ตอนที่ 44 『ยึดครองดันเจี้ยน 80F RTA＆ปฏิบัติการกู้ภัย』２
“ฟู๊ว ผมจะหยุดพักก่อนนะครับ”
ผมเริ่มเหนื่อยเร็วกว่าปกติ คงเป็นเพราะว่าผมวิ่งตลอดเวลา และที่สำคัญที่สุดคือ พูดมากกว่าปกติ
แม้ว่าผมจะยังสามารถวิ่งต่อไปได้ด้วยการเสริมกำลังร่างกายด้วยพลังเวทมนตร์เพียงเล็กน้อย
แต่จะทำอะไรได้ง่ายกว่าถ้าเหลือพลังไว้เยอะ ๆ ล่ะน๊า
【เป็นเรื่องที่ดีมากถ้าทุกคนสามารถเข้าใจความแข็งแกร่งทางกายภาพของตัวเองได้อย่างถูกต้องเน๊ะ】
【แต่ว่าไม่ว่าจะมองยังไง นี่ก็ผ่าน 1 ชั่วโมงตั้งแต่ที่เริ่มวิ่งแล้วน๊า……】
【น่าแปลกจริง ๆ เน๊ะ？】
【แม้แต่แนวหน้าที่อยู่ในอันดับที่ประมาณ 80 ของประเทศ ที่ฉันพึ่งดูไปเมื่อวันก่อนก็ยังต้องหยุดพักทุก ๆ 10 นาทีเลย……】
【มะ、ม๊า、ก็ถ้าเลเวลสูงขึ้น ความสามารถทางกายภาพก็ควรจะสูงตามเหมือนกัน……】
【มะ、ม๊า、ถึงจะเห็นไม่ชัด แต่เพราะว่าเป็นสเคาท์เลยมีแต่อุปกรณ์เบา ๆ ไงล่ะ……】
【ถึงอย่างงั้น ปกติแล้วก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรระดับนั้นได้หรอกน๊า……】
【ทั้งหลีกเลี่ยงกับดักที่ไม่อยากเหยียบ และยิงเฮดช็อตมอนสเตอร์จากระยะไกลที่มองไม่เห็นเน๊ะ……】
【นี่ม๊าอาร๊าย……】
【ว่าไปแล้วตอนนี้ชั้นที่เท่าไหร่แล้ว？】
【ทีมนับอยู่ที่ไหนคร๊าบ！】
【อยู่ชั้น４９แล้ว】
【ขอบคุณ】
【ไม่เป็นไร】
【ใจดี】
【ยังไงดี รู้สึกเหมือนมีความสามัคคีที่แปลกประหลาดระหว่างผู้ชม】
【บางทีนี่อาจจะเป็น……】
【นี่สินะสาเหตุที่ปฐมกาลถือกำเนิดขึ้น……】
【คุสะ】
【อ้า、พวกเราเชื่อมต่อกันเช่นนั้นแหละน๊า……】
【พวกเราเชื่อมต่อกันเน๊ะ（รวมกันครั้งที่ 2】
【ทำไมไลฟ์สดของฮารุจังถึงทำให้เชื่อมต่อกันได้ขนาดนั้นกัน？】
【ก็เพราะว่าเป็นฮารุจังจริงไหม？】
【อ้า อืม、แค่นั้นก็เกินพอแล้ว】
【คุสะ】
“อึกๆๆๆๆๆ”
อ๊า การดื่มน้ำหลังออกกำลังกายเป็นอะไรที่ดีมากเลย
เครื่องดื่มเกลือแร่ที่ผมซื้อจากตู้จำหน่ายอัตโนมัติที่ทางเข้านั้นซึมเข้าไปในทุกอณูของผม
【¥500】
【¥5000】
【¥10000】
【ปาเงินในจังหวะที่พูดไม่ออกเลย】
【ก็แบบ……ของดีย์ใช่ไหมล่ะ？】
【อ้า……】
【อันตราย、ข้าไม่ควรจะเป็นโลลิคอนเลยแท้ ๆ】
【เริ่มอยากมีลูกสาวแล้วสิ】
【ทุกโค๊น มาเป็นโลลิคอนกันเถ๊อะ☆】
【หยุดนะโว๊ย】
【จะเป็นขึ้นมาจริง ๆ สินะ】
【ฉันพยายามอย่างหนักที่จะระงับความปรารถนานั้นแล้วแท้ ๆ แต่โหดร๊ายยยยยยยย！】
【คุสะ】
【ฮารุจังสังหารหมู่ได้แม้กระทั้งรสนิยมทางเพศ……】
“ฟู๊ว……..ผมเหนื่อยนิดหน่อยตามที่คาดไว้เลยเน๊”
【นิด……หน่อย……？】
【ขอโทษ、ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดจริง ๆ】
