Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 592 ทุ่งน้ําแข็ง (ปลาย)

บทที่ 592 ทุ่งน้ําแข็ง (ปลาย)

เจ่าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เจ้าเห็นดินแดนที่อยู่ตรงหน้าเราไหม แม้ว่าจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าหากว่าลองมองดูดี ๆ จะเห็นว่ามีบางอย่างที่มีสีขาวอยู่ข้างบน ซึ่งนั่นไม่ใช่หิมะ แต่เป็นสิ่งมีชีวิต”

ลอร่าและคนอื่น ๆ เพ่งมองไปที่จุดที่เจ่าไห่ชี้ไป ดูเหมือนว่าตรงนั้นจะมีมีชั้นสีขาวที่บางกว่ากระดาษอยู่ใต้หิมะจริง ๆ มันอาจจะดูเหมือนหิมะ แต่ถ้ามองดูดี ๆ ก็จะเห็นว่ามันไม่ใช่ มันคือ ตะไคร่น้าชนิดหนึ่ง และมันก็เป็นสีมีชีวิต

เมแกนพูดด้วยน้ําเสียงที่ไม่เชื่อ “นั่นมันคือสิ่งมีชีวิตจริง ๆ หรือ? มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกมาก ทําไมมันถึงอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้? พี่ไห่…ลงไปเก็บมันกันเถอะ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “พวกเราลงไปกันเถอะ” จากนั้นเจ่าไห่ก็สั่งให้ไม้เท้าของเขาลงไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ

ตอนนี้พวกเขายืนอยู่บนหิมะแล้ว ตอนนี้พวกเขาทุกคนรู้สึกได้ถึงความหนาวที่แทบจะทําให้พวกเขาแข็งได้เลย ความหนาวที่พวกเขาเจอในวันนี้ไม่เหมือนกับความหนาวที่พวกเขาเคยเจอเลย มันเหมือนกับว่าพวกเขากําลังโดนน้ําบีบร่างของพวกเขาไว้

ยังไงก็เถอะตอนนี้เจ่าไห่และคนอื่น ๆ เป็นเทพผู้มีพลังระดับเก้าอยู่แล้ว พลังของพวกเขาแข็งแกร่งมาก และในตอนนี้พวกเขาเองก็มีอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นเพื่อให้ทนต่อความหนาวและความร้อนได้ ซึ่งมันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อพวกเขามากนัก

อย่างไรก็ตาม ทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้ไม่เหมือนกับที่อื่น ๆ ความหนาวเย็นกําลังจะทําให้เลือดของพวกเขาแข็ง แม้แต่จิตใจของพวกเขาก็เริ่มหยุดลงอย่างช้า ๆ

เจ่าไห่รู้ตัวได้ในทันที เขาสั่งให้ไม้เท้าของเขา เข้ามาคลุมพวกเขา เพื่อปกกันความหนาวในร่างกายของพวกเขา

ลอร่าและคนอื่น ๆ ต่างก็หายใจแรง ลิซซี่ทนไม่ไหว เธอพูดขึ้นว่า “ความหนาวนี่มันคืออะไรกัน? ตอนนี้ฉันข้าอยู่ในระดับที่เก้าแล้ว แต่ข้าก็กําลังจะถูกแช่แข็งไปแล้ว ด้วยอุณหภูมิที่ต่ําขนาดนี้ สิ่งที่เราเห็นมันจะมีชีวิตอยู่ได้จริง ๆ หรือ?”

เจ่าไห่ยิ้มออกมา ขณะที่เขากวาดหิมะที่อยู่ตรงหน้าเขา หิมะค่อนข้างแข็งมาก ๆ ขณะที่ยืนอยู่บนหิมะเจ่าไห่รู้ได้ทันทีว่าความรู้สึกที่เขาได้สัมผัสมันไม่ได้ต่างอะไรกับการที่เขายืนอยู่บนก้อนหินเลย

หลังจากกวาดหิมะนิดหน่อยแล้ว เจ่าไห่ก็หยุด ด้วยความตั้งใจเจ่าไห่ดึงเอาแผ่นน้ําแข็งเข้าไปยังมิติพร้อมกับพวกเขาด้วย

ไม่นานนักก่อนที่จะได้ยินเสียงจากมิติ “ค้นพบสิ่งมีชีวิตพิเศษ สิ่งมีชีวิตที่สามารถอยู่ได้แม้อุณหภูมิที่ต่ํามาก ๆ ดึงความสามารถของสิ่งมีชีวิต เพิ่มความสามารถไปยังเจ่าไห่และคนอื่น ๆ เหมือนว่าพวกเขาจะได้รับความสามารถของสิ่งมีชีวิตนี้มาแล้ว”

จากนั้นเจ่าไห่ก็ว่างแผ่นที่เขาดึงมาไว้บนพื้นก่อนที่จะหันไปหาคนอื่น ๆ และพูดว่า “ข้าพูดไม่มีผิด สิ่งมีชีวิตนี้มันยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”

ลอร่าและคนอื่น ๆ มองไปที่แผ่นที่เจ่าไห่ว่างไว้บนพื้น ดูเหมือนว่าชิ้นส่วนของมันจะแข็งแรงกว่าหินเสียอย่างนั้น

เจ่าไห่มองไปที่ลอร่าและคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “แล้วพวกเจ้าจะว่ายังไง? ยังอยากที่จะไปที่นั่นอีกหรือไม่?”

เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่เจ่าไห่พูด ลอร่าและคนอื่น ๆ ก็ตื่นเต้นมาก

ลอร่าพูดว่า “ต้องไปอยู่แล้ว แต่ขออยู่ในมิติและให้ไม้เท้าบินไปดีกว่า”

เจ่าไห่ยิ้ม เขารู้ว่าภรรยาของเขาจะต้องพูดเช่นนี้แน่ ๆ ทิวทัศน์ที่ได้เห็นมันน่าสนใจ แต่ไม่นานก็ต้องเบื่อก่อนจะไปถึงแน่ ๆ

พวกเขานั่งลงในห้องนั่งเล่นขณะที่เจ่าไห่หยิบไวน์ข้าวหนึ่งขวดมา หลังจากที่พวกเขาได้ดื่มกันแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวววว.. ไวน์หนึ่งถ้วยทําให้ร่างกายของพวกเขาอบอุ่นขึ้น ดูเหมือนว่าร่างกายของพวกเขาจะอบอุ่นขึ้นมากแล้ว

หลังจากวางถ้วยลง เมแกนก็ถอนหายใจยาววว และพูดว่า “ที่นั่นมันน่ากลัวมากจริง ๆ สมแล้วที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในดินแดนต้องห้าม แม้แต่เทพผู้มีพลังระดับเก้าก็ต้องแข็งตายที่นั่นอย่างแน่นอน ข้าคิดว่าที่นี่น่ากลัวกว่าบึงซากศพเสียอีก” ลอร่าและคนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเห็นท่าทางของพวกภรรยา เจ่าไห่ก็ยิ้มและพูดว่า “ครั้งนี้เราไม่ได้เตรียมตัวไว้ ตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าข้างหน้าเราจะเจอกับอะไร? แต่ที่สําคัญเลยคือตอนนี้เรายังไม่เห็นศพของใครเลย นั่นก็หมายความว่า.. เป็นไปได้ว่าในส่วนลึกของทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้พวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่ เมื่อเราเจอกับพวกเขา เราก็จะรู้ว่าหอกเทพชนเผ่าอยู่ที่ไหน”

ลอร่าขมวดคิ้วขณะที่เธอพูดว่า “พี่ไห่ พี่คิดว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่? ที่นี่คือทุ่งน้ําแข็งมันจะเป็นไปได้งั้นหรือ? ความหนาวที่นี่เพียงพอที่จะทําให้พวกเขาแข็งตาย พวกเขาจะรอดอยู่ได้ยังไง?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เจ้าไม่ควรประมาทศักยภาพของคน ลองคิดดูว่าร่างกายของเรานั้น อ่อนแอกว่าชนเผ่ามาก แม้ว่าเราจะไม่สามารถเอาชนะพวกเขาในด้านร่างกายได้ แต่พวกเราก็สามารถฝึกฝนได้ และไม่ต้องพูดถึงชนเผ่าลิงมีความแข็งแกร่งที่แข็งแกร่งมาก ๆ พวกเขาอาจจะอยู่ในดินแดนแบบนี้ได้ก็ได้”

ลอร่าคิดตามและพูดว่า “เอาล่ะ พวกเราไปหาพวกเขากันเถอะ ข้าเริ่มอยากที่จะเจอกับพวกเขาแล้ว”

เจ่าไห่ยิ้มและสั่งให้ไม้เท้าบินต่อไปในทุ่งน้ําแข็ง แต่เจ่าไห่ก็รู้สึกผิดหวังมาก พวกเขาไม่เจอ สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เลยนอกจากตะไคร่สีขาว แต่พวกมันก็อยู่ที่นี่มานานมากจนกลายเป็นเหมือนก้อนหินแล้ว

เจ่าไหไม่สนใจเรื่องนี้ เจ่าไห่สั่งให้ไม้เท้าบินต่อไปในทุ่งน้ําแข็ง ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ยังอยู่ในมิติ ซึ่งมันก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะต้องหยุดค้นหา

หลังจากมองดูทุ่งน้ําแข็งมาสองวัน สิ่งมีชีวิตที่เจ่าไห่เห็นสิ่งเดียวเลยคือหมีขั่วโลก เจ่าไห่ยังคงเดินหน้าที่จะค้นหาต่อไป

หลังจากค้นหาอีกสองวัน เจ่าไห่ก็ยังไม่เห็นอะไรนอกจากตะไคร่หรือมอสสีขาว นอกจากสิ่งเหล่านี้สิ่งเดียวที่พวกเขาเห็นอยู่ตลอดคือน้ําแข็งและหิมะ

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาของการค้นหา เจ่าไห่ยังเชื่อว่าชนเผ่าลิงบางคนยังมีชีวิตอยู่ และ แม้ว่าจะมีคนตายเขาก็จะต้องเจอกับศพแน่ ๆ แต่จนถึงตอนนี้เจ่าไห่ก็ยังไม่พบอะไรเลยๆ

การค้นหาเป็นไปอย่างเงียบสงบ แต่เจ่าไห่ก็ยังคงมีความพยายาม เขาไม่เชื่อว่าเขาจะไม่เจออะไรเลยเกี่ยวกับชนเผ่าลิง แม้ว่าเขาจะยังไม่พบ แต่เขาก็ยังมั่นใจว่าเขาได้เห็นสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ซึ่งมันจะต้องเป็นไปได้แน่ ๆ ที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ เหตุผลที่เจ่าไห่มีความมั่นใจเช่นนี้คือ..ประสบการณ์ของเขาที่อยู่บนโลก แม้แต่สภาพ แวดล้อมที่ไม่เอื้ออํานวยที่สุดในโลก ก็ยังคงมีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้ ขั้วโลกเหนือและแอนตาร์กติกของ โลกก็เหมือนกัลทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้ ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าคนเหล่านั้นจะยังมีชีวิตอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน