Almighty Coach – โค้ชอหังการ - ตอนที่ 107

มันก็ไม่นานที่ซูเสียนจากโรงเหนียนหนานทันยอมเเพ้ในการลองรอบเเรกด้วยความหยิ่งยะโส ตอนนี้หลี่ไต้ก็ได้บอกให้นักกีฬา2คนยอมเเพ้เหมือนกันนี้มันเหมือนเป็นการตบหน้าซูเสียนเเล้วตอกกลับว่า “โอ๊ะ ขอออมเเรงไว้ตบเเกให้ถนัดหน่อย” ซูเสียนโกรธมาก เขาทำหน้าเคืองหลี่ไต้สุดๆ เเต่หลี่ไต้ก็ทำเป็นมองไม่เห็น เเล้วพูด “คุณหลิว เรามาลองรอบ2กันเถอะ”

“ได้!”หลิวเริ่มใส่อารมณ์โกรธ เพื่อที่จะเเก้ไขความอายนี้ เขาเลยตอบกลับอย่างไม่ลังเล

ลู่จินเพ็งยังคงเป็นไม้เเรกที่ขึ้นไปบนสนาม รอบหน้า หน้าเขาดูตึงมากขึ้น ความสบายๆของเขาหายไป ตอนนี้มันเเทนที่ไปด้วยความเกรี้ยวกราดในดวงตา

“รอบเเรกฉันประมาทไปหน่อย คิดว่าพวกมันจะกาก เเต่ดูเหมือนมันจะทำตัวกากเพื่อหลอกตบเรา เเถมยังตบตั้ง3คนด้วย! ฉันไม่เคยอับอายเเบบนี้มาก่อนเลย รอดูเถอะ ฉันจะเเสดงให้เห็นพลังที่เเท้จริงของฉันเอง”ลู่จินเพ็งคิดในใจ

ลู่ยืนอยู่ในวงขว้างครั้งที่2 เเต่รอบนี้ เเทนที่จะทุ่มในทันที เขาเริ่มจัดท่าอย่างระมัดระวัง ทุกคนรู้ทันทีว่าว่ารอบนี้ลู่จินเพ็งเอาจริง

เเล้วสุดท้ายลู่ก็จัดท่าเสร็จเเล้วก็พร้อมจะทุ่มน้ำหนัก

“ไป!!!”ลู่หมุนตัวเองเเล้วตะโกนดังลั่น ดุดันพอที่จะทำให้เกิดเเรงสั่นที่พื้น เขาปาลูกตุ้มไปเหมือนมันเชื่อมกับใจของเขา มันบินไปด้วยความโกรธ เหมือนปาระเบิดออกจากมือไปทำลายล้าง ถึงขั้นที่คนวัดระยะถึงกับกลัวความโกรธนี้จนต้องถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

ปุ๊ก!!!

ตุ้มน้ำหนักตกถึงพื้น คนวัดระยะวิ่งไปวัดทันที

“16.48เมตร!”ทีมงานตะโกน

“นี้มันเกือบ16.5เมตรเลยนะเนี่ย ลู่ทำดีเเหะรอบนี้” หลี่ไต้ดูตกใจเเต่ไม่ถึงกับลน เพราะถ้าเหล่ยควิน ฉานชานฮาวกับเฟ็งหลัวเอาจริง พวกเขาก็สามารถปาได้16.50เมตรได้เหมือนกันหลิวฮูพยักหนเาด้วยความพอใจ เขารู้ว่า16.48เมตรมันเกือบจะเป็นสถิติที่ดีที่สุดของลู่เเล้ว

“16.48เมตรมันดูเหมือนจะยังไม่พอ คู่เเข่งของเราเเข็งเเกร่ง ฉันเชื่อว่านักกีฬา2-3คนที่ผ่านมาก็สามารถปาได้ถึงขนาดนั้นเหมือนกัน ดูเหมือนเราต้องพึ่งไพ่ตายของเราซะเเล้ว ซูเสียน”หลังจากคิดอย่างนั้น หลิวมองไปที่ซู