【อาโน๊เน๊ะ ฮารุจัง、คนธรรมดาจะเหนื่อยเร็วกว่านั้นอีก】
【วิ่งไม่หยุดจนถึงชั้น 49……เอ๋……】
【กับดักหลุมพราง……ใช้ไปกี่รอบน่ะ？】
【ทีมนับ！】
【นับได้ 22 ครั้ง】
【มีประโยชน์】
【หรือก็คือข้ามชั้นไปประมาณครึ่งหนึ่งได้เลย？】
【ก็คงเพราะไม่จำเป็นต้องเดินวนไปรอบ ๆ เพื่อมองหาบันได มันก็เลยเร็วมากจริง ๆ เน๊ะ】
【เอ๋……】
【มีเคล็อลับแบบนี้ด้วยเน๊……】
【ก็ใหม่จริงเน๊。 ดูเหมือนว่าไม่มีใครนอกจากฮารุจังรู้เรื่องนี้จนถึงทุกวันนี้】
【รู้กันไหม】
【คุ้มค่าที่ได้รู้】
【ก็ใครมันจะไปเปิดใช้งานกับดักหลุมหรางแล้วกระโดดลงไปแบบนั้นกันบ้างล่ะ】
“อะ นี่เป็นทางลัดนะครับ แต่ถ้าคุณไม่คุ้นเคยกับการทำอะไรแบบนี้ก็อย่าเลียนแบบนะครับ เน๊ะ ถ้าจะทำก็ต้องฝึกทีละน้อยจากระยะปลอดภัยประมาณ 50 เซนติเมตร”
จู่ ๆ ผมก็นึกถึงพวกเด็ก ๆ ที่พยายามเลียนแบบผมขึ้นมาได้
ถึงจะไม่คิดว่าพวกเขาจะทำตาม แต่เด็ก ๆ ก็ปรารถนาที่เป็นแบบผู้ใหญ่ที่…….อะ ผมตอนนี้เป็นสาวน้อยนิหน่า
【ไม่เป็นไรหรอก、เพราะคนปกติคงไม่มีความกลาที่จะโดดลงไปชั้นล่างแบบนั้นแน่】
【ถามว่าคุ้มค่าไหม จริง ๆ ก็ไม่ล่ะ】
【นี่ม๊านอาร๊าย……】
【นายทำได้แค่นั้นเรอะ】
【นี่คือเสียงร้องของคนที่สามัญสำนึกถูกทำลาย 、น่าสงสารเขาน่ะ】
【คุสะ】
ในขณะที่ผมกำลังควบคุมลมหายใจของตัวเอง ผมก็ตรวจสอบสัมภาระทั้งหมด
ผมยังมีกระสุนเหลืออยู่ประมาณ 7 ส่วนของที่ซื้อไว้เต็มกระเป๋าเป้สะพายหลัง
ที่เหลือก็อุปกรณ์อื่น ๆ ดรอปที่ลืมแลกเป็นเงินสด ของต่าง ๆ ที่ได้จากการช้อปปิ้งในซูเปอร์มาร์เด็ต หนังสือที่อ่านค้างไว้ กุญแจสู่สถานที่อพยพอ ………..แล้วก็ สิ่งที่เก็บได้ในดันเจี้ยนก็อยู่ในถุงสกปรกที่ผมเก็บมาเมื่อวันก่อนด้วย
สะดวกมากเลยเน๊ะ เพราะไม่หนักและไม่ส่งเสียงดังล่ะ
แล้วที่ทำให้ผมดีใจมาก ๆ คือของกินไม่เสียล่ะ ดังนั้นถ้าลองค้นดูสักหน่อย น่าจะเจอขนมทีซื้อมาหลายวันก่อนล่ะ
ผมเก็บสิ่งของสำคัญทั้งหมดไว้ในกระเป๋าเป้สะพายหลังเผื่อไว้ได้ใช้ แต่ผมเริ่มคิดว่าน่าจะเก็บกระสุนทั้งหมดไว้ในถึงสกปรกตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
【มิคาสุกิ เอมิ「ฉันพึ่งมาถึงสำนักงานของดันเจี้ยนที่ฮารุกำลังดำดิ่งอยู่ค่ะ」】
【โอก้าซัง！】
【มิคาสุกิ เอมิ「ฉันอยากจะแบ่งปันข้อมูลต่อไปนี้ให้กับผู้ชมทุกท่านค่ะ。 สัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินยังคงทำงานอยู่ค่ะ、ยังคงสวมสายรัดข้อมืออยู่――แต่ว่าก็ไม่ใช่ของตัวเองค่ะ、เป็นของเพื่อนร่วมปาร์ตี้ที่พังเพราะถูกกระแทกอย่างรุนแรง、ยังไงก็ตาม ยังคงมีการติดต่อกันอยู่ได้แม้แต่ในขณะนี้。 อาการบาดเจ็บมีเพียงเล็กน้อย เป็นเพียงรอยขีดข่วนเท่านั้น」】
【มิคาสุกิ เอมิ「ผู้ส่งสัญญาณเป็นหญิงสาว 1 คนที่ถูกทิ้งไว้โดยปาร์ตี้。 เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์และความสามารถในปาร์ตี้、เธอเลือกที่จะอยู่ด้วยตัวเอง。 แม้ว่าจะไม่สามารถเปิดเผยชื่อได้แต่、ดูเหมือนว่าเธอจะมีประสบการณ์มากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นระดับสูง ดังนั้นจึงยังไม่น่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นในทันทีค่ะ」】
【ฟุคายะ รุรุ「ถ้าฮารุจังรับสายจากฉันก็คงจะบอกเธอได้แล้ว……ถ้ารู้ว่าทุกอย่างยังเรียบร้อยดี เธอคงไม่เลือกวิธีการที่ประมาทเลินเล่นแบบตอนนี้……」】
【คุสะ】
【อะ、ในปาร์ตี้เน๊ะ】
【แต่ฮารุจังที่เร่งรีบสุดกำลังก็ดีเหมือนกันเน๊ะ】
【ม๊า แต่ก็ไม่มีใครบอกให้ทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้สักหน่อยจริงไหม】
【ฮารุจังเป็นเด็กดี……ทว่า นั่นนิดหน่อย、เน๊ะ……】
【อะ？ เดี๋ยว……อะไรนะ？】
【แปลกนิดหน่อย】
【ม๊าน่ะ】
【คุสะ】
【แต่ฮารุจังก็ยังเอาแต่ตั้งให้อยู่ในโหมดเงียบ ทั้งที่เอมิจังน่าจะบอกเธอเมื่อวันก่อนแล้ว】
【ไม่หรอก、ไม่ใช่ว่าเธอทิ้งไว้ตอนที่หนีมาเหรอ？】
【คุสะ】
【เอ๋……】
วันนี้ผมไม่ได้หยิบของมาเลยซึ่งหาได้ยากมาก ดังนั้นจึงมีสัมภาระไม่มากนัก
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม……
“ยังไงดี วันนี้ผมรู้สึกเหมือนร่างกายเบาสบายมากเลยครับ”
ทางร่างกายล่ะนะ
【ฮารุจัง หยุดนะ】
【หยุดเลย、นั่นมันปักธงชัด ๆ】
【หนีป๊ายー】
【มอนสเตอร์？】
【อ้า……เพราะฮารุจังกลายเป็นศัตรูของมอนสเตอร์ไปแล้ว……】
【คุสะ】
【FOEของมนุษย์ คุสะ】
【ม๊า ก็จากมุมมองของมอนสเตอร์ก็ใช่ล่ะ……เน๊ะ？】
【มนุษย์ที่จู่ ๆ ก็ปรากฎตัวขึ้นมา และเฮดช็อตโดยไม่พูดอะไรเลย……FOEแท้ ๆ เลย！】
【คุสะ】
“ดีล่ะ จ๊ามาเร่งความเร็วกันเถอะครับ”
【เอ๊ะっ】
【ห๊ะ？】
【นี่ม๊านอาร๊ายก๊าน……】
【วันนี้กี่ครั้งแล้วเนี่ย】
【ฟุคายะ รุรุ「ฮารุจังหยุดเถอะ！？」】
【คุสะ】
【หรือก็คือฮารุจัง、จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทุ่มเต็มที่สินะ……？】
【อาโน๊、ฮารุจังเป็นมนุษย์จริง ๆ ใช่ไหม？】
【ฮารุจังบอกว่าเธอเป็นนางฟ้า】
【ใจเย็น ๆ ก่อนปฐมกาล】
【แต่、สามารถค้นหามอนสเตอร์ได้ล่วงหน้า จัดการเฮดช็อตด้วยการโจมตีครั้งเดียว ดังนั้นการโดนโจมตีกลับจึงเป็นศูนย์、และไม่ใช้บันไดด้วยซ้ำ ใช้หลุมพรางเป็นทางลัด。 ……แล้วจะต้องทำยังไงถึงจะก้าวตามให้ทัน……？】
【รู้กันไหม】
【ถ้ารู้ก็ไม่ใช่คนปกติแล้ว】
【นี่ม๊านอาร๊าย……】
【คุสะ】
