Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 602 เสาน้ําแข็ง ( ต้น )

บทที่ 602 เสาน้ําแข็ง ( ต้น )

เมื่อกลับไปที่ภูเขาไฟและเห็นว่าในเมืองไม่มีใครอยู่แล้ว เจ่าไห่ก็ยิ้มออกมานิดหน่อย บางที เมื่อทุ่งน้ําแข็งที่อยู่ทางเหนือเมืองเจ่าไห่ไปถึงแล้ว มันอาจจะเหมือนภูเขาไฟแห่งนี้ก็ได้ เป็นสถานที่ที่ไม่มีใครสนใจ

เจ่าไห่บินขึ้นไปบนภูเขาและไปยังสถานที่ต่อไป จากนั้นเขาก็มองไปที่ทุ่งน้ําแข็ง และยอดเขาทั้ง 13 ยอด เจ่าไห่รู้สึกดีใจที่ได้เห็นสถานที่แห่งนี้เป็นเช่นนั้น เขาต้องการที่จะยึดครองพื้นที่ตรง นี้ เขาต้องการหาความลับที่ไม่มีใครเคยพบมาก่อน!

หลังจากที่คิดมาตลอด เจ่าไห่ก็เดินทางต่อไป เจ่าไห่พุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับไม้เท้าของเขา ด้วยความรวดเร็ว

ในขณะที่เจ่าไห่ช่วยเหลือชนเผ่าลิงอยู่นั้น เขาก็ไม่ได้ปล่อยผ่านเรื่องที่เขาต้องมาทําต่อ เจ่าไห่ได้ให้เจ่าฉินอี้ควบคุมไม้เท้าเพื่อสํารวจไปทั้งทุ่งน้ําแข็งทั้งหมด

ทุ่งน้ําแข็งทางตอนเหนือมีพื้นที่ที่ใหญ่มากจริง ๆ เมื่อเทียบกับทุ่งหญ้าจะเห็นได้ชัดเลยว่าเจ่า ไห่ไม่ได้พูดเกินความจริง ซึ่งมันอาจจะมีขนาดที่ใหญ่กว่าก็ได้ ที่จริงแล้วเจ่าไห่ไม่เคยรู้มาก่อน เลยว่าทุ่งน้ําแข็งทางเหนือจะมีพื้นที่ที่กว้างใหญ่มากขนาดนี้ ทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้ขยายพื้นที่ออกไป เรื่อย ๆ ด้วยความเร็วแต่ก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันขยายตัวออกไป หลายครั้งที่ชนเผ่าลิงส่งคนไปเพื่อสํารวจแต่พวกเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย

เนื่องจากเจ่าไห่ไม่ได้รู้เรื่องนี้มาก่อน เขาเพิ่งมารู้ก็ตอนที่ได้ดูแผนที่ที่เจ่าฉินอี้เป็นคนทําให้ กับเขา แม้ว่าจ่าสํารวจไปเกือบหมดแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าหอกแห่งชนเผ่าไปอยู่ที่ไหน แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนั้น เขารู้ดีว่าในสถานที่นี้การค้นหาอะไรบางอย่างมันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

ในสถานที่อื่น ๆ การตามหาของบางอย่างหรือคน มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้ยากมากนัก ซึ่งในสถาน ที่อื่น ๆ ยังมีถนนเพื่อให้ไปตามทางแต่ที่แห่งนี้ไม่ได้มีอะไรให้เจ่าไห่รู้เรื่องว่าเขาจะต้องเริ่มจาก ตรงไหน เพราะเช่นนี้เจ่าไห่เลยทําได้เพื่อแค่ค่อย ๆ เดินทางไปข้างหน้าและมองไปทั่วสถานที่ด้วย ความตั้งใจ เขากลัวที่จะพลาดอะไรไป

การที่ต้องเจออะไรแบบนี้มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก เจ่าไห่ไม่เข้าใจในความคิดของผู้เฒ่าชนเผ่าลิงเลย เขาไม่เคยคิดเลยว่าการหาอะไรในทุ่งน้ําแข็งมันเป็นเรื่องง่าย