ซูไม่ยอมเเพ้รอบนี้ หลังจากที่เขาโดนล้อโดยหลี่ไต้ เขาเเทบจะรอที่จะเเข่งไม่ไหว เขาเดินไปที่วงกลมทันทีเเละดึงดูความสนใจของทุกคน โค้ชกับนักกีฬาที่ยืนอยู่รอบๆดูการเเข่งนี้เริ่มคุยกันเบาๆ

“นั้นซูเสียน นักกีฬาเหรียญทองเเดงในการเเข่งกีฑาเยาวชนชาติ เขาเป็นไพ่ตายของโรงเรียนหนานทัน”

“เหรียญทองเเดง เขาต้องเก่งเเน่ๆ ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะปาได้เท่าไร”

“ลูกตุ้ม6กิโลที่ใช้ในการเเข่งชิงเเชมป์เยาวชน ต้องปาให้ได้อย่างน้อย18เมตรถึงจะได้ซักเหรียญมา เเล้วรอบนี้เขาใช้น้ำหนัก7.26กิโล ฉันว่าซูเสียนชองปาได้อย่างน้อยก็17เมตร”

“17เมตรเลยเหรอ? นั้นมันเป็นไปไม่ได้! ถ้าเกิดปาได้17เมตรไม่ใช่ว่าจะไปอยู่ในท๊อปเท็นของการเเข่งกรีฑาชิงเเชมป์ประเทศไปเเล้วเหรอ ซูเสียนยังเป็นนักกีฬาเยาวชนอยู่เลยนะ เขาไม่น่าจะเก่งขนาดนั้นนี้!”

“ฉันจำการเเข่งกีฬาขว้างของชาติเมื่อต้นปีได้ คุณสมบัติมาตรฐานมันอยู่ที่17.03เมตร ถ้าซูเสียนโยนได้17เมตร จริง เขาก็มีคุณสมบัติมากพอจะไปเเข่งระดับชาติอะดิ”

ในขณะที่ผู้ชมกำลังวิจารณ์กันอยู่นั้น ซูเซียนก็พร้อมที่จะทุ่มเเล้ว

ด้วยการทุ่มที่รวดเร็ว ร่างสูงของเขา สปินตัวกลางอากาศด้วยความพร้อมเหมือนกับนักบัลเลต์ เเต่ยังทรงพลังไปด้วยเเรงระเบิดพลัง

“ท่าสวยมาก!”หลี่ไต้ชมลับๆ ซูเสียนควรค่าเเกการได้รับตำเเหน่งเหรียญทองเเดง ท่วงทาของเขาไม่ใช่เเค่ตามตำราเเต่ยังสวยงามเเก่การชมด้วย

เเละด้วยเสียงตะโกน ลูกตุ้มออกจากมือของซูเสียน มันเดินทางไปในอากาศเหมือนกับดาวตก เร็วมากจนเเทบจะมองไม่ทันด้วยตาเปล่า

หลี่ไต้เริ่มรู้สึกเเย่ขึ้นมา ยิ่งตุ้มเร็วเท่าไรกับยิ่งเเรงของนักกีฬามากเท่าไร ตุ้มก็ยิ่งลอยไปได้ไกลเท่านั้น ในการเเข่งระดับโลกเช่นโอลิมปิคหรือชิงเเชมป์โลก เเม้เเต่กล้องความเร็วสูงของสถานีโทรทัศน์ ก็ไม่สามารถจับภาะความเร็วของลูกตุ้มที่กำลังบินอยู่ได้ จะเห็นอีกทีก็ตอนใกล้ๆตกถึงพื้นเเล้ว ลูกตุ้มมันเร็วเกินกว่าที่กล้องจะจับได้

เเล้วเมื่อลูกตุ้มใกล้ลงถึงพื้น ทีมงานก็ได้ถอยออกมา2ก้าว เเล้วหลังจากที่เห็นจุดตกเเล้ว พวกเขาก็รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกที่ถอยมา

“17เมตรเหรอ? มันเหมือนจะไปเเตะ17เมตรเลย!”