“อะ จากนี้ไปจะมีแสง และเสียงเพิ่มระดับขึ้น กรุณาระวังด้วยนะครับ”
【คร๊าบ】
【ค๊า】
【ฮารูโอเน๊จ๊าง】
【มีคนดูกลายเป็นสาวน้อย】
【ใครก็ได้บอกทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันยังจะดูต่อไป？】
【อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะ】
ผมมุ่งหน้าตรงไปยังที่ที่หมายตาไว้
…….ที่นี่ น่ากลัว เพราะทำแขนผมลุกซู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่ทางเลือกนอกจากต้องทำ เมื่อคิดว่าอาจจะกำลังมีคนที่เจอเหตุการณ์แบบรุรุซังอยู่อีกครั้ง
ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่ผมแอบวิ่งผ่านปาร์ตี้อื่นมา ผมได้ยินพวกเขาพูดประมาณว่า「พวกเราอยู่ใกล้ที่สุด ดังนั้นต้องรีบแล้ว」
“ขั้นแรก หาสถานที่ที่มีกับดักหลุมพรางและกับดักทุ่นระเบิดอยู่ติดกันครับ”
【เอ๊ะっ】
【รอเดี๋ยว】
【รอก่อนสิ ฮารุจัง】
【ฉันรู้สึกเหมือนรู้ว่าต้องการทำอะไร เพราะงั้นรอเดี๋ยวก่อนสิ】
“ห้องใหญ่ขนาดนั้น……..น่าจะสมบูรณ์แบบเลยครับ เพราะมีโอกาสสูงที่ในจะห้องที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์”
【เธอพุ่งเข้าไปในมอนเฮ้าส์อย่างยินดี……】
【สมบูรณ์แบบ】
【สมบูรณ์แบบอะไรน่ะ？】
【นี่มันอาร๊าย……】
【……แต่พวกมอนสเตอร์、ไม่ตอบสนอง……？】
【อ้า、คนจากปาร์ตี้อื่นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเหมือนกัน、ไม่มีใครสังเกตเห็นฮารุจังเลย……】
【การปกปิดสุดยอด】
【ไม่ได้อยู่ในสภาพปกติด้วย、ฮารุจังสุดยอดจริง ๆ】
【ถูกต้องแล้ว、โดยปกติแล้ว แม้ว่าจะเป็นหน่วยสอดแนม แต่ถ้าเข้าไปในระยะ 10 เมตร ก็จะโดนสังเกตเห็นได้】
ผมเดินผ่านเหล่ามอนสเตอร์ที่กำลังยุ่งกันอยู่ ในขณะที่คิดว่า「ผมอยากจะเอาชนะพวกนี้ทั้งหมด และเก็บดรอปทั้งหมด」
ยังไงก็ตามยิ่งมอนสเตอร์มีเลเวลสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีกลิ่นสาปมากขึ้นเท่านั้น
ผมเริ่มรู้สึกได้ถึงกลิ่นของสัตร์ป่าธรรมชาติ
ว่าไปแล้วพอมารวมตัวกันในห้องขนาดใหญ่แบบนี้ นั่นก็ถือว่าพอตัวเลย
【สูดย๊อด、นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นมิโนทอร์นั่งอยู่แบบนั้นเลย】
【นั่น、ไวเวิร์นคู่หนึ่งกำลังจีบกันอยู่】
【นี่มันอาร๊ายก๊าน……】
【ข้า、นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นมอนเฮ้าส์ที่ไม่ตื่น……】
【ไม่หรอก、นี่อาจเป็นครั้งแรกของโลกเลยต่างหาก】
【คุสะ】
【เอ๋……】
【เชื่อได้เลยว่าตอนนี้กำลังต้องเกิดเรื่องสุดยอดขึ้นที่สำนักงานทั้งหลาย】
【น่าสงสารพวกเขาจังเน๊ะ】
【ใครกัน！ ใครที่ทำแบบนี้ก๊าน！】