เจ่าไหไม่อยากที่จะคิดถึงเรื่องนี้เลย เพราะเขาก็ยังต้องเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะ เจอกับอะไร และหยุดเพื่อดูว่ามันคืออะไร เจ่าไห่ไม่อยากพลาดอะไรไปเลย แม้แต่จะเป็นเพียง ก่อนหินก็เถอะเจ่าไห่ไม่เจออะไรเลยเป็นเวลา 10 วัน เรื่องนี้ทําให้เจ่าไห่รู้สึกกดดันมาก ความรู้สึกของเขา ค่อย ๆ แย่ลงเรื่อย ๆ

ลอร่าและคนอื่น ๆ รู้สึกได้ถึงอารมณ์ของเจ่าไห่ พวกเธอต้องหาวิธีที่ทําให้เจ่าไห่มีความสุข แต่ถึงแม้ว่าวิธีที่ของพวกเธอจะช่วยเจ่าไห่ได้ แต่ก็คงไม่มีอะไรทําให้เจ่าไห่รู้สึกดีขึ้นได้นอกจากการได้เจอกับหอกแห่งชนเผ่า

เวลาผ่านไปหลายวัน เจ่าไห่ก็เริ่มกระวนกระวายมากขึ้น แต่เขาก็ควบคุมตัวเองได้ดีมาก มี เพียงคนพูดของเขาที่พูดน้อยลงเรื่อย ๆ หน้าของเจ่าไห่เริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ เมื่อลอร่าและคนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้มันก็ทําให้พวกเธอรู้สึกเจ็บไปพร้อมกับเจ่าไห่ด้วย แม้ว่าพวกเธอต้องการจะช่วยเจ่าไห่ แต่มันก็ไม่มีอะไรที่พวกเธอสามารถทําได้เลย

เจ่าไห่ใช้เวลาทั้งหมดของเขาอยู่กับจอ เขาไม่ต้องการให้อะไรผ่านตาของเขาไปได้ เจ่าไห่แทบจะไม่ได้ลุกไปไหนเลย

เป็นเวลา 13 วันแล้วที่ผู้เฒ่าเทสและคนอื่น ๆ ได้ที่อยู่ใหม่ แต่เจ่าไห่ก็ยังไม่ได้เจออะไรที่จะ นําาไปหาหอกแห่งชนเผ่าได้เลย เจ่าไห่หลับตาลงเล็กน้อย ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยมาก ๆ

เจ่าไห่ลืมตาขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน จากนั้นเขาก็ปิดจอ เขารู้ว่าแม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูจอ เจ่าฉินอี้ ก็จะบอกให้เขารู้ถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้น

เจ่าไห่มองออกไปข้างนอกสิ่งที่เขาเห็นก็มีเพียงหิมะสีขาว แต่ใครจะคิดว่าหิมะที่ขาวเช่นนี้จะ เป็นอันตรายต่อทุกชีวิต หิมะเหล่านี้จะไม่ได้ฆ่าใครตั้งแต่แรก แต่มันจะค่อย ๆ ทําให้คุณแข็งและตายในที่สุด

ขณะที่เจ่าไห่กําลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ ๆ แสงสีขาวก็แวบขึ้นมาจากระยะไกล แม้ว่าเขาจะมี กําแพงที่ไม่ให้ความหนาวเข้ามา แสงนั่นทําให้เจ่าไห่ต้องหลับตาลง เพราะมันแสบตามาก เจ่าไห่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันเป็นสิ่งที่แปลกมา เพราะทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้น่าจะมีแค่หิมะสีขาวเท่านั้น แล้วแสงที่เจ่าไห่ได้เห็นเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่

หลังจากนั้นไม่นานเจ่าไห่ก็ลืมตาขึ้น และไปในทางที่แสงส่องมาทันที ไม่นานนักเขาก็เห็นว่า มีสิ่งที่เป็นประกายอยู่ที่นั่น มันไม่ได้เป็นแสงประกายเท่านั้นมันยังมี 7 สีด้วย ซึ่งเป็นอะไรที่สวยมาก