรและเดินทางไปพร้อมกับราชาแห่งชนเผ่า หลังจากที่พวกเขาเดินทางไปหลาย ๆ คนก็ให้ความสนใจมาที่พวกเขา หลาย ๆ คนคิดว่า เจ่าไห่ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขาสามารถเข้าพบราชาชนเผ่าเป็นการส่วนตัวได้ด้วย

ราชาแห่งชนเผ่าพาเจ่าไห่ไปที่ห้องทํางานของเขาและให้ทหารเฝ้าประตูเอาไว้ หลังจากนั้น ราชาแห่งชนเผ่าก็พูดทันทีว่า “นายน้อย ท่านได้นําเอาหอกแห่งชนเผ่ากลับมาได้จริง ๆ ใช่ไหม?” เจ่าไห่ยิ้มมุมปาก เมื่อหอกแห่งชนเผ่าออกมาอยู่ในมือของเขา เจ่าไห่ถือหอกด้วยมือ 2 ข้างพร้อมกับยื่นไปให้กับราชาแห่งชนเผ่า

ราชาแห่งชนเผ่ายื่นมือมาด้วย มือที่สั่น เมื่อได้จับหอกแห่งชนเผ่าน้ําตาก็ไหลออกมาโดยที่ราชาไม่รู้ตัวเลย เขาถือหอกแห่งชนเผ่าด้วยความระวัง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถอนหายใจออกมายาววว… น้ําตาของเขาหยุดในขณะที่เขาวางหอกในที่ที่ถูกเตรียมไว้แล้ว พร้อมกับหันไปหาเจ่าไห่ “ข้าต้องขอขอบคุณท่านมาก ๆ เลย นายน้อยเจ่าไห่ ที่ได้นําเอาหอกแห่งชนเผ่ากลับมาให้กับพวกเรา”