【ฉะ、ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าสักวันจะต้องมีคนบ้าที่จะทำอะไรแบบนี้……】
【หรือก็คือฮารุจังเป็นคนบ้าสินะ？】
【คนอันตราย】
【สาวน้อยอันตราย】
【เน๊ เน๊ ฮารุจังเป็นมนุษย์จริง ๆ ใช่ไหม？ คงไม่ใช่เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยมอนสเตอร์ หรือเด็กป่าที่เกิดและเติบโตในดันเจี้ยนหรอกนะ？】
【คุสะ】
【พูดอะไรไม่ออกเลยเน๊】
【ก็ยากที่จะปฏิเสธด้วยน๊า】
“เอ๊”
ผมอยู่ในตำแหน่งที่รู้สึกว่าดีแล้ว หลังคำนวณทิศทางของการระเบิด――แล้วจึงเปิดใช้งานกับดักระเบิด
【「เอ๊」น่ารัก】
【ทำในสิ่งที่ชวนเลอะอีกแล้วน๊า】
【ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้เปิดใช้งานทุ่นระเบิดด้วยตัวเองกันล่ะ……？】
【นี่ทำไปเพื่อไทปา*มั้ง】
(*ไทปา เป็นคำที่บ่งบอกถึงระดับความพึงพอใจต่อเวลาที่ได้ใช้ไป)
【บางทีอาจจะคุ้มค่ากับประสิทธิภาพ？】
【คิดว่าน่าจะต่างไปจากนั้น】
【คิดว่าไม่น่าจะใช่】
【ข่าวร้าย・เหล่ามอนสเตอร์ซังที่กำลังผ่อนคลาย、กำลังปลิวว่อน】
【ทุกตัวกำลังเต้นรำอย่างยิ่งใหญ่กลางอากาศเน๊ะ】
【สวยงานมากเลยเน๊ะ】
【น่าสงสารเน๊】
【นี่สินะที่เรียกว่า นางฟ้าสังหารหมู่……】
【ฮารุจังน่ากลัว】
【แต่แค่มึนงงไหม？】
【อ้า、น่าตกใจที่ทำลายสามัญสำนึกของตูข้าด้วย】
【คุสะ】
“จ๊า ผมจะลงไปข้างล่างพร้อมระเบิดครับ”
【เข้าใจล่ะ、กับดักระเบิด→กับดักหลุมพรางที่อยู่ติดกันถูกเปิดใช้งานอย่างต่อเนื่อง และเร่งความเร็วเมื่อกระโดดลงไป……】
【เร่งการตกอย่างอิสระเลยน๊า】
【ตามที่ประกาศเลยเน๊ะ】
【ยอดเยี่ยมเลยเน๊ะ】
【อ้า、ฮารุจังที่ร่วงหล่น ในขณะที่เหล่ามอนสเตอร์กำลังเต้นรำ……】
【นี่ม๊านอาร๊ายก๊าน……】
【นรกล่ะมั้ง？】
【อย่างน้อยก็ในเวลานี้ล่ะนะ ที่นี่คือนรกอย่างแน่นอน】
【ฟุคายะ รุรุ「ฮารุจังกำลังทำอะร๊ายก๊านค๊า！？」】
【มิคาสุกิ เอมิ「……ฉันจะขอให้อธิบายในภายหลังอย่างแน่นอนค่ะ」】
【คุสะ】
【พวกรุรุจังกลายเป็นแค่คนดูที่มีชื่อเฉย ๆ เท่านั้นแล้ว คุสะ】
【ไลฟ์สดที่มีสตรีมเมอร์ชื่อดังมาเป็นผู้ชม……นี่แหละไลฟ์สดเฮดช็อตของฮารุจังล่ะ】
【อ้า……！】
【เน๊ เน๊、RTAแบบนี้คืออะไรกัน】
【ไม่หรอก、เพราะไม่มีทั้งกฎระเบียบทั้งเรื่องไร้สาระ ดังนั้นจึงละเมิดได้ง่าย】
【ครั้งนี้คงจะไม่ได้บันทึกไว้ แต่ไลฟ์สดนี้น่าจะคงอยู่ตลอดไปเน๊ะ……】
【จะต้องมีคนลอกเลียบแบบอย่างแน่นอน】
【จะโผล่มาไหม……？】
【คงไม่หรอกมั้ง、อืม】
【คุสะ】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 44
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/44/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