“ไม่ ยังไม่ถึง มันเเค่ใกล้เส้น17เมตรมากๆ”

“16.98เมตร”ทีมงานตะโกนด้วยเสียงที่ดังลั่นไปทั้งสนาม

“มันใกล้มาก นิดเดียวเอง อีกเเค่2เซนก็ถึง17เมตรเเล้ว!”ซูเสียนส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

หลิวฮูพอใจกับผลงานเเล้ว ถึงเเม้ว่าซูเสียนจะเป็นเเค่นักเรียนม5เเล้วกำลังจะเข้าม.6ในเดือนกันยายน ถ้าเทียบกับอายุของเขาเเล้ว เขาทำให้คู่เเข่งชิดซ้ายไปเลย

…

หน้าของหลั่ไต้ดูจริงจังมากขึ้น เเล้วนักกีฬาทั้ง5คนของเขาก็รู้สึกได้ถึงเเรงกดดันมหาศาล โดยเฉพาะเหล่ยควินที่เครียดที่สุด เพราะเขาเป็นคนต่อไปที่จะขึ้นสังเวียนสถิติที่ดีที่สุดของเหล่ยควินคือ16.50เมตร ตอนเขาฝึก ซึ่งห่างกันเกือบครึ่งเมตรกับ16.98ของซูเสียน ถึงเเม้ว่าเหล่ยควินจะเก่งกระทันหัน เเต่ก็คงไม่มีทางที่จะเอาชนะช่องว่างที่ใหญ่ขนาดนั้นได้ ทุกการลองของซูเสียนมันเป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่ขวางหน้าทีมเยาวชนอยู่

“เขาเก่งไปเเล้ว ผมไม่มีทางจะไปชนะได้เลย!” เหล่ยควินเริ่มเกิดอาการกลัว เเละหลี่ไต้ก็รู้สึกได้ทันที

สถานะความกลัวนี้เป็นความอ่อนเเอทางจิตใจของนักกีฬาที่กำลังจะเข้าเเข่ง ในการเเข่งกีฬา มันก็มักจะมีคนที่เเกร่งที่สุดอยู่ในหมู่คนเเกร่ง ขนาดผู้ถือสถิติโลกยังอาจจะทำพลาดได้เลยถ้าพวกเขาเจอกับคนที่เก่งกว่า นักกีฬาจะเล่นได้ดีถเาพวกเขาเเข่งในสภาวะที่ไร้ความกลัวเเละความกังวล

เเละเพราะว่านักกีฬาหนุ่มยังขาดประสบการณ์ในการเเข่ง พวกเขาอาจจะทำได้ดีถ้าพวกเขาได้เปรียบ เเต่เมื่อไรก็ตามที่พวกเขาเสียเปรียบพวกเขาก็จะเล่นเเย่ลงทันที เพราะความกลัว ความกังวลเเละความลังเล

นักกีฬาทั้ง5คนของหลี่ไต้กำลังตกอยู่ในสถานะการณ์ที่ยากลำบาก พวกเเทบจะไม่มีประสบการณ์ในการเเข่งจริงเลย เเล้วหลักฐานของปัญหาพวกเขาก็ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าตอนที่

เห็นคู่เเข่งปาได้เกือบ17เมตร

สภาวะการกลัวกับการเสียกำลังใจเป็นสิ่งที่ทำให้หลี่ไต้กังวล ในสนามเเข่ง การเล่นของควินในรอบนี้จะเป็นตัวชี้ชะตา ถ้าเขาทำได้ดี อีก4คนที่เหลือก็จะโล่งใจได้หน่อย เเต่ถ้าเขาทำได้ไม่ดี มันก็จะเกิดเป็นผลทำให้ล้มกันเป็นเเถบๆเเน่นอน

“ไม่ได้การ ถ้าพวกเขาอยู่เเบบนี้เราคงเเข่งต่อไม่ได้เเน่ๆ ฉันต้องเพิ่มกำลังใจพวกเขา เเล้วจุดไฟในตัวพวกเขา มันถึงเวลาเเล้วที่จะลองใช้ หนังสือ กระตุ้น กำลังใจ”(เสียงโดราเอม่อน)หลังจากคิดอย่างนั้น หลี่ไต้พูดทันที

“เหล่ยควิน มานี้ก่อน”

หลี่ไต้ตัดสินใจว่าตอนนี้เป็นเวลาเหมาะเจาะเลยที่จะใช้หนังสือกระตุ้นกำลังใจ