Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 604 สงคราม ( ปลาย )

บทที่ 604 สงคราม ( ปลาย )

สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไปทันที ในขณะที่เขาพูดว่า “วาเลียมานี่หน่อยสิ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

วาเลียออกมาอยู่หน้าเจ่าไห่ และมองไปที่ชนเผ่าลิงจากนั้นเขาก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า“นายน้อยพวกเขาถูกแช่ในน้ำแข็งมาเป็นเวลานานน้ำแข็งเหล่านี้ทําให้พวกเขาแข็งจนทําอะไรไม่ได้น้ำแข็งเหล่านี้เป็นน้ำแข็งที่แทบจะทําลายไม่ได้เลย”

เจ่าไห่มองจากนั้นเขาก็ถามว่า“เจ้าละลายน้ำแข็งนี้ได้ไหม?”

วาเลียมองเจ่าไห่ด้วยความแปลกใจ “นายน้อยน้ำแข็งนี้เป็นของข้า ซึ่งข้าสามารถจัดการกับมันได้หากนายน้อยต้องการเอาน้ำแข็งออกนายน้อยก็สามารถทําได้ตลอดเวลา”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินเรื่องที่วาเลียพูดเขาก็ต้องการที่จะละลายน้ำแข็งทันทีน้ำแข็งที่อยู่รอบ ๆ ชนเผ่าลิงและคิงคองที่เป็นน้ำแข็งอยู่จู่ ๆ ก็กลายเป็นน้ำทันที

เมื่อเจ่าไห่เห็นสิ่งที่เกินขึ้นเขาก็รู้สึกโล่งใจมากจากนั้นเขาก็มองไปที่วาเลียแล้วโบกมือก่อนที่คริสตัลสีแดงจะออกมาเจ่าไห่ถือคริสตัสไว้ข้างหน้าวาเลียและพูดว่า“วาเลียในที่ที่เจ้าเคยอยู่มีอะไรแบบนี้ไหม?”

วาเลียมองคริสตัลแล้วพยักหน้าและพูดว่า“มีเยอะเลยแต่เป็นสีขาว ซึ่งพลังงานบางส่วนมาจากบ้าด้วย”

เจ่าไห่มีความสุขขึ้นทันทีน้ำแข็งจํานวนมาก และคริสตัลเป็นสิ่งที่ดีมากเจ่าไห่หันไปหาวาเลียและพูดว่า“ทุ่งน้ำแข็งทั้งหมดปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งจํานวนมากจริงๆเหรอ?มีอะไรที่พิเศษและข้าไม่รู้ไหม?”

วาเลียส่ายหัวและพูดว่า“นายน้อยนั่นเป็นน้ำแข็งที่ธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไรแต่น้ำแข็งที่ถูกข้าสร้างขึ้นมาจะกลายเป็นน้ำแข็งที่ไม่ธรรมดาไม่สามารถละลายได้ง่าย ๆ ซึ่งข้าก็สามารถสร้างมันขึ้นมาได้เป็นจํานวนมาก”

ๆ

เจ่าไห่พยักหน้าจากนั้นร่างของเขาก็ออกจากมิติวาเลียก็อยู่กับเจ่าไห่ด้วยจากนั้นเจ่าไห่ก็พูดว่า“เอาหิมะและน้ำแข็งออกไปเราจะได้เจอหินสีขาวที่เจ้าพูดถึงข้าจะเอามันไปยังมิติ”

วาเลียทําตามเจ่าไห่ทันทีวาเลียเริ่มหมุน ๆ ๆ ๆด้วยการหมุนของเขาน้ำแข็งทั้งหมดรอบๆเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำในขณะที่มันค่อย ๆ เข้าไปในร่างกายของเขาเมื่อทุกอย่างนิ่งแล้วสิ่งที่เห็นอยู่ก็น่าจะมีเพียนงหลุมที่มีขนาดใหญ่มาก ๆ ไม่ใช่เพียงเท่านั้นตอนนี้เจ่าไห่มองไปรอบ ๆเขาไม่เห็นว่าจะมีหิมะเหลือเลย

เจ่าไห่หันไปหาวาเลีย และเห็นว่าร่างกายของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยเจ่าไห่มองด้วยความงงที่วาเลียพร้อมกับพูดว่า“เจ้าเพิ่งรับเอาหิมะและน้ำแข็งเข้าไปทําไมเจ้าถึงไม่ตัวใหญ่ขึ้น”วาเลียมองไปที่เจ่าไห่ราวกับว่าเขางงกับคําถามของเจ่าไห่และถามว่า “นายน้อย ข้าเป็นต้น กําเนิดของน้ำต่อให้ข้าเอาน้ำทั้งหมดในโลกนี้มาข้าก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขึ้นอันที่จริงหลังจากที่สิ่งเหล่านี้เข้ามาในร่างกายของข้าพวกมันก้อยู่แบบเล็กมากๆถ้านายน้อยไม่เชื่อท่านก็สามารถ มองด้วยตาเปล่าได๋”จากนั้นวาเลียก็เข้ามาใกล้ๆเจ่าไห่

เจ่าไห่มองเข้าไปในร่างของวาเลียเขามีตัวที่เล็กมากเขาดูเป็นสีน้ำเงินเข้มแต่ก็มีแสงผ่านตัวไปได้เมื่อเจ่าไห่มองเข้าไปเขาก็เห็นฟองเล็ก ๆ ในตัวเจ่าไห่ก้ยังเห็นอีกว่ามีน้ำอยู่ในนั่นมากมายเลยทีเดียว

เจ่าไห่ตกใจมาเขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เขามองไปที่วาเลียและพูดว่า“เจ้าเก็บอะไรไว้ในร่างกายได้อีกบ้าง?”

วาเลียส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ข้าสามารถเก็บได้แค่สิ่งที่เป็นเหมือนกับตัวข้าเช่นน้ำน้ำแข็งหิมะและหมอก”

เจ่าไห่พยักหน้าเขาไม่ผิดหวังเลยเขามีพื้นที่เป็นจํานวนมากและสามารถเก็บของได้ทุกอย่างซึ่งไม่จําเป็นต้องให้วาเลียท่าเช่นเดียวกับสิ่งที่เขามีเจ่าไห่หันไปหาวาเลียและพูดว่า“ถ้าข้าต้องการใช้สิ่งเหล่านั้นล่ะ?ข้าสามารถให้เจ้าเก็บไว้ได้ไหม?”

วาเลียพยักหน้า “ได้สิมันอยู่ในร่างกายของข้า หากนายน้อยต้องการ นายน้อยก็แค่มาบอกกับข้าได้เลย”

สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไป เขามองไปที่วาเลียและพูดว่า “หลังจากที่กลับไปยังมิติแล้วจงนําเอาให้กับเจ่าฉินอี้ให้เธอนําไปเก็บเอาไว้ จากนั้นกลับไปที่แอ่งและอย่าออกมาถ้าหากว่าข้าไม่เรียก”

วาเลียถอนหายใจ แต่เจ่าไห่ก็ยังคงมองไปที่ทุ่งน้ำแข็งแลพูดว่า “ที่แห่งนี้มีอะไรดี ๆ อีกไหม?”

วาเลียพยักหน้าและพูดว่า “มีถ้าเดินทางไปทางเหนืออีกจะเจอลูกบอลแห่งลมเพราะลมที่พัดมานั้นมันทําให้ข้าต้องเจอกับมันทุก ๆ ปีมันน่ารําคาญมาก”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินเรื่องที่วาเลียพูดดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ลูกบอลแห่งลมมันเป็นสิ่งที่ดีใช่ไหม?